నా బంగారుకొండ...

గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటుంది.. ఒళ్ళంతా ఒణుకుతుంది.. పట్టిన చెమటలో పీకల్లోతు మునిగిపోయినట్టు  ఉన్నాను.. గొంతెండి పోతుంది.. మాటలు రావటంలేదు.. అయినా ఓపిక తెచ్చుకుని అరిచాను.. బిగ్గరగా అరిచాను.. పైకప్పు ఎగిరేలా అరిచాను.. పొలికేక పెట్టాను.. ఒక్క ఉదుటున మంచమ్మీద నుండి లేచాను.. చుట్టూ చూసాను.. అంతా చీకటి.. చిక్కని చిమ్మ చీకటి.. చిన్న దీపం కుడా కనపడని చీకటి.., ఎక్కడున్నానో తెలియని చీకటి.. చేతిదగ్గర ఉన్న స్విచ్ వెతికి బెడ్ లైట్ వెలిగించాను.., నేను నా గదిలోనే ఉన్నానా.. నేను పడుకునే వున్నానా.. గుండె ఇంకా కొట్టుకుంటూనే ఉంది.. ఒళ్ళు వణుకుతూనే వుంది..  ఏమో మరి... ఎందుకో మరి.. గుర్తురావటంలేదు.., ఇదంతా కలా.. కలేనా?, పీడకలే అయివుంటుంది.. కొద్ది కొద్దిగా గుర్తుంది.., అవును ఇప్పుడు గుర్తొస్తుంది.. అదిగో అదుపు తప్పిన లారి.. రోడ్డుపై నేను వెళుతుండగా.. అదుపులేని లారి.. నా ఎదురుగా వస్తుంది.. వచ్చేస్తుంది.. నేను చూస్తూ నిలబడే ఉన్నానే.. ముందుకు కదలటంలేదే.. కాళ్ళు అతుక్కుపోయాయా.., మెదడు మొద్దుబారిపోయిందా.. వచ్చేసింది.. నా పైకి వచ్చేసింది.., ఇంతలోనే నాకు మెలకువ వచ్చేసింది.. వచ్చేసింది.. తృటిలోనే ప్రమాదం తప్పేసింది.. ఇది నిజంగానే  పీడకల.. నిజమైతే ఏమైపోదును.. నా వాళ్ళు ఏమైపోదురు.. నా బంగారుకొండ ఏమైపోదునో.. ఉహించాలంటేనే కష్టంగా ఉంది..

మంచినీళ్ళు తాగాను.. మొహం తుడుచుకున్నాను.. పక్కకు తిరిగి చూసాను.. నా బంగారుకొండ ముడుచుకుని పడుకునే ఉంది.. మెత్తని జుట్టులో మొహం దాచుకుని బుద్ధిగా పడుకుంది.. నేను తిడితే కోపంలో మాట్లాడకుండా కూర్చున్నట్టు బుంగ మూతి పెట్టి పడుకునుంది.. ఏంత ముద్దుగా పడుకునుందో.. నా బంగారం..

నా దిష్టే నీకు తగిలేలా ఉంది..

నా ముద్దుల పట్టివి నిన్ను కొట్టాలని ఎలా అనిపించిందో.. నాకు చేతులెలా వచ్చాయో.., నిన్నెంతలా తిట్టానో.. నాకు నోరెలా వస్తుందో.., బూట్లు సరిగ్గా వేసుకోలేదని కసిరాను.. చెప్పిన మాట వినవని ఉరిమాను.. ఒక్క క్షణం కుడా నీకు కుదురుండదని అరిచాను.. నేను పనిలో ఉండగానే నీకు అన్ని గుర్తొస్తాయా.. అని కోప్పడ్డాను.., సరిగ్గా తినలేవని.. సరిగ్గా వినలేవని.. సరిగ్గా ఉండలేవని.. గోడల మీద గీస్తావేందుకని.. ఇల్లంతా బొమ్మలు విసురుతావని.. నీకు అన్నిటికి తిట్లే.., నిలుచుంటే.. సరిగ్గా నిలబడలేవా అని.. కూర్చుంటే.. సరిగ్గా కుర్చోలేవా అని.., ఆడుతుంటే.. బయటకు పోతావా అని.. నీకు అన్నీ తిట్లే.. నీకు తిట్లే తిట్లు.

ఇన్ని తిట్టినా నీకు నామీద కోపంలేదు.. నేనంటే ప్రేమ పోలేదు.. ఇప్పుడు నిద్రలో కూడా.. “ఐ లవ్ యు నాన్నా..” అని కలవరిస్తుంటే.. నాకు ఏడుపొస్తుంది.. కన్నీళ్ళు ఆగటంలేదు.. నేను ఎందుకు తిడుతున్నానా అనిపిస్తుంది.. ఈ చిన్ని మనసుని ఎందుకు నా తిట్లతో పొడుస్తున్నానా అనిపిస్తుంది.. నేను మర్చిపోతున్నాను..

అవును నువ్వు చిన్న పిల్లవని మర్చిపోయాను.., నీ పెద్ద పెద్ద మాటలు విని కాబోలు.. ఎదిగిపోయావని అనుకుంటున్నాను.. చిన్నదానివని మర్చిపోతున్నాను.. అందుకే మాటిమాటికీ తిడుతున్నాను.., ఇంత వయసొస్తుంది ఇదీ తెలియదా అనుకుంటున్నాను.. నా బుజ్జి కన్నవని మర్చిపోయాను.. అవును నేను నీ వయసు మర్చిపోతున్నాను.. నాలానే నువ్వు ఉండాలనుకుంటున్నాను.. నా అంత అయిపోయావని అనుకుంటున్నాను.. నువ్వు ఇంకా నా బుజ్జి కన్నవేనని.. నేను మర్చేపోయాను..

నా పీడకల నిజమని ఎంత భయపడ్డానో.., భయంతో ఎంత వణికిపోయానో.. నేను లేకపోతే ఏమైపోతావో.. నేను ఉహించగలనా అది.., లేదు.. నేను నిన్ను వదిలి ఎక్కడికి వెళ్ళను.., నువ్వు నా బంగారు కొండవి..  ఇకపై నిన్ను కోప్పడను.. నువ్వు నా బుజ్జి కన్నవని  మర్చిపోను.., నీ మాటలు నన్నింక మోసం చెయ్యవు.., చెయ్యలేవు.. నువ్వెప్పుడూ.. నాకు చిన్న పిల్లవే.. నా బుజ్జి కన్నవే.. ఇదింక మర్చిపోను.. మీ నాన్న ఇది మర్చిపోడు

కాలక్షేపం

గూగుల్ లో ఎదో వెతుకుతుంటే.. ఓక లింకు ప్రత్యక్షమై  నన్ను ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది.. ఒక్క సారిగా అనువాద టీవీ సీరియల్ లో షాకింగ్ సన్నివేశం  లాగ మొహం బ్లాక్ అండ్ వైట్ లోకి మారిపోయింది.. ఇంతకూ ఆ లింక్ ఏమిటి అంటే.. నా పడమటి గోదావరి బ్లాగ్ లింక్.. మర్చిపోయి ఒక సంవత్సరం పైనే అవుతుంది.. మళ్ళి పురావస్తు తవ్వకాలలో బయటపడ్డ పురాతన వస్తువు లాగ.. నా గూగుల్ వెతుకులాటలో బయటపడి నన్ను భయ భ్రాంతుడిని చేసింది..

అయ్యో ఇదెలా మర్చిపోయాను ఇన్నాళ్ళు.. అని  గ్లిసరిన్ వాడకుండా కన్నీళ్ళు తెచుకున్న టీవీ నటిలాగా.. బోరుబోరున కన్నీళ్ళు కార్చాను.. ఆ కన్నీటి వరదలో నా కీ బోర్డు కొట్టుకుపోసాగింది.. ఇది కొట్టుకుపోతే అసలు రాయలేనే.. అని కన్నీళ్ళకు అడ్డుకట్ట వేసాను.

ఫుడ్డు..  బెడ్డు.. లేకుండా..  మూడు నెలలు జైలు శిక్ష అనుభవించిన ఖైది లాగ.. వారంతం.. ఏకాంతం.. లేకుండా..  అజ్ఞాతవాసం లో ఉన్న ఫేస్బుక్ యూసర్ లాగ.. చంద్రయాన్ యాత్రలో.. కాళ్ళ నొప్పులు కొని తెచుకున్న చంద్రబాబులాగా.. ప్రతి క్షణం ప్రపంచ వీక్షణం అన్నట్లు కంప్యూటర్ ముందు కునుకుపాట్లు పడుతూ పనిచేసి చేసి.. ఆఖరుకి కాస్త విరామం తీసుకుని.. ఏం చేద్దాం అని గూగుల్ లో హౌ టు అని కొట్టబోతే.. "హౌ టు కిస్ " అని చూపించింది..

చీ.. నా జీవితం.. ఇది ఎలా చెయ్యాలో కూడా గూగుల్ లోనే నేర్చుకోవాలా అని ఆలోచిస్తుండగా.. ఇంతకూ హౌ టు అని తరువాత నేను ఏమి  వెతకాలనుకున్నానో అసలు విషయం మర్చిపోయానని తెలిసింది.., నాకు "కిస్సాశ" చూపించి.. నా మైండ్ బ్లాక్ చేస్తావా అని..  గూగుల్ పై కోపంతో.. కీ బోర్డు పై మద్దెల దరువు వేసి.. ఏదేదో పిచ్చి పిచ్చిగా తెలుగులో బూతులు టైపు చేస్తే..  నా బ్లాగ్  లింక్ ప్రత్యక్షం అయ్యింది..

సరేలే గూగుల్ మంచి పని చేసింది.. నా బాధ్యత ని గుర్తుచేసింది.. అని క్షమించేసి.. ఇది రాయటం మొదలుపెట్టాను..
సగం వరకు రాసాను కాని.. ఇంకా మేటర్ లేదు..

విషయాలు చెప్పుకోవాలంటే చాలా ఉన్నాయ్.. కాని అవన్నీ విని విని చెవులు రోత పెడుతున్నాయి.. ఏదన్నా సరదాగా మాట్లాడుకుందాం అనుకుంటే ఏదొక రోత అందులోకి దూరి మరీ వస్తుంది..
సరే ఏమి తట్టనప్పుడు ఎవోటి మాట్లాడుకోవాలి కదా మరి.. !

కరెంట్ పొదుపుగా వాడుకోవాలి.. - సీ.యం
కిటికీ తలుపులు తీసుకుని.. తడిగుడ్డ వేసుకుని.. పడుకుంటే.. గాలి చక్కగా వేస్తుంది.., చల్లగా ఉంటుంది.. కరెంటు తో పనిలేదు.. - నేను

చేవేళ్ల చెల్లెమ్మ అమాయకురాలు.. - కొందరు నాయకులు..
ఆ అమాయకత్వం చేతుల్లోనే.. ఇన్నాళ్ళు రాష్ట్ర భద్రతను పెట్టిన ప్రజలే అమాయకులు - నేను.

ఇదే అసలు సిసలు ఐ.పి.యల్.. చాలా ఎంటర్టైన్మెంట్ .. అద్భుతః.. - ఒక ఫేస్బుక్ మిత్రుడు.
డబ్బులు ఖర్చుపెట్టి ఆటలు ఆడిస్తే.. అవును మరి.. అద్భుతః నే ,అది సినిమాలాగా ఎంటర్టైన్మెంట్  కాదా! - నేను

.. ఇవన్నీ రోత అన్నది అందుకే.. సరదా మాటల్లో కూడా ఈ రోత తప్పటం లేదు.
సరే టాపిక్ మార్చెయ్యాలి..

సమ్మర్ స్పెషల్ సినిమాలు దూసుకొస్తున్నాయి..
బాద్ షా సూపర్ హిట్ అంట కదా!.. - అవును సెకండ్ హాఫ్ లో బ్రహ్మానందం ఉండటం వల్లే..
అయినా శ్రీను వైట్ల సినిమా అంటేనే కామెడీ.. అందరికి తెలిసిందే కదా! - అవును.. గత కొన్నేళ్ళుగా అదే కామెడీ.. తిరిగేసి మరగేసి.. రంగు పూసి..

రామ్ చరణ్ తేజ్ సినిమా వస్తుంది చూడు.., కేక..! - ఆ సంబరం కూడా చూసేద్దాం..
ఏంటో ఈ జనరేషన్ లో పోలీస్ క్యారెక్టర్ కి ఎవరూ నప్పి నట్లు నాకు అనిపించటం లేదు..

అటు జూనియర్.. ఇటు రామ్ చరణ్.. మరి.. నాగ చైతన్య..?
కనీసం విలన్లని నాసిగా ఉన్న వాళ్ళను తీసుకుంటే.. పిడికిలి బిగించి కొడితే.. ఆమడ దూరం ఎగిరిపడ్డాడు అంటే.. నమ్మేట్లు అయినా  అనిపిస్తుంది..
ఏ మాటకు ఆ మాటే. ప్రిన్సు సూపర్.. పోలీస్ డ్రెస్ వేస్తే తిరుగులేదు..

నిన్నో మొన్నో.. టి.వి.లో వస్తే.. రెబెల్ సినిమా చూసాను.. ఆహ.. ఏమి సినిమా.. ఆస్కారుకు ఆస్కారం లేదా.. అద్భుతః.. వెంటనే లారెన్స్ కి ఫోన్ కొట్టి.. అన్నయ్యా.. గాడిద చేసే పని.. గుర్రం.. అని ఎదో సామెత ఉంది కదా!.. అది చెప్పాలని అనిపించింది.. ఏంటో ఈ సినిమాలు..

ఏదేమనుకున్న.. ఎవరేమనుకున్నా.. మా నాగ్.. కి తిరుగులేదు.. ఎప్పటికి గ్రీకు వీరుడే .
చిన్న సినిమాలు బాగుంటున్నాయి అనుకుందామా!.., ఎన్ని వస్తున్నాయో ఎన్ని వెళ్తున్నాయో అర్ధం కావటం లేదు..

మళ్ళి తేజ లాంటి దర్శకులు తెరపైకి వచ్చి.. సగం పండిన లవ్వు స్టోరీలు.. తెరపైకే తెచ్చి..  సినిమాలు తియ్యాలని నేను కోరుకుంటున్నా.

ఎదో సరదాకి లెండి.. ఏ టాపిక్ తీసుకున్నా ఇలానే ఉన్నట్లుంది..

అవును అన్నట్టు.. చెప్పటం మర్చేపోయా..
అందరికి శ్రీ  విజయ నామ సంవత్సర ఉగాది శుభాకాంక్షలు.. అందరికి అన్నిటిలో విజయాలు చేకూరాలని కోరుకుంటూ... :-)

ఆలోచనా తరంగాలు!

ఈ బుర్ర ఒక మైదానం. అందులోని ఆలోచనలు లేలేత చివురులు.. చిన్నచిన్న మొక్కలు.. మహా వృక్షాలు.. తియ్యని పళ్ళు.. చేదు ఆకులు.. ముళ్ళపొదలు. గడ్డిపరకలు.. కలుపుమొక్కలు.. మెలితిరిగిన వ్రేళ్ళు.

తులసిమొక్కలా.. గంజాయి చెట్లా? ఏం నాటుతావో.. ఎలా నాటుతావో.. ఆ నాటేవి నీడనివ్వాలి.. ఫలాలివ్వాలి.. ఏపుగా ఎదగాలి.. పచ్చగా పండాలి.. ఆకాశాన్నంటాలి.. చుక్కలను తాకాలి.. చందమామను దించి వెండిపూలు పుయ్యాలి.. విరగపూయాలి.. విరగపడి నవ్వాలి.. పండువెన్నెలనివ్వాలి. మదినిండిపోవాలి.. ఆనందం పొంగాలి. పసిపాప  మోముపై చిరునవ్వులవ్వాలి.. సెలయేటి నీటికి కొత్తవన్నెలు తేవాలి. కనువిందు చేయాలి.. వాగులా పారాలి.. దాహాన్ని తీర్చాలి.. వంకలై ఉరకాలి.. వానలా కురవాలి.. మైదానమంతా పచ్చదనం పరుచుకోవాలి. ఏ ఆలోచన కావాలో.. అది నువ్వే తేల్చాలి!.

ముళ్ళ మొక్కలు. అన్నీ ముళ్ళే.. ముళ్ళే ముళ్ళు.. ఆకులన్నీ ముళ్ళే.. కొమ్మలన్నీ ముళ్ళే!.  మెత్తని ఒంటిపైన.. సుతిమెత్తని మేనిపైన.. గుచ్చుకునే ముల్లు.. గట్టిగా హత్తుకుంటూనే.. లోపలికంటూ చొచ్చుకునే ముల్లు.. ఒంటిపైనే గుచ్చుకున్నా! మనసులోతుల్లోకి.. గుండెగూటిలోకి.. నరనరాల్లోకి దూసుకుపోయే ముల్లు. కానీ.. ఆ ముళ్ళక్రిందే వుంటాయి తియ్యని పళ్ళు.. తియతియ్యని పళ్ళు.. నోరూరించే పళ్ళు. అటుపక్కనే వుంటాయి.. అందమైన పువ్వులు.. అందచందాల పువ్వులు. కొన్ని ఆలోచనలూ అంతే.. పైకి ముళ్ళేగానీ.. అవి అందమైన పువ్వులు.. తియ్యనైన పళ్ళు.

అదిగో! ఆ పువ్వుంది చూడు..  చేతితో నలిపేయాలనిపిస్తుంది.. కాలితో తొక్కి చిదిమేయాలనిపిస్తుంది.. నోటితో కొరికి ముక్కలు చేయాలనిపిస్తుంది.. నామరూపాలు లేకుండా చెయ్యాలనిపిస్తుంది.. ఆ కసిలో మునిగి ఆనందించాలనిపిస్తుంది..  వెర్రికేకలేస్తూ వెకిలిగా నవ్వాలనిపిస్తుంది..  ఊహూ..!! కాదు.. కాస్త ఆలోచించు..
ముట్టుకోవాలనిపిస్తుంది.. ముద్దాడాలనిపిస్తుంది.. ఆ సువాసనలను ఆఘ్రాణించాలనిపిస్తుంది.. పూజచేయాలనిపిస్తుంది.. పూజలోవుంచాలనిపిస్తుంది. ఆలోచిస్తే ఇది సాధ్యమే.. ప్రయత్నంతో ఇది సాధ్యమే. ఆలోచనలు మార్చుకోవటం సాధ్యమే.

ఆలోచన ఒక మహావృక్షమవ్వాలి.. ఏపుగా ఎదగాలి.. గుబురుగా పెరగాలి.. ఊడలు వ్రేళ్ళుగా పాతుకుపోవాలి.. ఆ మహావృక్షంలో పక్షలు గూడ్లు కట్టాలి. ఆటలాడాలి.. పాటలుపాడాలి.. కిలకిల నవ్వాలి... చెట్టంతా కళకళలాడాలి.. సేదతీరాలి.  గుడ్లుపెట్టాలి.. సంతతి పెరగాలి.. సంతసమవ్వాలి. అన్నిప్రాణులకు ఆవాసమైనా.. అంతంత భరువులు మోస్తున్నా..ఆ వృక్షం దృఢంగా వుండాలి.. పెనుగాలులకు తట్టుకోవాలి.. ఆలోచనలోనూ అంత బలముండాలి.

చిగురులేసిన చెట్టు ఎదుగుతుంది.. ఆకాశంవైపు ఎగప్రాకుతుంది.. సూర్యుడిని అందుకోవాలనుకుంటుంది.. ఆకులేసి కొమ్మలను అలంకరించుకుంటుంది.. ఎండకు ఎండుతుంది.. వానకు తడుస్తుంది.. చలికి వణుకుతుంది.. ఆకులనే కప్పుకుని నిలబడుతుంది.. అయినా క్షణానికెన్నో ఆకులు రాలుస్తుంది.. రాలిన ఆకులకై కిందకు చూడదు.. వాటిని వాలిపోనీ.. రాలిపోనీ.. వొంగిపోనీ.. రంగుపోనీ.. రంగుపోయి పాలిపోనీ.. వాటికై ఏమాత్రం కృశించదు.. చలించదు.. కొత్త చిగురులతో కొత్త కళ సంతరించుకుంటుంది.. కొత్త ఉత్సాహం మనసంతా నిలుపుకుంటుంది.. ఎప్పటికైనా సూర్యుణ్ని చేరాలన్నట్టు.. తన ప్రయాణం కొనసాగిస్తుంది.. మదిలో నిలవని ఆలోచనని.. పారిపోనీ.. పాలిపోనీ.. రాలిపోనీ.. నిలవనిదానిని చూసి ఆగిపోకు.. రాలినదానిని తిరిగి తీసుకోకు.. ఆశపోనీయకు.. కొత్తదానికోసం వేచిచూడు. వేయి కళ్ళతో ఎదురు చూడు.

ఆలోచన వెదురులా ఎదగాలి... ఎదురులేనిదవ్వాలి. దమ్మున్నదవ్వాలి.. దుమ్మురేగిపోవాలి. దూసుకుంటూ పోవాలి దూరాల్ని చేరాలి. వేగంగా కదలాలి.. వేగులా మారాలి. సూదల్లే గుచ్చుకోవాలి.. సూటిగా వుండాలి. అవును అలోచనలు సూటిగా వుండాలి.

ఆలోచనా తరంగాలు.. అవి ఆకాశంలో తిరుగాడే తరంగాలు.. స్వేచ్ఛగా విహారించే విహంగాలు..  ఈ బుర్ర అనే మైదానంలోకి వీచిన పవనాలు. నిలువెల్లా ప్రవహించే తరంగాలు..  మససులో అకస్మాత్తుగా కలిగిన భావాలు.. మనసును కదిలించే భావావేశాలు. వెచ్చని మదిలో శీతల కెరటాలు.. గుండె సవ్వడులకు అనుగుణంగా మ్రోగే శ్రవణ కంపనాలు.

అవును ఆలోచనలు తరంగాలే.. ఆలోచనలు ఆకాశానికేగే తరంగాలే.. ధ్యానించే మనసులోకి చొచ్చుకుపోయే తరంగాలే.. ఆ తరంగాలు మనసును తాకి మరళా ఆలోచనలుగా మారే తరంగాలే.

అందుకే మనసు ఎపుడూ మంచినే ధ్యానించాలి.. ఆకాశంలో ఎగురుతున్న ఆ విహంగాన్ని ఆకర్షించాలి. ఆ మంచి ఆలోచనకే అది ఆవాసమివ్వాలి. ఎపుడూ మంచే ఆలోచించాలి. అది మరళా ఆకాశానికెగరాలి.. ప్రతి మదిలోనూ అది వాలిపోవాలి.. ప్రతి మదినీ అది దోచుకోవాలి.
ఆలోచనలు. ఆలోచనా తరంగాలు!

ఇదో డిఫరెంట్ వెర్షనూ!!

మీరు బ్యాచిలరా?, అవును మరి ఈ మధ్య కొత్తగా పరిచయమైనవారిని ఇలానే అడగాల్సివస్తుంది. అవతలివాడు పెళ్ళి కానివాడైతే అవునండీ.. అంటాడు.., పెళ్ళయివుంటే సంతూర్ ఏడ్ లో మమ్మీ.. డైలాగ్ లాగా. ఒక్కసారి గాల్లోకి ఎగిరి.. ఆనందపడతాడు.. అసలే ఈ మధ్య అమ్మాయిల కొరత ఎక్కువయ్యి.. బ్రహ్మచారులు ఎక్కువగా కనిపిస్తున్నారు. బ్యాచిలర్ ని.. మీకు పెళ్ళయ్యిందా అన్నామనుకోండి. వాడు ఆల్రెడీ అదే ప్రశ్న రోజుకు వందసార్లు వినీ వినీ మంటమీదుంటాడేమో.. హా!.. నలుగురు భార్యలూ.. పన్నెండు మంది సంతానం అని చిరాగ్గా సమాధానం చెప్పినా చెబుతాడని భయపడి ఇలా అడగాల్సొస్తుందన్నమాట. ఇదో డిఫరెంట్ వెర్షనూ!.

ఇలా మీరు బ్యాచిలరా! అనే కొత్త వెర్షను ఎప్పటినుండి మొదలుపెట్టాల్సొచ్చిందంటే... ఒకసారి మా కొలీగ్స్ అంతా మాట్లాడుకుంటున్నాం. అప్పుడే కొత్తగా కంపెనీలో చేరాం కాబట్టి ఒకరిగురించి ఒకరికి తెలియదు. అంతా ఒకచోట చేరి మాట్లాడుకుంటుంటే నేను మధ్యలో వెళ్ళాను.  మా టీమ్ లో బొద్దుగా లావుగా.. బట్టతలతో ఉన్నతను ఒకడున్నాడు.. అందరూ తమతమ పిల్లలగురించి పెళ్ళిగురించి మాట్లాడుకుంటుండగా.. నా బుర్రలో ఏదో మెరుపులా ఒక ప్రశ్న వచ్చి బొద్దుగా వున్నాయన్ని అడిగేసా.. మీకెంత మంది పిల్లలు అని. అతని మొహం ఎర్రగా అయిపోయింది.. నా వంక అదోలా చూసి ఇంకా నాకు పెళ్ళే కాలేదు అన్నాడు.. సారీ సారీ.. సారీ.. సా...రీ.. అని నోటికొచ్చిన సారీలు చెప్పేసా.. పాపం ఫీలయ్యాడతను. నేను అడిగినందుకు కాదు.. అన్ని సార్లు సారీ చెప్పినందుకు.
నాకేం తెలుసు.. అందరూ పిల్లలగురించి అడుగుతుంటే.. ఆయన పెద్దాయనలా కనిపించాడు.. మరీ పెద్దాయన్ని పెళ్ళాయ్యిందా అని ఏం అడుగుతాం.. అని పిల్లలెంతమంది అన్నా..

ఆ తరువాతనుండి తెలిసొచ్చింది.. ముసలాడు ఎంగ్ గా కనిపించటానికి ఇష్టపడతాడు.. ఎంగ్ గా వున్న కుర్రాడు ముసలాడిలా అవ్వాలని కోరుకోడు.. కదా అని!, కాబట్టి పైనుండి నరుక్కురావాలన్నమాట. అంటే ఏంలేదు.. సమయానికి తగ్గట్టుగా వెర్షను మార్చటమే.

మొన్నొకాయన కొత్తగా ఇలాంటిదే కొత్త వెర్షన్ ప్రయోగం నా మీద చేసాడు.  మా కొలీగ్ వాళ్ళ స్నేహితుడొకడు నన్ను పరిచయం చేసుకుంటూ "మరాఠీ ఆతీహే", అని అడిగాడు.. సరిగ్గా హిందీలో స్త్రీలింగం పుంలింగం కి తేడాతెలియని నాకు మరాఠీ ఎక్కడొస్తుంది.. అందుకే  "నహీ" అన్నాను. "నహీ ఆతీ".. అని బతికున్నోడికి ఆబ్దికం మాసికం పెట్టినట్టు.. పెద్ద ఆశ్చర్యార్దకం పెట్టాడు. అయితే వీడు నాన్ మరాఠీ అన్నమాట అని మనసులో అనుకున్నాడు. అసలు అతడు తెలుసుకోవాల్సింది అదే విషయం.. నేను మహరాష్ట్రావాడినా కాదా అని. దానికి డిఫెంట్ వెర్షన్ తో నన్ను కొట్టాడన్నమాట. అప్పటికి నా పేరు "శ్రీనివాస్"  అని చెప్పలేదులేండి చెప్పుంటే ఆ వెర్షన్ ప్రయోగం నాపై చేయకుండానే తెలిసిపోయేది సౌత్ నుండి పారిపోయి వచ్చిన శరణార్ది అని.

ఇంకొక విషయం ఏంటంటే.. మహారాష్ట్రాలో సౌత్ ఇండియన్ అంటే డిఫరెంట్ వెర్షనే వుందందడోయ్.. మలయాళీ/మల్లు.. లేదా మదరాసీ/తమిళా అని అడుగుతారు కానీ ఆంధ్రా వాడిని అందులో చేర్చరు.. మనం ఆంధ్రా అని చెప్పేలోపలే.. డోస(దోసను అలాగే పిలుస్తారు) సాంబార్, రజనీకాంత్ ఈ మధ్య 2జి రాజా, పద్మనాభస్వామీ... ఇవన్నీ టీ.వీ సీరియల్ లాగా ఎదుటివాడికి  గుర్తొచ్చేసి ఏదేదో చెప్పేస్తుంటాడు అడిగేస్తుంటాడు. అదికాదు వెర్షనూ.. మాది ఆంధ్రా అనగానే.. కేసీఆర్, చిరంజీవి, రాజశేఖర్రెడ్డి.. చంద్రబాబునైడూ(అలాగే పిలుస్తారు.. :-) ), తెలంగాణా రైల్ రోఖో.. ఇలా ఆరోజు న్యూసు బట్టి ప్రముఖులంతా.. ప్రముఖ సంఘటనలతో సహా.. గుర్తొచ్చేస్తారు. అలాగే మరాఠీ.. అంటే.. నాకు మనవైపు 'మాయల-మరాఠీ' అనే పదం గుర్తుకొస్తుందిలేండి. ఎవడి వెర్షను వాడిది మరీ!

ఈ వెర్షనుకు ఇంకా చాలా అర్ధాలు.. అపార్ధాలూ ఉన్నాయండోయ్. ఇప్పుడు వెర్షన్లో కొత్తకోణం గురించి మాట్లాడుకుందాం. మచ్చుకు ఒక మచ్చుతునక తీసుకుంటే.. తెలుగు సినిమా వెర్షను. ఇది చాలాఁ డిఫరెంట్ వెర్షనే.
సినిమా మొదలవగానే ఓఁ.. తెగ ప్రేమగా రాసుకు పూసుకుని రెండు క్యారెక్టర్లు తిరిగేస్తున్నాయంటే.. ఇంకేముంది.. సెంకడాఫ్ లో వాళ్ళిద్దరూ రక్తాలొచ్చేలాగా.. బట్టలుచించుకుని డిష్క్షూ డిష్షూ.. కొట్టుకుంటారని అర్ధం.

భర్త ఆఫీసునుండి చేతిలో చిన్న ఎర్రబ్రీఫ్ కేసుతో.., మెడకు కట్టుకున్న టైని ష్.. అంటూ లూజుచేసుకుంటూ.. ఇంటికొస్తాడు. ఇంటిలో భార్య ఒక మూలకూర్చుని స్వెటర్ అల్లేస్తుంటుంది.. అంతే ఏముంది.. బుల్లి క్యారెక్టర్ రాబోతున్నాడని హీరోకి అర్ధం అయిపోతుంది..

ఇదే సీనుకు డిఫరెంట్ వెర్షన్ ఏంటంటే.. అమ్మాయి మాట్లాడుతున్నదల్లా.. ఒక్కసారిగా పరుగెత్తుకెళ్ళి.. సింక్ లో రెండు ఆమ్లెట్లు వేసేస్తుంది.. తరువాతి సీన్లో డాక్టరొచ్చి చెయ్యి నాడి పట్టుకుని మీరు తాతకాబోతున్నారని ఇంటి పెద్దాయన్ని చూసి.. చెప్పేస్తాడు.. అప్పటి వరకూ కెమేరా వెనుకనుండి సీనంతా చూస్తున్న హీరో.. ఎగిరి గంతేసి.. వెంటనే హీరోయిన్ని ఎత్తుకుని.. గిరగిరా మూడు నాలుగు రౌండులు తిప్పేస్తాడు. ఆ తర్వాత.. అయ్యో మర్చే పోయాను.. నువ్వసలే ఒట్టి మనిషివికాదు.. ఆగు..  ఈ క్షణం నుండి నీ పనంతా నేనే చేస్తా అని.. కిచెన్లోకి వెళతాడు..అక్కడో పాట.

అంతేనా!... అంటారా.. వీలయితే చిన్న డ్యూయెట్.. కుదిరితే ప్యామిలో సాంగ్.. ఫ్యామిలో సాంగ్ లో స్పెషల్ ఎఫెక్ట్ ఏంటంటే.. కుటుంబం అంతా పౌర్ణమి రోజు దీపావళి టపాసులు కాల్చేస్తుంటారు.

ఇక చెప్పుకోదగ్గది.. హీరోగారి వాయిస్..
ఎక్కడో కొండలు అవతలవున్నవాడిని కూడా మన హీరో తన వాయిస్ తో మాట్లాడేస్తుంటాడు..., వెనుక టేప్ రికార్డర్ లో పాట ప్లే చేసేస్తుంటె.. అబ్బా హీరో గొంతు అచ్చం మన బాలసుబ్రహ్మణ్యమే అని తెగ ఫీలైపోతుంటుంది హీరోయిన్.., చెట్టుపై కూర్చుని పాటపాడేస్తుంటె.. హీరోయిన్ పిచ్చిదానిలా కెమేరాను చూడకుండా వెతికేసుకుంటుంది.. ఏంటో ఈ వెర్షన్లు.. మరి.

మారువేషం వెయ్యటమంటే.. బుగ్గమీద చిన్న ఉలిపిరికాయలాగా పెట్టుకోవటం.. పెద్దపెద్ద మీసాలు అంటించుకోవటం.. ష్...

ఇలాంటివే ఇంకొన్ని.
హీరోని హత్య చెయ్యాలని విలన్లు ప్లాన్ చేస్తారు.. తరువాతి సీన్లో ఒక ఎర్రలారీ సెంటర్లో రడీగా కాసుకుని ఉంటుంది.. హీరో దాని ముందుకు రాగానే.. డండండం.. అంటూ మీదకొచ్చేస్తుంది.. హీరో రోడ్డుపట్టుకునే లారీ ముందు పరుగెత్తుతాడు కానీ.. రోడ్డు మార్చిన్ దిగి పారిపోడు.. ఎందుకంటే లారీ మార్జిన్ దిగి రాలేదు కదా..!

ఐ.సి.యు లో పడుకోబెట్టిన పేషెంట్ క్యారెక్టరు కి పేమెంట్ ఇచ్చి పంపించేయాలని డైరెక్టరుకి అనిపించిందనుకోండి.. లైటు ఆరిపోతుంది.. డాక్టర్.. దిగాలుగా వస్తాడు.. కళ్ళజోడు తీస్తాడు.. ఐ.యామ్ వెరీ సారీ.. మేం చాలా ప్రయత్నించాం అంటాడు.

ఇక ఫ్యాక్షన్ సినిమాలో ఫస్టాఫ్ సెంకడాఫ్ అని ఆపులేకుండా కత్తులతో కసకసలాడించేసిన హీరో.. ఆఖరిసీన్లో చంపడానికో చావటానికో అయితే పుట్టడం ఎందుకంటాడు.. వెనుకున్నవాళ్ళందరినీ కత్తులు కిందపడేయమంటాడు.. ఏం చేస్తారు.. నోర్లు వదిలేసి.. కత్తులు జారవిడుస్తారు.

ఎక్కడపడితే అక్కడ ఆకాశంలో రాబందులు కీ కీ కీ అని తిరిగేస్తున్నాయనుకోండి.. అక్కడ  హీరో ఇంకొక రెండు శవాలు లేపుతాడని అర్ధం అన్నమాట..

హీరోని ఎలాగైనా అరెస్టు చేసి తీరాలని నిర్ణయించుకున్న పోలీసు అధికారి.. హీరో ఎదురుపడగానే.. స్లోమోషన్లో దణ్ణం పెట్టాడనుకోండి.. బయటకెళ్ళి మనం సమోసాలు.. పాప్ కార్న్ ప్యాకెట్టు తెచ్చుకోవాలని అర్ధం.. ఎందుకంటే.. చెక్రం తిప్పకపోయినా అక్కడ పేద్ద ప్లాష్ బ్యాక్ ఉంటుంది మరి.

సుమోలు.. టవేరాలు.. డబ్ అని హీరో వెనుక పేలిపోయి.. హీరోగారి ఫేవరెట్టు గొడ్డలికత్తి రక్తంతో చీకిపోయి కనిపించిందనుకోండి.... మనం సైకిల్ టికెట్టో.. లేక కారు పార్కింగ్ తిక్కెట్టో జేబులో వెతుక్కోవాలని అర్ధం అన్న మాట.
ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే అన్నీ అధ్బుతమైన వెర్షన్లే.

ఇక సాఫ్వేర్లో తీసుకుంటే ఈ వెర్షన్ కి వెర్షనే వేరు. ముందుగా మన సాఫ్వేర్ ఇద్దరు ముగ్గురు బక్రాలు కొంటారన్నమాట.. కొన్నాకా.. వాటిని బాగా వాడాకా.. అందులో వున్న తప్పులు పట్టుకుని.. ఏంటిదని బండబూతులు తిడితే.. వాటిని సరిచేసి.. న్వూ  వెర్షన్ 2.0 అని రిలీజ్ చేసి.. ఇదిగో.. చూడు.. చాలా సరికొత్త విషయాలు పొందుపరచాం.. సరికొత్త డిజైన్ కూడా చేసాం.. అని ఇంకో రెండు డాలర్లు నొక్కుతారన్న మాట. కొన్నాకా తెలుస్తుంది.. అందులో సరికొత్త లోపాలున్నాయని.. అదే మరి కొత్తవెర్షన్ అంటే.

ఇక్కడ కొన్ని ఆఫీసు వెర్షన్లు.
మేనేజరు నుండి.. ఏక్ష్సెలెంట్.. డ్యూడ్ అని మెయిలొచ్చిందంటే.. కింద లైనులో ఖచ్చితంగా కొత్త పని ఇస్తున్నాడనీ.. తన ఎలకలు పట్టిన ఎక్పీరియన్స్ ఉపయోగించి ఒక బోను కొత్తగా పెట్టాడనీ అర్ధం అన్నమాట.
ఎప్రైజల్ మీటింగ్లో కంపెనీ లాసులో వుందన్న మాటతో మొదలుపెట్టాడంటే.. ఈసారి కూడా మనకొచ్చేది మళ్ళీ ఆ ముష్టి మూడు శాతమే నని చెప్పకనే చెప్పే.. చెవిలో పెట్టకనే పెట్టే పువ్వన్నమాట.

ఎక్కడో సుదూరంగా కూర్చునే తలమాసినోడు మనల్ని వెతుక్కుంటూ వచ్చి.. హాయ్.. అన్నాడంటే. బుడబుక్కల డౌటు వెర్షనేదే మొదలుపెడతాడనీ అర్ధం...

ఎప్పుడూ మేనేజరుకి ఎదురుపడని మనం.. ఎదురుగా వెళ్ళి పలకరించామంటే.. లీవుకోసమో. బోనస్ కోసమో.. కొత్తవెర్షన్ డైలాగులు రాసుకొచ్చామని మేనేజరుకు అర్ధం అవుతుంది.

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే ఈ టపాకీ ఎన్నో వెర్షన్లు కావాలి...
కంగారుపడకండి.. అలాంటివేవీ లేవులేండి. :-)

కాంక్రీటు మనసులు...

ఇల్లు ఎంత ఇరుగ్గావుంటే మనసులంత దగ్గరగావుతాయి అంటారు.ఇది చాలా నిజం.. చిన్న ఇంటిలోవున్న ఆనందం పెద్ద మహల్ లో బిక్కుబిక్కుమంటూ గడిపితే వుండనేవుండదు. ఇరుకు ఇల్లే లేవు అంటే.. కలివిడిగా కలిసిమెలిసి ఉండే ఉమ్మడికుటుంబాలు అసలే లేవు కాబట్టి, నాలుగువేపులా కాంక్రీటుతో కట్టిపడేసిన జైలులాంటి గోడలమధ్య వుంటూ మాది అపార్మెంటు కల్చర్.. ఎదుటివాడి గోల మనకు అవసరం లేదు, అనుకుంటూ చక్కగా హాల్లో కూర్చుని కాళ్ళుచాపుకుని కాలం గడుపుతున్నాం. తల్లిదండ్రులను అత్తమామలను దూరంగా నెట్టి.. హనీమూన్ లైఫులాగా గడుపుతుంటారు కొత్తజంటలు. ఎప్పుడో చుట్టంచూపుగా వచ్చే అత్తగారు కోడలికి.. దైవంలాగా తోస్తుంది. కోడలు అత్తగారికి.. మహాలక్ష్మిలాగా అనిపిస్తుంది. వున్న నాలుగురోజులూ అడుగులకు మడుగులెత్తుతూ ఒకరికొకరు సేవలు చేసుకుంటారు. అదే దగ్గరగా వుంటే తినగా తినగా బెల్లంముక్క కూడా చేదైనట్టుగా.. ఒకరిమొహాలు ఒకరు చూసుకుని.. విరక్తికలిగి.. నువ్వెంత అంటే.. నీ బతుకెంతా!, అనుకును జుట్టూజుట్టూ పట్టుకునే వరకూ వస్తుంది విషయం. అందుకే అప్పుడప్పుడూ చుట్టపుచూపుగా వస్తేనే గౌరవమని ఆరోగ్యానికి మంచిదని అందరూ ఈ అపార్ట్మెంటు కల్చర్కి జేజేలు కొడుతున్నారు.

కోటలూ మేడలూ వదిలి.. కాంక్రీటు గదుల్లోకి చెరిన మన మనసులు కూడా కాంక్రీటు రాళ్ళలాగా మారిపోతున్నాయి. ఆప్యాయతలు.. అనురాగాలు మరిచిపోతున్నాం.. డబ్బు తప్ప కంటికేది కనపడక చూపు మసకబారుతుంది. ఆ మసకబారిన చూపుతో చూస్తే మన అన్నవాళ్ళెవరూ కనీసం మసకగా కూడా కనబడరు. పెళ్ళైన కొత్తలో అడ్డు అనుకున్న అత్తమామలూ.. తల్లిదండ్రులు.. పిల్లలుపుట్టాకా వస్తేబాగుండుననిపిస్తుంది. మనింట్లో ఓనాలుగు రోజులుంటే పిల్లాడికి కావలసిన చాకిరీ అంతా చేయించవచ్చు అన్నది ఈ కాంక్రీటు మనసుల ఆలోచన. పాపం మనవడినో మనవరాలినో చూద్దామని వచ్చినవారికి నడుంనెప్పులూ కీళ్ళనొప్పులూ తప్ప ఏమీ మిగలవు. కనీసం వారిని బయటకు కూడా తీసుకెళ్ళకుండా ఆ కాంక్రీటు మహల్లో కట్టిపడేసి చక్కగా మళ్ళీహనీమూన్ జంటలాగా ఊర్లు పట్టుకుని తిరుగుతుంటారు జంటలు. నెమ్మదిగా పిల్లలెదుగుతారు. ఇక నాన్నమ్మ- అమ్మమ్మలు.. తాతయ్యలు భరువవుతారు. పిల్లవాడిని గారాభం చేసి చెడగొట్టి చెడుబుద్దులు నేర్పే లిస్టులోకి వారూ చేరిపోతారు. ఇప్పటిదాకా పిల్లాడిని అంటిపెట్టుకునివుండి..వాడి ఉచ్చగుడ్డలు ఉతికిన ఆ ప్రాణులకి ఎన్నో ఆంక్షలు.. అపనిందలు. మొత్తం ప్రపంచం అంతా ఫలానా వారు.. తమ కొడుకు దగ్గరో అల్లుడు దగ్గరో వుంటున్నారు వాళ్ళకేంటి ఎంత రాజభోగమో.. వాళ్ళపనేహాయి అనుకుంటుంది. కానీ వారి బాధలు ఎవరికీ అర్దం కావు. ఎవరికీ చెప్పుకోలేరు కూడానూ. మరి గ్రాండ్ పా,గ్రాండ్ మా ని కూడా మనతో తీసుకెళదాం..అని నడకొచ్చి.. అప్పుడప్పుడే నడవడిక నేర్చుకుంటున్న ఆబుడతడి మాట కూడా పట్టించుకోకుండా వాళ్ళదారిన వారు మళ్ళీ ప్యామీలీ ట్రిప్పులేసుకుని.. హాలీడేస్ ను ఎంజాయ్ చేస్తారు.. ముసలాళ్ళను మళ్ళీ మళ్ళీ  ఆ మహల్లో పడేసి..  ఇంటికో.. ఇంట్లో వున్న కుక్కకో.. లేక గాజుతొట్టెలో రంగుచేపకో.. పంజరాన రామచిలుకకో కాపలాగా వుండండని వదిలిపడేస్తారు.

సరే ఇక్కడివరకూ కధ మొత్తం మన టీవీ సీరియల్లో చూపించినట్టు మొదలుపెట్టిన నాలుగు వారాలు ప్రేమలే  కానీ పెద్దగాదోమలు కుట్టిన దద్దుర్లు లేకుండా గడిచిపోతుంది. అసలు విషయం ఎక్కడొస్తుందంటే ఆ ముసలాళ్ళు మనమీద ఆధారపడటం మొదలయ్యినప్పుడు.
నాకు తెలిసిన ఒకాయనది ప్రేమవివాహం. వాళ్ళతల్లిదండ్రులు ఒకే కంపెనీలో పనిచేస్తూ ఒకే కాలనీలో వుండేవారంట. అలా చిన్నప్పటి కుటుంబాల మధ్య పరిచయంతో అతనికి ఆ అమ్మాయితో ప్రేమగా మారింది.తల్లిదండ్రులు ఒప్పుకున్నారు పెళ్ళి జరిపించారు. ఆ అమ్మాయి ఒకతే కూతురు. వాళ్ళ తండ్రి చిన్నప్పుడే చనిపోతే వాళ్ళమ్మగారికి అదే కంపెనీలో టీచరు ఉద్యోగం వచ్చింది. అలాగే ఆవిడ రిటైరయ్యారు. ఈ జంటకి పిల్లలులేనంతవరకూ ఆవిడ విడిగానే వుంటూ వస్తున్న పెన్సన్ తీసుకుంటూ ఒంటరిగానే ఉన్నారు. ఈజంటకి పిల్లలు పుట్టాకా  ఆవిడని ప్రేమగా రప్పించారు. ఆ పిల్లాడి ఆలనా పాలనా చూస్తూ ఆవిడ వాళ్ళతో కలిసే వున్నారు.ఆవిడకి ఈమధ్య కిడ్నీలో ఏదో సమస్య మొదలైంది. దాంతో ఆపరేషను అదీఇదీ చాలా హడావిడయ్యింది. ఆపరేషనుకు ఆమెకున్న డిపాజిట్లు.. సేవింగ్సూ ఖాలీ అయిపోయాయి. ఈస్టోరీ ఇలా నడుస్తుంది.

ఒకరోజు ఎవరో ఏదో మంచి సందర్బంవస్తే స్వీట్లు పంచుతుండగా అతన్ని ఎవరో అడిగారు.. నువ్వెప్పుడు స్వీట్లిస్తావు, మీ అబ్బాయి పుట్టినరోజు రాబోతుంది అని. దానికన్నా ముందే ఇద్దామనివుంది.. మా అత్తగారు టపా కట్టాకా అన్నాడు. అప్పుడు సరదాగానే అనిపించిన ఆ మాట.. తరువాత మాకేదోలా అనిపించింది. పిల్లాడి పుట్టినరోజుకని వాళ్ళవూరికి బయలుదేరారు. అత్తగారికి ఆపరేషను అయ్యి రెండురోజులు కూడా కాలేదు. ఆమెను రైల్లో బలవంతంగా ఎక్కించారు. సగం దూరం ప్రయాణం చేసాకా ఆవిడకు నొప్పి అని రాత్రికి రాత్రే ఎక్కడోమారుమూల స్టేషన్లో దిగి వెనక్కు రావాల్సొచ్చింది. ట్రిప్పు క్యాన్సిల్ అయ్యింది. తరువాత దిగాలుగా మొహంపెట్టి.. కనిపించినతను..మొత్తం ప్లానంతా పాడుచేసింది మా అత్త అన్నాడు. అదేంటి మరీరెండు రోజులే కదా అయ్యింది ఆపరేషన్ అయ్యి. రెస్ట్ అవసరం కదా అలా ఎలా తీసుకెళ్ళావు.. అన్నాంమేమంతా. లేదుడాక్టర్ పర్వాలేదన్నాడు. ఆవిడని అడిగితే బాగుంది వెళదాం అంది..అందుకే వెళ్ళాం అని చిరాకు పడ్డాడు. అలా రెండుమూడు నెలలు గడిచాయి.. ఆవిడ కోలుకుంది.. వాళ్ళఅన్నయ్యవాళ్ళింటికి చూడాలనివుంటే పంపించారు..

మళ్ళీ కొన్నాళ్ళకు అతను దిగాలుగా కనిపించాడు ఏంటని వివరం అడిగితే.. చెప్పాడు.. మా అత్తగారు మొత్తం దుకాణం సర్దేసి మా దగ్గరకొచ్చేసింది. వాళ్ళ అన్నయ్యలున్నారు వారి దగ్గరకెళ్ళొచ్చు కదా..మేమే దొరికాం లోకువగా అన్నాడు. అదేంటయ్యా  ఆవిడకి ఒకతేకూతురు ఎక్కడకెళుతుంది. కూతురు చూడకపోతే వాళ్ళ అన్నయ్య ఎలా చూస్తాడు.. వారి ప్యామిలీ వేరు కదా అన్నాం.. ఏ ఎందుకు చూడరు.. అన్నాడు. ఎందుకొచ్చిన గొడవని మేం ఏమీ మాట్లాడలేదు.

పెళ్ళికిముందే అతనికి తెలుసు.. ఒకతే కూతురు కనుక ఆవిడకి వీళ్ళే సపోర్ట్ అని.. అలా అని అతనిది చాలీచాలని జీతం కాదు. ఆవిడని చూసే స్తోమత లేనివాడుకూడా కాదు. అయినా ఇంట్లోవున్న మనిషి ఏం తినేస్తుంది.. మామూలుకన్నా ఒక రెండు రోటిలెక్కువ అంతే కదా!, పోనీ వారికేమన్నా వీకెండు షాపింగులు చేసి అదీ ఇదీ కావాలనే ఓపికుంటుందా.. అదీలేదు కదా!, మరెందుకో అలా.. మాకైతే అర్ధంకాలేదు. తల్లిదండ్రుల తరువాత అంతటివారు ఎవరూ అంటే అత్తమామలే కదా. వాళ్ళకు మనం గౌరవమివ్వకపోతే.. మనల్ని పెళ్లిచేసుకుని అన్నీ వదిలి వచ్చిన ఆ అమ్మాయి.. రేపు మన తల్లిదండ్రులకు విలువనిస్తుందా?, ఇవన్నీ చూసిన మన పిల్లల మనకు విలువనిస్తారా? విలువనిస్తే ఎంత ఇవ్వకపోతే ఎంతంటారా!, ఏమో ఎవరి వాదనలు వారివి. ఏంటో జీవితం అసలు అర్ధంకాదు. మన బాధలే మనకు అర్ధంకానప్పుడు ఎదుటివాడివి అసలుఅర్దంకావులేండి.

ఇంటికీ, ఇంటిలోని ఫర్నీచరుకీ లక్షలు ఖర్చుపెట్టడానికి కూడా వెనకాడనివాళ్ళు. చిన్న చిన్న విషయాలదగ్గర కక్కుర్తి చూపింస్తుంటారు. మనిషి ఎంతో ఎత్తుకు ఎదిగాడు.. ఎంతో సాధించాడు.. అని అనిపించినవెంటనే మనకు ఇలాంటివి వినగానే ఇంతలా ఎదిగిన మనిషి  బుర్రలోనుండి ఇంకా ఇలాంటి ఆలోచనలు వస్తున్నాయి.. అంటే నిజంగానే మనిషి అంతలా ఎదిగాడా..అంత సాధించాడా అనిపిస్తుంది.

కార్ల బజారు...

అబ్బా నా "మారుతీ 800" కారు.. అదిరిపోయే గాడీ..
బూజుపట్టినా తగ్గని వేడి.. భలేవుందిలే దీని బాడీ.
దీనికెవ్వరూ సరిరారు జోడీ...
హమ్మో పదకొండయ్యిందా..  అయితే ఈ రోజు ఆఫీసుకు కార్లోకన్నా టూవీలర్ పైనే బెటర్.

ఇదేకదా.. "స్కార్పియో.." గున్నేనుగు లాంగుదిది.. హా.. మన సినిమాల్లో ఫ్యాక్షనిస్టులు వాడేదిది...
ఇంట్లో పెళ్ళాన్ని భయపెట్టలేనివాళ్ళు వీధిలో ప్రతాపం చూపించటానికి వాడేదీ ఇదేనా..!


హ హా.. "టాటా ఇండికా.." నాకెప్పుడూ కన్ఫ్యూజనే "టాటా ఇండీకాకీ - ఇండీకామ్" కీ.
ఇప్పుడైనా గుర్తుపెట్టుకోవాలి.. కారు పేరు "ఇండికా.." ఫోనుపేరు "ఇండీకామ్" కదా.
ఇది చూడగానే నాకు ఒక జోక్ గుర్తొస్తుంది. లక్షలు పోసి కొన్నాడంట మాఫ్రెండు ఫ్రెండు ఫ్రెండొకడు..
ఎక్కడకెళ్ళినా జనాలు చేతులూపేసి ఆపేస్తున్నారంట.. ఏంట్రాబాబు ఇలా ఆపేస్తున్నారు..
కారుకేమన్నా అయ్యిందా అని ఆగిచూసుకుంటే ఏమీలేదు..
ఇంతలో వాడేవడో కారు దగ్గరకొచ్చి. కిలోమీటర్ కి ఎంత.., ఏ.సీ తో ఎంతా నాన్ ఏ.సీ ఎంతా..
ఫలనా చోటికొస్తావా.. ట్యాక్సీ అన్నాడంటా..
హి హిహీ. కొన్ని బ్రాండులలా స్థిరపడిపాతాయి మరి.

ఒరే "సాంత్రో" కాస్త చూసుకుని వెళ్ళరో..  నీకంత పొగరేంట్రో.. తగ్గు తగ్గు తగ్గరో...
హత్తెరి.. దీనివెనకే.. "ఐ. టెన్.."
బిత్తెరి.. వెనకే.. "ఐ. ట్వంటీ.."
ఛత్.. "ఐ. తర్టీ..."
ఫ్లో లో అనేసా ఇంకా రిలీజ్ కాలేదుకదా.
"డేవూ మ్యాటిజ్" గాడా.. అనగ్గొట్టేసిన మూతిలావుండే మొహమూ వీడూను
ఎందుకురా "ఐ. ట్వంటీ.." వెనక అంత స్పీడుగా పోతావ్
వాడు బ్రేకేస్తే "దుబాయ్ శీను" రవితేజ అన్నట్టు నీ మూతింకా అప్పడమైపోద్దీ.

ఇదేంటిది.. "మహీంద్రా గ్జయిలో.." కొత్తగావచ్చిందనీ దీనికెంత స్టయిలో...
చూసాంలే.. ఇకచాలు ఛలో..

ఒర్నాయనో "ఇన్నోవా.." పక్కింట్లోవాళ్ళ పక్కింటొళ్ళని.. వాళ్ళవాళ్ళ ఎదురింటోళ్ళనీ
ఎక్కించినా ఇంకా ఖాలీగావుందా?
మరెందుకంటా అంత పెద్ద కారు నీకు.. స్పీడెల్తుందని అలా తెగతొక్కెయ్యమాకు...
కాస్త నెమ్మదిగా పోనీయ్యి బాబు.

హార్నీ "టవేరా.." అలా మీదమీదకొస్తావేరా... బ్రతకాలనిలేదురా?... మరెందుకంత కంగారురా?...

అరెరే.. "బెంజి.." మాంచి హైక్లాసు బెంజి.. ఎవడ్రా ఇక్కడ దార్లో పోసాడు గెంజి.
ఆ బెంజినీ ఈ గెంజినీ చూడగానే ఏదో రిలేషను గుర్తొస్తుందబ్బా.. హా...

 "గెంజి నుండి బెంజి దాకా చూసాను.. దేనినీ మర్చిపోలేను"..
 అన్న పద్మభూషణ్ చిరంజీవి గుర్తోచ్చాడేంటి చెప్మా!!.

హెల్మెట్ కారు.. హెల్మెట్ కారు.. "వేగన్ ఆరు.." చూడ్డానికలావున్నా దీనిది భలే జోరు...
ఒబెసిటీ వచ్చినవాడిలా.. నడుముకు కండపట్టినట్టుంది ఇదేం కారబ్బా..
ఓహో.. "మారుతీ స్విఫ్టా!!"
దీనికి వెనకో లగేజీ బాక్స్ కడితే  అదే "స్విఫ్ట్ డిజైర్.." శెభాష్ శెభాష్.. బాగానేవుంది.

ఈ లక్కపిడతలేంటి..
"ఆల్టో..." "జెన్" కీ నీకు తేడాఏంటో!
ఏమో నిజం చెప్తే ఎవరూనమ్మరు.. అదేంటో.

అర్రెర్రే.. ఇదింకా లక్కపిడతగాదే.. "చెవ్రల్లెట్ స్పార్కా!.."
దీనీ ఎనక కళ్ళద్దాలు రౌండు రౌండు ఎందుకో... అబ్బా పాత ఇస్టయిలు గాదే!!

ఓర్నీ "నానో..." ఇదేంటన్నో... ఇలాగుందేంటన్నో.. లచ్చకారా.. లచ్చల్లో కారా?
త్రీ-సీటర్ ఆటోకి రంగేసెయ్యలేదుగాందా??
"ఫియట్ యునో..", సారీ.. ఐ డోంట్ నో..!!

ఇదేంటి సిటీ అంతా తిరిగొచ్చిన కారులాగుంది.. "హోండా సిటీనా..."?
బాబూ డ్రైవరూ.. కాళ్ళుచాపుకునే ఖాళీవుందికదాని.. పడుకుని నడపబాకయ్యో!!

"ఫియట్ పేలియో...", వెనక్కినడపాలంటే బయటతలపెట్టి చూడాలయో..
"స్కోడా ఆక్టావియా..." నోరేతిరగట్లేదు ఇదేం పేరయా!!
"హోండా సివిక్.." మరీపడవలాగుంది లుక్... నడపటానికి డ్రైవరే దిక్కు.

"వోక్సేవేగన్ జెట్టా.."? మార్టిన్.. గుడ్ నైటేంకాదు..

"బి. ఎమ్. డబ్ల్యూ.." అయ్ బాబోయ్.. దూరం దూరం.. గీతడితే.. నా ఒకనెల సేలరీ.. దొబ్ల్యూ...
"ఆడీ.." మాతాతకేలేదు బాబూ గాడీ...!!
"స్కోడా ఫేబియా.." చిన్నకారుకెందుకంత ప్రైసియా...

"టా.. టా.. సఫారీ....", బానేవుంది జడముడేసుకెళ్తున్న ఆంటీలాగా ఎనకాలీ టైరెందుకో..
"హోండా ఏకోర్డ్..", సారీ ఐ కెన్నాట్ ఏఫోర్డ్..

"మారుతీ ఏ-స్టారు.." ఆ మిడిగుడ్ల హెడ్లైట్లేంటి మాష్టారూ??

వీడెవడుపాపం ఎనకెవడిచేతో నొక్కునొక్కించుకున్నటుంన్నాడు...
ఇది డాషిచ్చింది కాదా!!.. ఆహా.. ఇదే మోడలా..
ఓహో.. ఇది "మారుతీ రిట్జా..!!"

అంతలా హారన్ కొట్టకయా.. "ఫియట్ లీనియా".. కారుకొన్నది నీ బాబు మనీయా?

అప్పుడే.. ఆఫీసొచ్చేసిందే.. మిగతామోడల్స్ మళ్ళీ ఇంటికెళ్ళేటప్పుడేఁ.. ఏఁ..

ఓ మధుర జ్ఞాపకం..

ఆ చిన్న పడవలో గోదారమ్మ గుండెలపై తేలుతూ వెళుతుండగా... నువ్వు నా గుండెలపై తలవాల్చి చేసిన బాసలు గుర్తున్నాయా?. మన ప్రేమ  ఎప్పటికీ ఇలానే వుండిపోవాలని.. నీలో నేను ఒదిగిపోవాలని.. చెప్పుకున్న మాటలు నీకు ఇప్పుడిప్పుడే గుర్తొస్తున్నాయి కదూ!  ఆ కోకిలమ్మతో పాటు గొంతుకట్టి మనిద్దరం పాడుకున్న పాటలు నీ మనసులో వినపడుతున్నాయా? ఏది నీ గుండెలపై చెవిఆన్చి నన్ను కూడా విననివ్వు మరి!.

తెలతెలవారినా.. మంచు పరదా కప్పుకుని... మునగలాక్కుని పడుకున్న ఈ గోదావరి..,  చలిపొద్దుకు లేవకుండా.. ఒళ్ళువిరుకుంటూ బద్దకం తీర్చుకుంటున్నట్టుగావుండే ఈ  గోదావరి..., ఆహా!.. ఎంతఅందమో కదా!. పొద్దున్నే నేనులేవగానే నా కళ్ళెదుటకొచ్చి.... లేవండి బారెడు పొద్దెక్కింది.. అని చిన్న చిరునవ్వుతో నన్ను పలకరిస్తావే.. దానికన్నా అందమా ఇదీ!, అలా అంటే చిరునవ్వునవ్వేస్తావుగానీ..  ఈ కోనసీమ అందాలన్నీ నింపుకున్న నీ వన్నెలతో పోల్చుకుంటే.. ఈ అందాలేపాటివిలే!. అమ్మో.. అలా సిగ్గుతో ముడుచుకుపోకూ.. మెళికలు తిరిపోకే..  ఆ తెరచాపలా గాలిలో తేలిపోకే..., ఇదంతా నా పైత్యం అని తీసిపారేయకు మరి. ఏ మాటకామాటే చెప్పుకోవాలి కదా!. నిజమే.. ఇవి పొగడ్తలు కాదురా బంగారం. స్వచ్ఛమైన నిజాలురా.

అదినేను మొదటిసారి గోదావరి మీద అలలతో పాటుతేలటం... లాంచిలో ప్రయాణం..., నాకు కొత్తా..,  రివ్వుమంటూ వీస్తున్న గాలి కొంటెగా కవ్విస్తున్నట్టు అనిపించింది. అందుకేనేమో భయమేవేయలేదు..  చాలా సరదాగావుంది.., మా దూరపుచుట్టం పెళ్ళికని వచ్చాం.. నేను పెళ్ళికొడుకు తరపు. చుట్టూ కొబ్బరిచెట్లతో ముసుగేసేసిన పేద్ధ.. పెంకుటి లోగిలి..అందులోనే మాకు విడిది. పెళ్ళిహడావుడి చూస్తూ.. మేమంతా ఆ ఇంటిచుట్టూ కలతిరుగుతుంటే పక్కింట్లో మల్లెపూలు కోస్తూ నువ్వు కనిపించావు.. నావైపు చూస్తావేమోనని ఎంత సేపు వేచిచూసినా నీ పనినీదేగానీ పట్టించుకోవే. ఎవరన్నా చూస్తే బాగోదేమోనని నేను వెళ్ళిపోయాను. తరువాత పందిట్లో పన్నీరు చల్లటానికి నువ్చొచ్చినప్పుడు నీవొంక కాస్త కొంటెగా చూసి..,ఇందాక అంతలా చూస్తుంటే  నన్ను పట్టించుకోలేదే అన్నట్టు చూసాను గుర్తుందా.., తరువాత అదే పెళ్ళిలో ఆ కొబ్బరాకు పందిర్లలో మనం  చూపులతో దోబూచులాడుకున్నాం గుర్తుందా.., నీకు గుర్తున్నాయో లేదోగానీ.. నువ్వుకోస్తున్న ఆ మల్లెపూల సుగంధం.. నువ్వు చల్లిన ఆ పన్నీటి సుగంధం నాకింకా గుర్తున్నాయి.. నాకివన్నీ ఇప్పుడు గుర్తొస్తున్నాయెందుకో.

అది జరిగి సంవత్సరం తిరక్కుండానే అలాంటి పందిరిలోనే మనిద్దరికీ పెళ్ళయ్యింది కదా!... అప్పుడేమనిపించింది నీకు?, నాకైతే.. నిన్ను పెళ్ళిలో కలిసిన ఆరోజే.. ఆ దేవుడు మనిద్దరికీ ముడివేసేసాడని అనిపించింది. మనం పొలం గట్లలో... గోదారొడ్డున.. చింతతోపుకాడా.. దొంగచాటుగా కలుస్తుండటం చూసి జాలేసిందో ఏమో పాపం.. గోదారి ఇసకల్లో మనం సరదాగా కట్టుకున్న బొమ్మరిల్లులాంటి ఇంటిలో మనిద్దరినీ గెంటి.., ఇలా అచ్చంగా వెయ్యేళ్ళు... ఒకరి గుండెగూటిలోగిళ్ళలో ఒకరు సవ్వడులుచేసుకోండని.. ఇద్దరికీ బ్రహ్మముడివేసాడనిపిస్తుంటుంది నాకు.

కానీ ఆరోజులు ఇంకా నాకు గుర్తున్నాయి... వెచ్చంగా నీ ఒళ్ళో తలపెట్టుకుని.. ఊరిచివర తమలపాకుతోటల్లో.. ఘాటుఘాటుగా.., చల్లంగా ఎన్నెల్లో.. అరటిచెట్టు నీడల్లో కూర్చుని.. మాటుమాటుగా.. మనం పెట్టుకున్న ముద్దులు..!!, ముద్దులతో వేసుకున్న ముద్దర్లు..., అవి చూసి సిగ్గుతో తలవొంచుకుని నవ్వుకున్న బంతిపూలు..., ఆగుట్టంతా గుండెల్లో దాచుకుని నిద్రలేని రాత్రులు. నాకింకా గుర్తున్నాయి.
నాకివన్నీ ఇప్పుడు గుర్తొస్తున్నాయెందుకో.

పెళ్ళయిన కొత్తలో ఒకసారీ.... నీ పుట్టినరోజుకనీ.. ఒకసారి మీ ఊరెళ్ళాం గుర్తుందా!, అప్పుడు మళ్ళీ మనం తిరిగిన చోట్లన్నీ దొంగచాటుగా తిరిగేవాళ్ళం... చెఱుకుతోటల్లో పరుగుపందేలేసుకునేవాళ్ళం. పిల్లకాలవ పక్కన జామచెట్టుకు పట్టిన పట్టుతేనే తీసి నీకు పుట్టినరోజుకానుకగా ఇచ్చాను.. నువ్వు ఆ తేనె రుచిచూసి ఆనందంతో పొంగిపోయావు.. మీ మనసంత తీయగావుంది అని బిగికౌగిలికానుక తిరిగిచ్చావు గుర్తుందా. అలా పొలాంలెంబడీ.. పుట్టలెంబడీ తిరిగి తిరిగి అలసిపోయి సందెపొద్దేల కాళ్ళీడ్చుకుంటూ ఇంటికొచ్చి.. మీ ఇంటి పెరట్లోవున్న గున్నమావిచెట్టుకింద చాపలేసుకుని కుర్చుని కబుర్లుచెప్పకునేవారం గుర్తుందా. అలా కబుర్లలో పడి ఈ లోకాన్నే మర్చిపోయేవాళ్ళం.. తలుచుకున్నా చాలు.. అబ్బా!!.. ఆ రోజులు ఎంత బాగుంటాయో.

-------------------------
ఇది నేను రాసుకున్న ఒక పాటకు బ్లాగ్ రూపం :-)

కమాన్ గుసగుసా...

గుస గుస... గుస గుస.. కమాన్ గుసగుసా...

"ష్.. త్వరగా తినెయ్యాలమ్మా.. లేకపోతే అదిగో.. బూచోడొచ్చి తీసుకెళ్ళిపోతాడు"
అని అమ్మ గోరుముద్దలు పెడుతూ పిల్లాడిని ఏమార్చుతూ నేర్పుతుంది
తొలి లాలింపు గుసగుస.

కాస్త పెద్దయ్యాకా "నేను చాక్లెట్ తిన్నానని మా నాన్నకు చెప్పకే.. నీకూ
ఒక చాక్లెట్ ఇస్తా", అని.. తోటి స్నేహితుడికి లంచం ఇస్తూ తాయిళం గుసగుస.
"మీ మమ్మీలేదుగా.. పద పార్క్లో ఉయ్యాల ఊగుదాం..", అని పక్కింటబ్బాయిని
లాక్కుపోతూ దొంగాటల గుసగుస.

"ఒరే.. హర్షాగాడి పెన్సిల్ బాక్సూ.. నెమలికన్నూ దాచేసాను చెప్పకండే", అని
అమాయకుడిని ఆటపట్టించే గుసగుస.

పక్కూరోళ్ళ తోటల్లో మామిడికాయలో ఉసిరికాయలో దొంగచాటుగా కోసి..
"ఒరే.. త్వరగా ఉప్పూకారం పొట్లం విప్పరా, మళ్ళీ ఎవరొకరొచ్చేస్తారు..", అనే
దొంగ గుసగుస.

"ఆ అమ్మాయి పళ్ళుచూడు.. అన్నీ పుచ్చుపోయాయి.. హి హీ..", అని
క్లాస్ మేట్ ని ఏడిపిస్తూ చిలిపి గుసగుస.

స్కూలుకెళ్ళే వయసులో ఇలా రకరకాల గుసగుసలు నేర్చుకుని మనతోపాటే
అవీ ఎదుగుతాయి.

"డాడీ పడుకున్నారు.. గొడవచేయకుండా ఆడుకోండి.., లేచాడంటే.. చెబుతాడు మీ
పని", అని ఇంట్లో ఆడుకోనీకుండా నానమ్మో అమ్మమ్మో చేసే వార్నింగ్ గుసగుస..
"ఏ పిల్లలూ ప్రిన్సిపల్ సార్ వస్తున్నారు..ష్.. సైలెంట్..", అని స్కూల్లో
టీచర్ బెదిరింపు గుసగుస

"నువ్వు ఆ పక్కింటి చైతూతో తిరిగావంటే వీపు పగులుతుంది.. వాడు చెడిందికాక
నిన్నూ చెడగొడతాడు..", అని డాడీ రుసరుసల్తో పక్కఫ్లాటులోకి వినపడకుండా
తిట్టే తిట్ల గుసగుస.

ఇలా గుసగుసలు మొదలుపెట్టి మనకు అలవాటు చేసిన పెద్దోల్లే.. తమ పిల్లల్ని
అదిచెయ్యొద్దూ ఇది చెయ్యొద్దూ అని చెప్పే రిస్ట్రిక్షన్ గుసగుస.

ఇక మూతిమీద మొలిచిన నూనూగుమీసాల అబ్బాయిలూ... వయ్యారాలుపోతూ
అమ్మాయిలూ.. టీనేజ్ వయసులో చేసే చిలిపి గుసగుసలేవేరు..

"క్రికెట్ ఆడదాం రారా.., సిన్మాకెళదాం పదరా..", అని స్నేహితుడు ఫోన్ చేసి
చెప్పే జంప్ గుసగుస.

"శైలూ నావంక చూస్తుందోలేదో చూడరా..", అని పక్కవాడిని గోకి అడిగే
పోకిరీ గుసగుస.

"హే.. ఆ అమ్మాయి డ్రస్ చూడవే.. మా ఇంట్లో అలావేస్తే చంపేస్తారే..",
అని టీషర్ట్ జీన్చ్ వేసుకున్న పక్కమ్మాయిని చూసి చెయ్యడ్డుపెట్టుకుని చేసుకునే
ఈర్ష్యా గుసగుస.

"నిన్ను అంతలా ఇష్టపడుతుంటే.. పాపం ఎందుకు అలా ఎవైడ్ చేస్తావే..",
అని తోటి అమ్మాయి ప్రేమవిషయంలో ఇచ్చే చచ్చుసలహా గుసగుస.

"అబ్బా ఈయన చెప్పిందే చెబుతాడేంటే.., ఈ రోజు.. ఒకే పేజి
చదువుకొచ్చినట్టున్నాడు ", అని హిస్టరీ క్లాసులో మాస్టారు బ్లాక్బోర్టువైపు
తిరగగానే స్టూడంట్స్ చేసుకునే కామెంట్ గుసగుస.

ఇలా చెప్పుకుంటూపోతే.. మాటల్లో ఎనభైశాతం గుసగుసలే ఈ వయసులో...

ఉద్యోగ ప్రయత్నాల్లో ఇంటర్వూలకోసం క్యూలు కట్టి.. అప్పుడే ఇంటర్వూ గదిలోనుండి
వస్తున్నవాడిని చాటుగా పిలిచి.. "ఏమేం అడుగుతున్నారో చెప్తారా కాస్త", అని
అడిగే ఆత్రుత గుసగుస.

"మన సుబ్బారావుగారి అబ్బాయికి ఇంకా ఉద్యోగం రాలేదంటా.., పాపం లక్షలక్షలు
డొనేషన్సు పోసి చదివించాడాయన... వాడు సరిగ్గా చదవడం మానేసి ఆ బిజినెస్ చేస్తా
ఈ.. బిజినెస్ చేస్తా అని ఎగిరేవాడంటా..ఇప్పుడు వాళ్ళతోటివారందరికీ ఉద్యోగాలు
రావటం చూసి వాడూ ఉద్యోగం వెతుకుతున్నాడంటా..", అని పనిలేని నైబర్ గుసగుస.

ఇవ్వన్నీ నిరుద్యోగ గుసగుసలు కాగా..

కొత్తగా ఉద్యోగంలో జాయినయినవాడిని చూసి.. "చూస్తే చాలా అమాయకుడిలావున్నాడు...
రేపు వీడే మన కొత్త బాస్ అని చెప్పినా చెబుతారు.. అమ్మో జర భద్రం", అని కొలీగ్స్
వణుకు గుసగుస.

"ఎమే.. ఫలానా అమ్మాయి ఈ మధ్యే ఐ.ట్వంటీ కార్ కొందే..., ఎవరికీ
తెలియకుండా ఎమన్నా జీతం పెంచారేమోనే..", అని సహోద్యోగినిల
టైమ్ పాస్ గుసగుస.

ఇవన్నీ చిరుద్యోగ.. ఆఫీసు గుసగుసలు.. ఇప్పుడు వీటిగురించి ఎంత తక్కువచెప్పుకుంటే
అంత ఆరోగ్యం.

"ఆ అబ్బాయి చాలా బాగున్నాడు.. పెళ్ళయినట్టులేదు.. కాస్త వివరం కనుక్కోండి..
మా తమ్ముడుగారి కూతురుకి అయితే చక్కగా సరిపోతాడు.. ", అని ఫ్రెండ్
పెళ్ళికొచ్చి.. చెంగుచెంగునెగురుతున్న కుర్రోడిని చూసి చెప్పుకునే పెద్దరికపు గుసగుస.

"ఏమ్మా.. అబ్బాయి నచ్చాడా..!, పర్వాలేదులే నాతో చెప్పు", అని పెళ్ళిచూపుల్లో
అమ్మాయిని వాళ్ళ మేనత్త అడిగే.. పేరంటాళ్ళ గుసగుస.

"అమ్మాయి.. కాస్త సిగ్గునటించమ్మా.. తలమరీ అంతలా ఎత్తెయ్యకూ..
చూసేవారంతా.. మరీ ఫాస్ట్ ఈ పిల్ల అనుకుంటారమ్మా..", అని పెళ్ళిపీటలమీద
కూర్చున్న పెళ్ళికూతురి చెవిలో అమ్మలక్కల గుసగుస.

శోభనం గదిలో.. పెళ్ళికొడుకు పెళ్ళికూతురి చెవిలో.. ఏమడగాలో.. ఏంమాట్లాడాలో
తెలియక.. "నువ్వేం చదువుకున్నావు..", అని కంగారు అడిగే కన్ఫ్యూజ్ గుసగుస.

"ఏమే..., పొద్దున భోజనంలో పప్పూ ఆకుకూరతోనే సరిపెట్టారు... మాఇంటికిరండీ..
అన్నిట్లోనూ ముంచి తేల్చేస్తాం అన్నావుకదా!.. ఏదీ.. ముంచటంలేదూ!! తేల్చడంలేదూ!!
సాయంత్రం భోజనంలో ఏంచేస్తున్నారో వెళ్ళి కనుక్కో..", అని కొత్తల్లుడు అత్తవారింటిలో
తన భార్యతో ఎగతాళి గుసగుస.

"ఈసారి కూడా అల్లుడుగారు బిజీగా వుండి రారనుకున్నాం.. పోయినసారి
పండక్కికూడా ఏమీ పెట్టలేదు, బాగోదండీ.. ఏం పెట్టాలంటారు..", అని పండక్కి వచ్చిన
అల్లుడికి సేవలు చేస్తున్న భర్తని తలుపు పక్కకు పిలిచి అడిగే భార్య గౌరవపు గుసగుస.

ఇవ్వన్నీ బాధ్యతా గుసగుసలు.. ఎంతచెప్పినా.. వీటికీ అంతంలేదు..


"ఏవమ్మా.. అంతలా సౌండు చేస్తే.. పిల్లాడు లేచిపోతాడు.. కాస్త నెమ్మదిగా కడగమన్నా
కదా.. వంటసామాను..", అని పనిమనిషి మీద ఎగిరి సౌండు తగ్గించి వాయించే
ఫిడేలు గుసగుస.

"ఏవండీ ఆ కాలింగ్ బెల్ కి కాస్త ఏదన్నా అతికించి పుణ్యంకట్టుకోండి.. అది ఎవడోకడు
నొక్కడం.. వీడు ఉలిక్కిపడిలేచి కేర్ మనటం..", అని ఇంటావిడ.. చిన్న పిల్లాడితో వేగలేక
విసుగు గుసగుస.

"చింటూ చదువుకుంటున్నాడు.. కాస్త ఏమనుకోకుండా టీవీ ఆఫ్ చేస్తారా.. మావయ్యా!",
అని మనవడి చదువుకోసం తాతయ్యకు ఎగిరిపోయిన ఫ్రీడమ్ గుసగుస.

"అమ్మా!.. నీకెన్ని సార్లు చెప్పానే.. నువ్వన్నా చెప్పినమాటవినవేంటే.. అది తిక్కదే..
చెప్పినా వినదు.. నువ్వేందుకు దాన్ని కదుపుతావు..?", అని పక్కగదిలోవున్న పెళ్ళాంకి
వినపడకుండా తల్లికి కొడుకు పీకే క్లాస్ గుసగుస.

"మీ అమ్మానాన్నలతో పడలేకపోతున్నానండీ.., వాళ్ళకు చాదస్తం మరీ ఎక్కువైపోయింది,
రామా అంటే బూతులావినిపిస్తుంది.., పిల్లాడిని గారాభంతో ఏం చేస్తారో అని భయంగావుంది",
అని భర్తకు భార్య చెప్పే పితూరీ గుసగుస.

ఇవన్నీ సంతాన, కుటుంబ, కలహాల గుసగుసలు.. ఇవి ఒక్కొక్కరికి ఒక్కోటైపుగుసగుసలు.

"కాసేపు నుంచుంటే కీళ్ళనొప్పులు.. నడిస్తే ఆయాసమమ్మా.. ఏం చెప్పనూ.. మావారికి
చెబితే.. నువ్వేమన్నా ఇంకా పదహారేళ్ళ బాలాకుమారివా, ఈ వయసులో నెప్పులురాక..
యవ్వనం పొడుచుకొస్తుందేంటీ.. అంటారమ్మా...., మా అబ్బాయికి చెబితే..
డాక్టర్ చెప్పినట్టు వాకింగ్ చేస్తే ఇవ్వన్నీ వుండవు.. నాలుగురోజులు నడువు అంటాడమ్మా..
ఇలా.. ఇద్దరూ కస్సున ఇంతెత్తున లేస్తారమ్మా...., అసలు నిడబడితేనే నొప్పులు అని
నేనేవరికి చెప్పుకోనమ్మా..", అని వాకింగ్ కి వచ్చి పార్కులో కుర్చుని పక్కింటావిడకు
బాధలుచెప్పుకుంటున్న బామ్మగారి ఆపసోపాల గుసగుస

"ఇక వయసైపోయింది.. ఈ రోజో రేపో అన్నట్టుంది ఇక ఎప్పుడో హరీ.. అంటాను..",
అని ఖళ్ళూ ఖళ్ళూ దగ్గుతున్న తాతగారు ఇంటికొచ్చిన చుట్టానితో నోటినుండి మాటరాక
చేసే నీరసపు గుసగుస.

ఇవన్నీ. వృద్ధాప్య.. ఆరోగ్య.. అనారోగ్య.. గుసగుసలు..

ఇలా ఇక్కడితో అయిపోలేదండీ ఈ గుసగుసలు...,చక్రంతిరిగినట్టు .. కాలచక్రంతో పాటు ..
అలా తిరుగుతూనే వుంటాయి.. మరళా మొదటినుండి చదవటంమొదలుపెట్టండి మరి..
కమాన్ గుసగుసా..

మౌనం...

దయచేసి కాసెపు ఇక్కడ కూర్చోండి సార్.. అని సీటు చూపించాడు.. సెక్యూరిటీ.. పర్సన్..

సరే.. అని.. కూర్చోటానికి రడీ అవుతూ.. ప్రక్కసీటులో ఉన్న అమ్మాయితో మేడమ్..

ఈ బ్యాగ్ మీదేనా అది కాస్త తీస్తే కూర్చుంటా అని.. రిక్వెస్ట్ చేసాడు.. అతను..

సారీ అండి.. అని గబగబా బ్యాగ్ తీసుకుని.. చిన్న చిరునవ్వు

విసిరింది ఆ అమ్మాయి.. ఆ చిరునవ్వుని చూసి కాసేపు ప్రపంచాన్ని మరచిపోయాడు అతను..

చాలా బాగుంది అమ్మాయి.. ఆ చిరునవ్వుకూడా..

కానీ ఇంటర్వూ టెన్సన్.. తో తను మళ్ళీ మాములు స్థితికి వచ్చేసాడు..

పదినిముషాలు గడిచింది.. కానీ ఆ అమ్మాయి.. పుస్తకంలో తప్ప వేరే ప్రపంచాన్ని చూడటంలేదు..

అతనికి కాస్త నవ్వొచ్చినా.. ఏవండీ.. ఏంటండి అంతలా చదివేస్తున్నారు..

మీరు రాసేది ఏమైనా ఎమ్సెట్ ఎగ్జామా.. ఇంటర్వూ మేడమ్.. అన్నాడు నవ్వుతూ.

నాకు కాస్త టెన్సనండి.. అన్నీ మర్చిపోతా అందుకె చదువుతున్నా అంది..
ఒక చిరునవ్వు నవ్వి.. ఊరుకున్నాడు.

ఇంతలో ఆమెను లోపలికి రమ్మని.. పిలిచారు.. ,
ఆల్ ది బెస్ట్.. బాగా చేయండి అని షేక్ హ్యాండిచ్చాడు.. అతను.

ధ్యాంక్స్ అండి అని నవ్వుతు వెళ్ళిపోయింది.. ఆమె..


ఆలానే చూస్తు ఉండిపోయినతను.. ఉలిక్కిపడి ఈలోకానికొచ్చేసరికి..

ఇతని పేరు గట్టిగా పిలవటం వినపడింది..

గబగబా లేచి.. ఇన్షర్ట్ సర్దుకుని.. లోపలికెళ్ళాడు..

ఓగంట గడిచాకా వచ్చాడతను..

అప్పటికే ఇంటర్వూ అయిపోయిన ఆ అమ్మాయి.. రిషెప్సన్ దగ్గర నిలబడి ఉంది..

అతన్ని చూసి.. దగ్గరకు వచ్చి.. ధ్యాంక్సండీ నేను సెలెక్టయ్యాను.. అంది ఆనందంగా..

నిజంగా.. గ్రేట్.. కంగ్రాట్యూలేషన్స్.. నేను కూడా సెలెక్ట్ డ్..
రేపు రమ్మన్నారు ఆఫర్ లెటర్ కోసం..

సరే పదండి ఏదన్నా రెష్టారెంటుకు పోదాం నేను ట్రీటిస్తాను అన్నాడతను..

హుమ్మ్.. తెలియని వాళ్ళతో ఇలా బయటతిరగటం నాకిష్టం ఉండదండీ..
అన్నదామె కాస్త నెమ్మదిగా..

తెలుసుకుందామండి.. బోజనం చేస్తూ మాట్లాడుకుందాం పదండి..
మీకు ఇబ్బందిలేకపోతేనే!!! అన్నాడతను..

ఇద్దరూ దగ్గర్లో ఉన్న రెస్టరెంటుకు చేరుకున్నారు.

రోజులు గడిచాయి.. ఇద్దరూ ఒకే టీమ్ లో కలిసి పనిచేస్తున్నారు..
చాలా దగ్గరగా రోజూ కలిసి తిరగటం వలన..

ఇద్దరి ఇష్టాలు ఒకటయ్యాయి.. ఒకరోజు సాయంత్రం ఆ అమ్మాయి..

అతనికోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంది ఆఫిసు బయట.

కాసేపటికి వచ్చినతని.. కూడా కలిసి నడిచింది.. ఇద్దరూ పదినిముషాలు మౌనంగా ఉన్నారు..

సరేలే.. రెండురోజుల్లో వచ్చేస్తావుగా ఎందుకంత డల్ గా ఉంటావ్..కాస్త హుషారుగా వెళ్ళిరా..

చాలా రోజులతరువాత ఇంటికి వెళ్తున్నావుగా.. అన్నాడతను..
ఇద్దరి మధ్య ఉన్న మౌనాన్ని చేధిస్తూ

ఏమో.. నాకు ఎదోలా ఉంది.. అని.. దగ్గరకి చేరి.. బుజాలపై తలవాల్చి ఏడ్చెసింది...

ఏంటిరా.. ఎందుకలా ఎమైంది..? అని అడుగుదామనుకున్నవాడు..

ఆ ఊహించని తరుణానికి అతనికి మాటరాలేదు..

నేను నిన్ను.. చాలా ఇష్టపడుతున్నాను.. నిన్ను విడిచి ఒక్క క్షణం ఉండలేకపోతున్నాను..

ఆఫిసునుండి ఇంటికివెళ్ళగానె నేనొక ఒంటరిలోకంలోకి వెళ్ళినట్లు ఫీల్ అవుతున్నాను..

ఎప్పుడెప్పుడు నిన్ను చూస్తానా అన్నట్లు నాకు ప్రతిరోజు తెల్లారుతుంది..

నువ్వు ఒక్క క్షణం నీ సీట్లో లెకపోతే నాకు ఎమీ తోచదు..
మరినాకెందుకిలా ఉందో తెలియదు..

అని తన మొహాన్ని అతని గుండెలచాటు దాచేసుకుంది...

ఆ రెండురోజులూ ఫోన్లో పలకరించుకంటూ.. కాలం గడిపారు..

ప్రతిరోజు ఆమె మోముపై నవ్వుల పువ్వులు పూయిస్తూ..

ఆ పూవుల పరిమళాన్ని ఆనందిస్తూ.. అతనికి.. రోజులు నడుస్తున్నాయి..

ఏదో ఒకరోజు జరిగిన చిన్న సంఘటన వలన ఇద్దరికీ మనస్ఫర్దలుఒచ్చాయి..

అతన్ని అసహ్యించుకోవడం మొదలుపెట్టిందామె.. అతను..

బ్రతిమలాడాడు.. నేనే తప్పుచేయలేదు.. కావాలని అని చెప్పాడు..

తరువాతనుండి మాటలు తక్కువయ్యాయి..

ఇద్దరిమధ్య మౌనమే గెలిచింది అన్నట్లు.. రాజ్యమేలింది... కొన్నిరోజులు..

కానీ.. ఆమె ఎదురు పడే సమయంలో.. అతనికి ప్రాణంపోయినట్లుండేది

ఎదో నవ్వాలన్నట్లు నవ్వే ఆమె నవ్వును తట్టుకోలేకపోయాడతను..

సాయంత్రం.. మనం కలవాలి.. నీతో మాట్లాడాలి అని ఒక సందేశం పంపాడు..

ఇద్దరూ ఒక చోట కలుసుకున్నారు..

చల్లగా వీస్తున్న గాలితో కలిసి వారిద్దరిమధ్యన ఉన్న మౌనం రాగం తీసింది కాసెపు..

ఎందుకిలా నన్ను వేధిస్తున్నావ్.. నేను చేసింది ఏమన్నా అంత తప్పుందా?

ఇంతేనా నన్ను అర్ధంచేసుకున్నది.. అని భాదగా అడిగాడతను..

లేదు.. నువ్వు ఏ తప్పుచేయలేదు.. తప్పు నేనే చేసాను.. అది ఇప్పుడు తెలుసుకున్నాను..

అందుకె నన్ను నీకు దూరంగా చేసుకుంటున్నాను.. ఇళ్ళువదలి బయటికొచ్చిన నాకు

మొట్టమొదటిసారిగా పరిచయమైన నువ్వు నా సొంతవాడిలా నాకు అనిపించావు..

నాకు ఒంట్లో బాలేకపోతే నువ్వు తీసుకున్న కేర్.. నా కష్టంలో నువ్వు నాకిచ్చిన సలహాలు..

నాతో పంచుకున్న మంచిచెడులు.. అన్నీ నావాళ్ళతో ఉన్నట్లనిపించింది....

అది దాచుకోలేక నీకు చెప్పాను.. నన్ను క్షమించు..

నువ్వది సీరియస్ గా తీసుకుంటున్నావ్.. అందుకే నీకు దూరంగా ఉండటానికి ట్రైచేస్తున్నా...

మళ్ళీ మనం స్నేహితులుగానే ఉండగలం అనుకుంటే.. నేను నీతో

మాములుగా మాట్లాడగలను.... అని చెప్పిందామె..


అలానే వాళ్ళపలకరింపులు.. కొనసాగాయి.. కొన్నిరోజులు..

ఆమె మాటలు.. చేతలు.. చూస్తు గడుపుతన్నంతసేపూ..

ఒకసారి ప్రేమగా అనుకున్న అతను.. . ఇపుడు.. అది.. ఒట్టి స్నేహమే అని ..
మనసుకు సర్దిచెప్పలెకపోయాడు..


స్నేహానికి కళంకం తెస్తున్నానని అతనికి అనిపించింది.. కష్టమైనా తనతో మాట్లాడకుండా..
తనకి కనపడకుండా.. ఉండటం అలవాటు చేసుకున్నాడు..


కానీ.. ఒక రోజు... ఆమెతో చెప్పాడు.. నేను.. వేరే ఊరు వెళ్ళిపోతున్నాను..
అక్కడే సెటిల్ అవుదామనుకుంటున్నాను..

వేరే జాబ్ వచ్చింది.. అని.. చెప్పాడు..

ఆ రోజు రానే వచ్చింది... అతను ఆమెను వీడి దూరంగా వెళ్ళిపోయాడు...
తరువాత.. ఆమెను కలవలేదు..

ఆమె మనసులోన మౌనం ఇంకా అలానే నిధిలా నిక్షిప్తమై ఉండిపోయింది...


కాలం గడిచింది...


విడిపోయి దూరంగా ఉన్నా జ్ఞపకాలలో, మనసులో ఇంకా ఆమెనే నిలుపుకున్నాడతను..

కానీ.. ఒకరోజు....

అప్పుడే.. వసంతం విరిసి.. కోయిలరాగం మొదలయ్యినట్లు ఆమె గొంతు.. వినపడింది.. ఫోనులొ..
మనసు ఆనందంలో మునిగి ఉప్పెనలా.. ఎగసిపడింది.. కానీ ఆ అనందపుటలలు.. గొంతుదాటి..
బయటకు రాలేకపోయాయి... మాములుమాటలె... అతని గొంతు.. నుండి వచ్చాయి...

ఎలా ఉన్నావు అంటే ఎలా ఉన్నావని.. కుశలప్రశ్నలు అయ్యాకా... కాసేపు.. మౌనంతో
మూగబోయాయి.. ఇద్దరి... ఫోన్లు...

ఆమెకు.. దుఃఖం ఆగలేదు... ఏడ్చేసింది...
నేను చేసింది తప్పే అని ఇప్పుటికి.. తెలుసుకున్నాను అని అంది..

అతనికి.. మాటలురాలేదు...


కానీ ఒకప్పుడు.. తన గుండెచాటున... తన.. మోమును.. దాచుకుని.. ఆమె ఏడ్చిన సంధర్భమే..
అతనికి గుర్తుకురాసాగింది..

అప్పటి.. ఆ కన్నిటిలో.. తడిసి బరువెక్కి...
ఇన్నాళ్ళూ... మోస్తున్న తన హృదయం ఇంకా బరువుగానే అనిపించింది...

ఇప్పటి.. ఈ కన్నీటి.. అలలు...
బరువెక్కిన ఆ హృదయాన్ని.. కరిగించలేకపోయాయి...

మళ్ళీ మౌనమే.. జయించి రాజ్యమేలింది...

నేను సైతం

ఎవరి విలువ వారిదే..! ఎవరి పాత్ర వారిదే.. కాదంటారా..!!

ఒక్కరోజు ఆఫీసుకు వెళ్ళకపోతే మనంలేమని ఆగిపోయే పనులుండవా? , అలాగే మనం ఆధారపడే ప్రతి విషయంలోకూడా అంతే కదా?, మేనేజరు రాకపోతే మనకేం చేయాలో తోచదు. అలానే మనం లేని సమయంలో మా మేనేజరుకి అంతే. ఈ ఆధారం పడటం అనేది లేకపోతే..!! ఎలా ఉండేదో..!,
అసలీ ఆధారం అనేది డబ్బుతో వస్తుంది అనుకుంటాను.. బ్రతకటానికి అవసరం కాబట్టి మనం పనిచేసి సంపాదిస్తాము. మనకు బోలేడంత డబ్బుఉంటే పనిచేయనక్కరలేకపోయేలా ఉంటే మనకి ఎవరిపైనైనా ఆధార పడే అవసరం ఉండదా..?

అదే చూద్దాం.. మనకో పెద్ద బంగ్లా.. కారు.. ఉన్నా అన్నీ అమర్చిపెట్టడానికి ఎవరొకరు కావాలి. సరే అన్నీ మనమే చేసుకుంటాం. అంటే కుదరదు..!, ఏదొకదానికి ఎదుటిమనిషి అధారం తప్పదు. అసలి రాజు-పేద కాన్సెప్ట్ ఎవడు కనిపెట్టాడో, ఎలా వచ్చిందో కానీ.. బాగానే ఉంది..!!, లేకపోతే డబ్బులున్నవాడు పేదవాడిని చిరాకు చూపులు చూసేవాడు.. ఆటో అవసరంలేదని కారులో వెళ్ళినా.. వంటమనిషి అక్కర్లేదు హోటల్ లో తిందాం అనుకున్నా ఇక్కడా అధారం ఉంది ఎంత డబ్బున్నా రైతులా తనకు కావలిసింది తను పండించుకోలేడు.. అలానే రైతు తను పండించుకున్నది తనే దాచుకుని తినలేడు. ఇలా డైరెక్టుగా ఆధారాలు విషయం వదిలేద్దాం. ఇక ఇన్ డైరెక్ట్ అలోచిద్దాం..

మనమొక అమెరికన్ కంపెనీకి పనిచేస్తున్నాము.. అనుకోండి.. ఇక్కడే ఉన్నా అక్కడుండే వాళ్ళు తెలియకుండానే మనమీద ఆధారపడుతున్నారు. మనం చేసిన తప్పులు భరిస్తారు.. చేసి అమర్చినవి హాయిగా అనుభవిస్తారు. వచ్చిన డబ్బుతో మనమూ అంతే.. ఇలా ఆధారపడేవి.. అధారాలుగా నిలిచినవాటితో సంభంధం ఉన్నవాటిలో..ఒక్క క్షణంలో మనం చేసిన తప్పైనా ఒప్పైనా ఆ ప్రభావం ఉంటుంది.


బైకు పై స్పీడుగా వెళుతున్నాను.. నా ఆఫీసుటైమవుతుందని.. ఎప్పుడూ వెళ్ళే రూటులో.. సడెన్ గా ట్రాఫిక్ జామ్ అయ్యింది సరే కదా అని.. అంతే స్పీడుగా నిర్ణయం తీసుకుని ప్రక్క సందులోకి తిప్పబోతుండగా అంతే స్పీడులో వస్తున్న బైకర్ సడెన్ బ్రేకు కొట్టి నా బైకుని గుద్ది పడ్డాడు.. కాసేపు.. కోపంగా చూసుకున్నాం.. నీదే.. అంటే కాదు.. నీదే తప్పు అని తిట్టుకున్నాం.. చివరికి దులుపుకుని ఎవరిదారిన వాళ్ళం వెళ్ళిపోయాం..

తరువాత పావుగంట ఆఫీసుకు లేటు.. సీట్లో కూర్చున్నాకా పావుగంటసేపు అదే అలోచనతో కొంతసేపు సమయం వృధా.. కాఫీ టైములో పక్క కోలీగ్ తో ఈ విషయం చెప్పి అదొక అరగంట సుత్తి.. ఇంతేనండి.. హైద్రాబాద్ అంతా ఛంఢాలంగా తయారైంది.. ఈ ట్రాఫీక్.. మరీ దరిద్రంగా ఉంది.. మొన్న నేను నెక్లస్ రోడ్డు లో వెళుతున్నానా… అంటూ మళ్ళీ వేరొక కధ.. ఇంకా ఎవరన్నా చేరి తమకి జరిగిన సంఘటనలు ఇలా విక్రమార్క కధ చెబితే.. మళ్ళీ ఓ అరగంట.. ఇలా ఇలా.. పని విషయంలో ఒక రెండు గంటలు వెనుకబడ్డాం.

ఆ ట్రాఫిక్ జామ్ గురించి ఆలోచించి ఒక్క నిముషం వేచుండుంటే ప్రక్క సందులోకెళ్ళే ఆలోచనుండేదీ కాదు.. వాడు నన్ను ఢీ కొట్టేవాడూ కాదు.. పడేవాళ్ళమూకాదు.. ఇలా కధలూ ఉండేవి కాదు.. ష్… అబ్బా.. ఎన్ని ఆధారాలున్నాయి.. ఈ చిన్న సంఘటనకు..

ఇక పడ్డవాడు.. వాడికి సంభంధం ఉన్నవాళ్ళలో కూడా ఎంత గడబిడ జరిగిందో.. ఇలాంటి విషయాల్లో కూడా ఆధారం ఉంది.. అది చెబుదామనే.. ఈ స్టోరీ అంతా..

ఫుట్ పాత్ పై కాకుండా రోడ్డుపై నడిస్తే.. మనవెనుక వచ్చే వ్యక్తి వెళ్ళాల్సిన ట్రైను దాటిపోవచ్చు.. రొటీన్ కి భిన్నంగా చేద్దాం అని.. సడెన్ గా సినిమాకి ప్రోగ్రామ్ పెట్టి సినిమాకి స్నేహితులతో కలిసి వెళితే.. గాళ్ ఫ్రండుతో ప్లాన్ చేసుకున్న వ్యక్తికి టికెట్ దొరక్క.. వాళ్ళమధ్య మసస్ఫర్దలొచ్చి అలకలురావొచ్చు.

ఈరోజు ఇంటికెళ్ళి వండే టైములేదండి.. ఇక్కడ తినేద్దాం అని హోటలుకెళ్ళిన ఒక జంట వలన.. ఆ హోటల్ పై ఆధారపడిన మిగిలింది తిని బ్రతికే ఒక ముసలతనికి ఆకలితో పడుకునేలా చేయొచ్చు. ఈ అనుకోని ఆధారాలు కూడా డేంజర్ లానే ఉన్నాయి కదా. అందుకే చేసే ప్రతిపని ఆచితూచి చెయ్యాలి..

అంటే మరీ ఆలోచించి పిచ్చివాళ్ళవ్వక్కర్లేదు కానీ.. కాస్త అలోచిస్తేచాలు.. మనకు తెలియని ఆధారాలు.. నష్టాలకు మన భాద్యతలేకపోయినా తెలిసి ఏదీ.. శచేయకుంటేచాలు.. నా ఇష్టం వచ్చినట్లుంటాను నీకేంటంటా.. అనుకునే చాన్సే రాకుండా ఉంటే చాలు.. ఆ.. ఎవడూ చూడటంలేదు కదా..పర్లేదులే.. అనుకోకుంటే చాలు....

మనం చాలా మందిపై ఆధారపడి ఉన్నవాళ్ళం.. అలానే మనపై కూడా ఎందరో ఆధారపడి ఉన్నారు.. ఒకరి చేయి పట్టుకుని ఒకరు తిరుగుతూ చేసుకున్న వలయం మనది.. మనం తప్పటడుగు వేస్తే మనవెనుకున్నవాడు.. అలానే వాడివెనుకున్నవాడు గీత తప్పి.. మొత్తం వలయమే గతి తప్పి మతిలేకుండా పోయే.. ప్రమాదముంది..


దేశానికి సేవ అంటే... ఆర్మీలో చేరి.. శత్రుదేశంతో పోరాడి వీరమరణం పొందినవాళ్ళు దేశసేవకే పుట్టారంటారు.. ఆ ఆదృష్టం అందరికి దక్కదనుకోండి.. అందరూ జవానులై దేశసేవ చేస్తానంటే..ఇక సేవలందుకునే జనమూ ఉండరూ..
ఒక డాక్టర్ రోగిని బ్రతికిస్తే.. ప్రాణాలిచ్చాడు.. దేవుడంతటివాడు..అంటారు..

అలానే ఇంజనీరు.. ఎందరికో నీళ్ళిచ్చి.. గృహాలు కట్టి.. సేవచేయగా.. అతనూ దేవుడే..

మరి నేనూ ఆ కేటగిరీలో లేను కాబట్టి మనిష్టం మనమీద ఆధారపడేవాళ్ళులేరు.. అని పనులుకానీయకండి.. అలా అని నేనెందుకూ పనికిరానని బాధాపడకండి..

మనకున్న పనిని సక్రమంగా నిర్వర్తించి.. ఎదుటివారికి ఇబ్బందిలేకుండా బ్రతకగలగడం కూడా గొప్ప దేశసేవేనండోయ్.. అది ఒక కళ కూడానూ.. ఎలా అంటారా.. అబ్బా ఇప్పటివరకూ చెప్పింది మీరు ఏమి విన్నట్లు.. మరి. అంతా మళ్ళీ చెప్పి.. మిమ్మల్మి ఇబ్బందిపెట్ట దలచలేదండి.. కాబట్టి..

ఈ లోకంలోకొచ్చినందుకు అనుక్షణాన్ని అనుభవిస్తూ.. ఆనందం పంచుతూ.. మనదైన శైలిలో ముందుకు సాగిపోదాం.. నేనుసైతం అంటూ..

సర్వే జనా సుఖినోభవన్తు…

విలువ...

"సరేరా.. ఉంటాను.. బస్సు బయలుదేరేలా ఉంది.. అందరినీ అడిగినట్లు చెప్పరా.. పోన్ చేస్తాలే..," అని వెళుతున్న బస్సుతోపాటు వడివడిగా అడుగులు వేస్తూ స్నేహితుడిని సాగనంపాడు శంకర్. అతనికి సెలవు దొరకలేదు. ఎప్పుడు సెలవు అడిగినా ఆఫీసులో కొత్త వర్కు చెబుతుంటాడు వాళ్ళ మేనేజరు. తెలిసినవాళ్ళందరికీ సెలవులు దొరికాయి. ఇంటికి వెళ్ళిపోయారు. "రూమ్లో ఒంటరిగా ఉండాలిరా దేవుడా ఐదురోజులు. చచ్చాం", అని మనసులో అనుకున్నాడు. రాత్రి పదకొండు కావస్తుంది. ఏంటిరా బాబు ఇంత ఆకలిగా ఉంది. మధ్యాహ్నమే కదా కడుపునిండుగా తిన్నాం. మళ్ళీ ఆకలి మొదలు… ఇంకా ఇక్కడ ఏ టైముకైనా ఏది కావాలంటే అది దొరుకుతుంది కాబట్టి సాగుతుంది మనకు.. ఒకవారం తిండిదొరకని చోట ఉంటే తెలిసొస్తుంది.

సరే ఏదైనా హోటల్ లో బిరియానీ తిని ఇంటికి పోదాం అనుకుని రోడ్డుదాటాడు. హైదరాబాద్ హౌస్ బిరియానీ సెంటర్ కు చేరుకున్నాడు. రెస్టారెంటు కనిపించేంత దూరంనుండే గాలిలో కలిసి వస్తున్న బిరియానీ వాసనలను పట్టుకున్నాడు. ముక్కుకి అందిన బిరియానీ వాసనలతో కాస్త ఓపిక వచ్చినట్లుగా అడుగులు వేగంగా పడసాగాయి.

ఎల్లవొచ్చిగోదారమ్మ ఎల్లాకిల్లా పడ్డాదమ్మో…రింగ్ టోన్ తో జేబులో ఉన్నా ఫోన్ మ్రోగింది. ఈ టైములో ఎవరబ్బా అనుకుంటూ పోన్ తీసాడు. కిరణ్ గాడా.. వీడికేమయ్యింది ఈటైములో.. అనుకుంటూ అన్సర్ బటన్ నొక్కి.. "చెప్పరా.. ఏంటి.. ", అన్నాడు శంకర్. "ఒరే నేను ట్రైన్లో ఉన్నారా.. ఇంటికి బయలుదేరారా.. మావాడు లాస్ట్ మూమెంట్లో ఇచ్చాడు లీవ్… వాడిసంగతి తెలిసిందే కదా…నీకు చెబ్దామని చేసా. మళ్ళీ ఇంటికెళ్ళకా చేస్తారా బై", అని పెట్టేసాడు..


"హూ.. వీడికి కూడా లీవ్ దొరికేసింది. వీడి మేనేజర్ ప్రకాష్ రాజ్ కేరెక్టర్ లా కాస్త ఏడిపించినా, మంచివాడిలానే ఉన్నాడు". ఫోన్ తిరిగి జేబులో పెట్టుకుంటూ అలవాటు ప్రకారం ఫ్యాంటు వెనుకజేబుతడుముకున్నాడు. ఎత్తుగా ఉండే పర్సు లేకపోయేసరికి గుండెజల్లుమంది. కంగారుగా అన్నీ జేబులు వెతుక్కున్నాడు. ఫొను తప్ప జేబుల్లో ఏమీలేవు. నైట్ ప్యాంటు వేసుకోవడం వలన అన్నీ రూమ్లో పెట్టేసినట్లున్నాను అని తెలిసొచ్చిన తరువాత కాస్త మనసుకుదుటపడింది. కానీ రూమ్ తాళంచెవి కోసం వెతుక్కున్నాడు. ఎక్కడా దొరకలేదు. "ఓరిబాబోయ్…!!! ఈ వెంకట్ గాడు వేసినట్లున్నాడు తాళం, కూడా తాళంచెవి తీసుకెళ్ళిపోయాడు, నా తాళం రూమ్లో ఉండిపోయింది. ఇప్పుడెలా", అని గట్టిగా అరిచినంత పనిచేసాడు. ఒక్కసారిగా వీధిలైట్లు ఆరిపోయి చీకటైపోయినట్టుగా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి.

"ఇప్పుడేంచేయ్యాలి…టైముకూడా పన్నెండు కావస్తుంది. ఎక్కడికెళ్ళగలం ఇంత అర్దరాత్రి, అయినా తెలిసినవాళ్ళంతా ఊరెళ్ళిపోయారే…ఎలారా..", అనుకుంటూ అలోచించసాగాడు.

బాస్కర్ గాడి రూమ్ దగ్గర్లోనే ఉంది కానీ వాడికి మనకు మొన్నగొడవయ్యింది.. ఇప్పుడు ఇలా వెళితే కాస్త కటింగులిస్తాడు.. వాడికాచాన్స్ ఇప్వకూడదు. ఇక డూప్లికేట్ కీ అయితే ఓనర్ దగ్గరుంది అక్కడివెళ్ళివచ్చేసరికి కనీసం అరగంట పడుతుంది.. అవును డబ్బులు కూడాలేనట్టున్నాయి అని వెతకగా.. ఒక ఏబైరూపాయలనోటు, అయిదురూపాయల చిల్లర పైజేబులో కనపడింది. హమ్మయ్యా.. ఇదన్నా ఉంది ప్రస్తుతానికి… ఓనర్ ని చేరుకున్నా అర్ధరాత్రి లేపడం మంచిదికాదు.

రేపువెళ్ళితీసుకోవాలి... అవును తాళాలు తీసేవడిని తీసుకొస్తే…ఇప్పుడు దొరుకుతాడా?, ఒకవేళదొరికినా, ఈ టైమ్ లో తాళాలు బద్దలగొడితే.. దొంగనుకునేరు ఎవరన్నా. సరేలే ఎదవగొడవంతా ఎందుకు.. ఈ రాత్రి ఎలాగోలా గడిపేస్తే సరిపోతుంది..

అసలంతా ఈ వెంకట్ గాడివల్లే… పదిన్నర బస్సుకోసం... పదింటివరకూ.. కదల్లేదు.., ఇక నన్నుకంగారు పెట్టి.. ఈ పరిస్ధితి తీసుకొచ్చాడు. వీడికి ఫోన్ చేసి నాలుగుతిట్లు పెట్టాలి… అని కోపంగా పోన్ తీసాడు.. డయల్ చేసిన నెంబరు కట్ చేసేసి.. ఎందుకులే.. మళ్ళీ ఈ జర్నిలో అంతా నిద్రలేకుండా అలోచిస్తాడు మనశ్సాంతిలేకుండా.. మనకెలాగు ఉండదు నిద్ర ఈరోజు ఇక వాడినిద్రపాడుచేయడందేనికిలే ఊరినుండి వచ్చాకా చెప్తా వాడిపని…ప్రస్తుతం ఏంచేయాలబ్బా అని ఆలోచించాడు.

బుర్రంతా నిండిన అలోచనలు కడుపులో ఆకలిని డామినేట్ చేసేసాయి. ఎదన్నా తినాలి అన్న ఆలోచన కూడా రావడంలేదు మనసులోకి. ఇక ఈ రాత్రికి రూమ్ ప్రక్కనున్న పార్క్ లో బెంచ్ పైన పడుకుని. రేపు పొద్దున్నే ఓనర్ దగ్గరకు వెళ్ళి తాళంచెవి తెచ్చుకుని ఆఫీసుకు వెళ్ళాలి.. అని నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

జేబులో ఉన్న డబ్బులతో బిరియానీ వచ్చేలా లేదు. అంతా ఖర్చుపెట్టేస్తే రేపు తిరగడానికి డబ్బులు అవసరం అని.. ప్రక్కనే ఉన్న సమోసా బండి దగ్గరకు వెళ్ళి పార్సల్ కట్టించుకున్నాడు.

వెన్నెల్లో చాలా అందంగా కనపడుతున్నాయి పూలమొక్కలు. పార్కులోకి అడుగుపెట్టగానే వచ్చిన పూలవాసనతో అతనికి మంచి ఆనందాన్నిచ్చింది. ఒక్కసారిగా టెన్నస్స్ అన్నీ మరచిపోయాడు. మంచి బెంచ్ ఒకటి చూసుకుని కూర్చున్నాడు. చందమామను చూస్తూ తిందామని సమోసా పొట్లం విప్పబోతూ అనిపించింది.

డబ్బులులేకపోతే.. క్రెడిట్ కార్డ్స్ ఉన్నాయ్… అదీకాకపోతే ఇంత పెద్దనగరంలో ఎంతో మంది స్నేహితులున్నారు.. అయినా ఈ గతిఏంటినాకు. ఖర్మకాకపోతే ఎంటిది?, నేను పర్సుమర్చిపోవడమేంటి?... వాడు తాళంచెవి మర్చిపోవడమేమిటి?, స్నేహితులంతా ఒకేసారి కట్టకట్టుకుని ఇళ్ళకుపోవడమేమిటి..?... బిరియానీ తినవలసినవాడిని, ఈ సమోసాలు తినడమేమిటీ.. అంతే మన టైం బాగాలేదు.. ఈరోజుకు ఏదోలా సర్దుకుందాం.. అని అనుకుని సమోసాల పొట్లంవిప్పాడు.

ఒక్కసారిగా చెడువాసన వచ్చింది.. చీ.. ఇదేంటి.. అని.. ముక్కుమూసుకున్నాడు కొంతసేపు. ఏంటి ఎక్కడిదీ చెడువాసన.. అబ్బా..!!, అనుకుని పొట్లం కాస్త దగ్గరగా పెట్టుకుని వాసన చూసాడు బాగానే ఉందే..? మరి ఎక్కడనుండి వస్తుంది అని లేచినిలబడి చుట్టూ చూసాడు. ఏదో కాగితాలు కదులుతున్న చప్పుడు కూడా వినపడింది. కొన్ని అడుగులు వేసాడు. చప్పడు వినపడ్డవైపుగా.

పార్కుకి పెన్సువేసిఉంది.. అదే ప్రక్కగా రోడ్డు, దగ్గర్లో వీధిదీపానికి కాస్త అటువైపుగా ఒక చెత్తకుండీ ఉంది. ఎవో కుక్కలు అనుకుంట అవి కదుపుతుండడం వల్ల చెడువాసన వస్తుంది అని తెలుసుకున్నాడు. వెనక్కుతిరిగివస్తుండగా అక్కడపాకుతున్నది కుక్కలా కాకుండా మనిషిలా అనిపించింది కాస్త మసక చీకటిలో, సరిగ్గా చూడగా ఎవరో మనిషి కనిపించాడు.

కొంపదీసి దొంగేమో.. అయినా దొంగ చెత్తకుండీదగ్గర ఏంచేస్తాడు. వీధి కుక్కలుకూడా కూడానే ఉన్నాయి. దొంగకాదు ఎవడో పిచ్చివాడుఅయ్యివుంటాడు.. దగ్గరగా చూద్దామనుకుని కాస్తముందుకు నడిచాడు... పెద్దశబ్ధంతో గూర్ఖావేసిన విజిల్ వినపడి ఉలిక్కిపడి చతికిలపడ్డాడు. అమ్మో ఈ చీకట్లో నేను దొరికినా దొంగనే అవుతాను. అసలే ఈ సిటీలో ఇటువంటి కార్యకలాపాలు ఎక్కువ.. అనుకుని కదలకుండా మెదలకుండా కూర్చున్నాడు. భయంతో...

కొంత సమయం గడిచాకా లేచి చెత్తకుండీవైపు చూసాడు. ఒకతను మాసిన బట్టలతో, మట్టితో ఉండలు కట్టిన జుట్టుతో, గడ్డంతో, చెత్తకుండిలో కాగితాల మధ్య ఉన్న మెతుకులు వెతుకుతున్నాడు. ఏరిన పదార్దాలను చిన్న కాగితంపై పోగుచేస్తున్నాడు. ప్రక్కనే ఉన్న కుక్కలు అతన్నిదాటి వెళ్ళకుండా, ఆజ్ఞాపించినట్టుగా అక్కడే నిలబడి చూస్తున్నాయి. శంకర్ కి ఆశ్చర్యంవేసింది.. అదిచూసి ఒక విషయం అతనికి అర్ధమయ్యింది. అతనెన్నిరోజులుగా ఆకలిభాదను అనుభవిస్తున్నాడో.. పాపం. నా టెన్సన్ నా ఆకలిబాధను కొంత సమయం డామినేట్ చేసేసింది. అదే బాధ ఎక్కువైతే చుట్టూ ఉన్న చెత్తని, చెడువాసనని, రుచిని డామినేట్ చేస్తే ఏమవుతుందో అతని కళ్ళముందు ప్రత్యక్షమయ్యింది ఇప్పుడు.

అయినా అదే తినాలా?, అడుక్కుంటే ఎవరన్నాపెట్టకపోతారా?, ఏమోలే ఎద్దులా ఉన్నావ్ పనిచేసుకుని బ్రతకొచ్చుకదా? అన్న మాటలుకూడా విన్నాం.. చెప్పలేం.. పడ్డవానికే కదా తెలిసేది.. పాపం పిచ్చివాడేమో.. ఎమో తెలియక చేస్తున్నాడేమో.. ఎవరికైనా తప్పదు కదా ఈ ఆకలి బాధ. నా దగ్గరున్న సమోసాలు ఇచ్చేయడం మంచిది. ఒకరోజు నేను తినక పోతే నష్టంలేదు.. నాకు ఒక్కరోజు ఆకలిబాధఅంటే ఎంటో తెలుసొస్తుంది కూడాను. చిన్న ఈగో, దోమో పడింది అని గిన్నెడు అన్నాన్ని పడేసిన రోజులు ఉన్నాయి.. హోటల్లో తిన్నది ఎక్కువై, తీసుకెళడానికి నామోషీ వచ్చి వెయిటర్ కి చెప్పి తీసేయమని పడేసిన రోజులూ ఉన్నాయి..

నాలాంటివాడికి ఆకలిబాధ ఒక్కరోజు తెలియడమే మంచిదే.. సరే సరే.. ఇప్పుడు మన ఆలోచనలకన్నా అతని ఆకలి ముఖ్యం అతను అది తినకముందే ఇవ్వడం మేలు అనుకుని, పార్కు బయటకొచ్చి.. చెత్తకుండి దగ్గరకు చేరుకుని.. అతనిని పిలిచి సమోసాల పొట్లం చేతికిచ్చాడు శంకర్. అది తీసుకున్న ఆ వ్వక్తి. మళ్ళీ చెత్తకుండీ వైపు నడిచాడు.. ఏంటిది.. మళ్ళీ ఇటువైపు వెళుతున్నాడు అని పార్కులోకి వెళుతూనే అతని వంక చూసాడు శంకర్.. అక్కడ పోగుచేసిన పదార్ధాలను కుక్కలకు తినమన్నట్లుగా వాటి దగ్గరకు లాగి వీధిదీపం ఆవలికి వెళ్ళి కూర్చుని సమోసాలు తినసాగాడు. ఇదంతా చూస్తూనే శంకర్ తన బెంచ్ పైకి వచ్చి కూర్చున్నాడు. మళ్ళీ ఆలోచనలు వెంటాడాయి.

బ్రహ్మార్పణం బ్రహ్మహవిః బ్రహ్మాగ్నౌ బ్రహ్మణా హుతమ్
బ్రహ్మైవ తేన గంతవ్యం బ్రహ్మకర్మసమాధినా ||

ఇది చిన్నప్పుడు భగవద్గీతలో నేర్చుకున్న పద్యం

అవును ఈరోజే తెలిసింది పడేసిన ఆహారం కూడా ఇలా ఉపయోగపడుతుందన్నమాట.. కానీ మనంతినగా మిగిలింది, వేరొకరికి…మనుషులే తినలేనిది జంతువులకు, జంతువులు తినలేనిది క్రిమికీటకాలకూ చేరాలన్నమాట… ఏంటి ప్రతీరోజు ఇలాంటివి ఎన్నో చూస్తున్నా నాకు తెలియలేదు.. దానిగురించి ఆలోచించనూలేదు… ఈ రోజు నేను ఈ పరిస్ధితిలో ఉన్నా కాబట్టి ఆలోచిస్తున్నానా?,

ఏమోలే… ఎవరో చెప్పినట్లు …ఒక సంవత్సరకాలం విలువ తెలియాలి అంటే.. పరీక్షలలో తప్పిన విధ్యార్దిని అడుగు తెలుస్తుంది, ఒక నెల యొక్క విలువ తెలియాలి అంటే నెలలు నిండకుండానే జన్మనిచ్చిన తల్లిని అడుగు, ఒక నిముషం విలువ తెలియాలి అంటే తను వెళ్ళవలసిన రైలును దాటిపోతే తలపట్టుకున్న వ్వక్తిని అడుగు, ఒకసెకను కాలం విలువ తెలియాలి అంటే తృటిలో ప్రమాదాన్ని తప్పించుకున్న వ్వక్తిని కనుక్కో, ఒక్క మిల్లీసెకను విలువతెలియాలి అంటే ఒలింపిక్స్లో రజతపతకాన్ని పొందిన వాడినడుగు…అని.

ఎదుటి వాడి ఆకలి బాధతెలియాలి అంటే ఒక్కరోజు ఆకలితో గడపాలి.., దూరమైనప్పుడే దేని విలువ అయినా తెలిసేది... అని అప్పుడే తెలుసుకున్నాడు.

ఇలా శంకర్ ఆలోచిస్తూ ఉండగానే తెల్లారిపోయింది.

మూడురూపాయలు

--------------------------------------------------

సిగరెట్ కోసం, పదిరూపాయల నోటుమార్చగా తిరిగి వచ్చిన మూడు రూపాయి కాసులు పైజేబులో వేసుకుని బైక్ స్టార్ట్ చేసాడు ఒక యువకుడు. ఆ మూడు రూపాయి కాసులు స్నేహంగా పలకరించుకున్నాయి. ఆప్యాయంగా ఒకరినొకరు హత్తుకుని మనమంతా ఒకటే , మనమే ఈ మనుషులకు ఆధారం అని గర్వపడ్డాయి. అంతా ఇలా ఒకే జేబులో కలవడం మన అదృష్టం అని సంబరపడిపోయాయి. ఏమో ఎలా రాసిపెట్టుందో, మళ్ళీ మనం కలుస్తామో లేదో తెలియదు, ఒకవేళ కలిసినా అప్పటికి మనం ఏ పరిస్ధితిలో ఉంటామో. వయసయ్యినా నిగనిగ తగ్గని వారు కొందరైతే, చిన్న వయసులోనే ఎందరో కష్టాలు తీర్చి అరిగి పోయి గుర్తుపట్టని విధంగా తయారయ్యే వారు కొందరు.. మనల్ని సృష్టించిన ఈ మనిషి ఏం చేస్తాడో చూద్దాం, అని నవ్వుకున్నాయి. బైక్ కుదుపులతో ఊగుతూ ఈలవేస్తూ, పాటలు పాడుకుంటూ శబ్దంచేయసాగాయి. బైక్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోవడంతో ఒకరిపై ఒకరు పడి, కళ్ళింతచేసి ఏమయిందో అన్నట్లు చూడసాగాయి. “ఛ!, పెట్రోల్ ఆయిపోయింది, ఇప్పుడెలా!”, అన్న యువకుడి మాటలువిని కాస్త భయపడసాగాయి.. అయితే మనం విడిపోబోతున్నాం, అని అందులో ఒక రూపాయి ఏడ్వసాగింది. ఊరుకో.. అలా ఏం కాదులే.. పెట్రోల్ అంటే మన ముగ్గురితో అయ్యే పనికాదు, కాబట్టి ఏ వందనోటో మారకతప్పదు.. అంటే ఇంకా మన స్నేహితులు కొందరు రావొచ్చేమో చూద్దాం. అని ఓదార్చింది అందులో ఒక రూపాయి.

బైక్ ను కొంతదూరం చెమటలుపట్టేలా తోసుకుంటూ వెళ్ళాడు ఆ యువకుడు. అలసిపోయి అడుగులవేగం తగ్గిందతనిలో, బైక్ ని రోడ్డుపక్కగా పార్క్ చేసి లాక్ చేసాడు.. జేబులో నుండి నిశ్శబ్దంగా యువకుడి గుండె సవ్వడిని గమనిస్తున్న రూపాయి గుండెలు వేగంగా కొట్టుకోసాగాయి. ఏం జరగబోతుందోనని ఆతృతగా ఎదురుచూస్తున్నాయి.

దారినపోయేవాళ్ళను లిప్ట్ అడిగి దగ్గరలో ఉన్న పెట్రోల్ పంపుకు చేరుకున్నాడు ఆ యువకుడు ఏబైరూపాయలకి పెట్రోల్ కావాలి. నా దగ్గర బాటిల్ లాంటిది ఏదీలేదు అన్నాడు ఆ యువకుడు పెట్రోల్ పంపువాడితో. ఏభైరూపాయలు అని వినపడగానే.. హమ్మయ్య, మనకేం పర్వాలేదు అనుకుని కాస్త ఊపిరిపీల్చుకున్నాయి ఆ రూపాయి కాసులు.
అక్కడ బాటిల్ దొరికుతుంది అని ప్రక్కనే కూర్చున్న ఒక చిన్న పిల్లవాడ్ని చూపించాడు ఆ పెట్రోల్ పంపువాడు.

అనుకోనివిధంగా ఒక రూపాయి స్నేహితులని విడిచి వెళ్ళాల్సొచ్చింది. బాటిల్ ఇచ్చిన పిల్లవానికి ఒక రూపాయి ఇచ్చేసాడు ఆ యువకుడు.

సాయంత్రమయ్యేసరికి ముగ్గురు స్నేహితులు ఒకరినొకరు వీడి బెంగపెట్టుకున్నాయి. కొత్తస్నేహితులను చేరుకున్నా మాట్లాడక మౌనంగానే ఉండిపోయాయి. ఒకవేళ కొత్తవాళ్ళతో స్నేహం చేసుకున్నా అది ఎంతసేపు నిలువనిస్తాడు ఈ మానవుడు అని మనసులో మానుషుల్నందర్ని తిట్టుకున్నాయి.

*******************

కష్టపడి ఎండలో కూర్చుని బాటిల్స్ అమ్ముతూ సాయంత్రానికి పది రూపాయి కాసులు సంపాదించాడు ఆ పిల్లాడు. ఆనందంగా చేతిలో డబ్బులు చూసుకుంటూ ఇంటికి పరుగుతీసాడు. ఆ పరుగుతో ఒకరాయిని తన్నుకుని ఎగిరి కిందపడ్డాడు.. రూపాయి కాసులన్నీ భయంతో కేకలు వేస్తూ చెల్లాచెదురుగా ఎగిరిపడ్డాయి. కారుతున్న రక్తాన్ని, తగిలిన దెబ్బను లెక్కచేయకుండా, కిందపడిన రూపాయి కాసులను కంగారుగా ఏరసాగాడు ఆ పిల్లవాడు.. దొరికిన రూపాయినల్లా ముద్దాడుతూ జేబులోవేసుకోసాగాడు.

రూపాయి తనపై చూపించిన ప్రేమకి పొంగిపోయింది, మళ్ళీ తన మోముపై చిరునవ్వులు చిందించింది. తనని కష్టపడి సంపాదించినందుకు, క్రిందపడిపోతే ప్రేమగా దగ్గరకు తీసుకున్నందుకు… సంతోషపడింది. నన్ను సృష్టించిన నిన్నే తిట్టుకున్నా ఓ మనిషీ, క్షమించు అని చెంపలేసుకుంది. ఈ సారి తన స్నేహితుల్ని సంతోషంగా వదిలి ఆ పిల్లాడి ఆకలిని తీర్చి రుణం తీర్చుకుంది ఆ రూపాయి.

*******************

కాలం గడిచింది. ఒకప్పుడు కలుసుకున్న రూపాయి కాసుల కోరిక తీరనేలేదు. మళ్ళీ ఒకరినొకరు కలుసుకోలేకపోయాయి. ఎవరికైనా నేనిక్కడున్నా అని చెప్పి కబురుపంపే వీలులేని చోట చిక్కుకుపోయాయి.

మనిషిచేత సృష్టించబడి ఆ మనిషికి కష్టంలో సాయపడి అతనిని ఆనందపరచి, అతని మూఢనమ్మకాలకు భలైపోయి మట్టిలో కలిసిపోయిందొక రూపాయి అయితే.

గంగమ్మతల్లీ నన్ను చల్లగా చూడు, ఇదిగో ఈ రూపాయినీకు అర్పిస్తా అని జాలిలేని మనిషిని వదలి, కడలి ఒడిని చేరుకుంది వేరొక రూపాయి.

చిలిపి పనుల చిన్నారుల చేతిలో ఆటవస్తువుగా మారి, కళ్ళను తెరచి భయమును మరచి, రైలుపట్టాపై పవలించి సత్తురేకై, తనరూపాన్ని కోల్పోయింది మరొక రూపాయి.

చిరునవ్వుతో స్నేహం...

-------------------------------------------------

చల్లని ప్రదేశం, చుట్టూ గుబురు చెట్లతో నిండి అక్కడక్కడా, ఆకాశంనుండి బంగారు తీగలు నేలకు వేళాడదీసినట్లుగా సూర్యకిరణాలు. నిశ్సబ్దంగా ఉండే ఆ ప్రదేశంలో అప్పుడప్పుడూ పాటకి వెనుక వేణువు ఊదినట్లుగా వినిపించే పక్షుల ధ్వనులు. ఎటుచూసినా పచ్చదనం, మనసుకు ఉల్లాసం. గాలికి రాలిపోయి... నేలను హత్తుకుని ఆటలాడే ఎండుటాకుల్లో కూడా ఎంతో అందం. నాలో ఏదో ఆనందం.

ఇప్పటికీ కళ్ళు మూసుకుని ఆ దృశ్యాన్ని ఊహించగానే. ఆ గాలి నన్నుతాకినట్లు అనిపిస్తుంది, చుట్టూ ఉన్న పువ్వుల పరిమళిస్తున్నట్లుగా తోస్తుంది. ఆ పక్షుల కిలకిల ధ్వనుల మధ్య ఒక చిరునవ్వు వినిపిస్తుంది. నా మనసు పులకరిస్తుంది. నా ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది.

ఆ నవ్వు అందమా? ఈ ప్రకృతి అందమా? అని మనసులో ఒక ప్రశ్న అంకురిస్తుంది. కానీ మనసును భందించిన ఆ నవ్వు, ఆ అలోచననే కాదు చుట్టూ ఉన్న ఈ ప్రపంచాన్నే మరపింపచేస్తుంది.

ఎందుకో ఆ నవ్వు కోపంగా నన్ను చూస్తూ… కొంటెగా నన్ను దూరంగా తోస్తూండడంలో ఏమి ఆనందం ఉందో తెలియదు కానీ…, అపుడపుడూ ఆటపట్టిస్తూ, ఏదోక చమత్కారంతో ఆ నవ్వుని నవ్విస్తూ … నా రోజు మొదలయ్యేది.

మొదటిరోజు పరిచయంలో మాములుగానే ఉన్నా… రోజులు గడిచే కొద్దీ నాలో ఏదో తెలియని ఆరాధన. ఆ నవ్వుకి కష్టంలో సాయపడుతూ…ఎపుడూ తనకోసమే ఆలోచిస్తూ రోజులు గడుస్తున్నాయి. ఒకరోజు ఆ చిరునవ్వువెంట వచ్చిన "నువ్వంటే నాకిష్టంలే", అన్న మాటలు ఆరోజు నాకు... మాములుగా పెదవులనుండి వచ్చిన మాటల్లానే అనిపించినా… ఈరోజు ఊహిస్తూ నేను పడే వేదన వర్షంలో కన్నీటివంటిది.

ఆ నవ్వు ఒకరోజు భాధతో కన్నీరుకారిస్తే…నా కడుపు ఆకలితో కన్నీరుకార్చింది…నా గుండె బరువెక్కి , వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.

చుట్టూ పచ్చని చెట్లనుతాకుతూ వచ్చినా!!!, పచ్చలుగా మారక మేఘాల ముత్యాల్లానే నేలనుతాకుతున్న చినుకులతో… జోరున వర్షం. ఆ వర్షంలో వేడివేడి కాఫీ…, కాఫీ కప్పులోనుండి వస్తున్న ఆవిర్లను తాకిన ముత్యాల చినుకులు …కరిగి మా ఒడిలో ఒదిగిపోతుంటుంటే. అది చూసి ఆ నవ్వు చిరునవ్వు విసరగా, నాలోన ఓ నవ్వు మెరుపల్లే మెరవగా…మా ఆనందపు సిరిజల్లులతో కలిసి కురుస్తున్న ఆ వర్షాన్ని నేనెప్పటికీ మరువలేని ఒక తీపిజ్ఞాపకం.

కాలంగడిచింది, నేను గుండెల్లో దాచుకున్నది ప్రేమో, ఆకర్షణో తెలియకుంది. కానీ ఆ నవ్వు నా ఊహల్లో తప్ప, నా కనుల ముందు నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది. ఒక మంచి స్నేహంగా మిగిలిపోయింది. ఒకప్పుడు "నువ్వంటే నాకిష్టంలే" అన్న మాటలు మనసునుండి వచ్చినవే అని ఇపుడు అనుకున్నా నాకు భాధలేదు. ఎందుకంటే…నాలో నిండిపోయిన ఆ ఊహలు, మధుర జ్ఞాపకాల పూమాలలా ఎపుడూ పరిమళాలు చిందిస్తూనేవున్నాయిలా.

భయం...

----------------------------------------------------


అర్ధరాత్రి ఒంటిగంట అవుతుంది. పొలాల మధ్యనుండి సన్నని రహదారిలో నడుస్తూ వస్తున్నా.
వెన్నెలకాంతిలో చుట్టూ చెట్ల నీడ మద్య కనిపిస్తున్న రహదారి వెంబడి, ఒంటరిగా, ఎవరూ తోడులేరు నాకు., నేనెందుకు అక్కడున్నానో కూడా తెలియదు. అపుడపుడూ వస్తున్న ఏవో వింత శబ్ధాలు , నేను నడుస్తున్నప్పుడు నా కాలికింద నలుగుతూ అరిచే ఎండుటాకుల శబ్ధాలు తప్ప అంతా ప్రశాంతంగా ఉంది.

మేఘం అడ్డొచ్చి వెన్నెల కాస్తా కటిక చీకటిగా మారింది. చుట్టూ పర్వతాల్లాంటి ఆకారాలతో జుట్టు విరబూసి ఊగుతూ నిలబడి ఉన్నట్లుగా చెట్లు తప్ప ఏదీ సరిగా కనపడటంలేదు. నాలో కాస్త భయం మొదలయ్యింది. చెమటలు పడుతున్నాయి.. వడివడిగా అడుగులు పడసాగాయి.
ఎండుటాకుల కేకలు.. ఎక్కవయ్యాయి. చీకట్లో ఎటువైపు వెళుతున్నానో తెలియదు. నా గుండె శబ్దంలో వేగం పెరిగి నాకు వినిపించేలా కొట్టుకుంటుంది కాబట్టి పరుగుతీస్తున్నట్లు మాత్రం తెలుస్తుంది.

మేఘం మెల్లమెల్లగా తప్పుకుంటున్నట్లుంది.. మసక కాస్త తగ్గి వెన్నెల రాసాగింది.. చుట్టూ కొత్తగా ఉంది. నేనెప్పుడూ చూడని ప్రదేశంలా ఉంది. నేను రహదారిపై లేను. తలపైకెత్తి చూసి, పొడవాటి కొబ్బరిచెట్ల మధ్యలో పరుగుపెడుతున్నాననీ తెలుసుకున్నాను. నల్లని నేలపై, అక్కడక్కడా ముగ్గు చల్లినట్టుగా ఉంది వెన్నెల కొబ్బరిచెట్లనీడ వలన. ముగ్గు ఉన్న దారిలో అడుగులేస్తూ వెళుతున్నా. అలసిపోయి పరుగుతీయలేక ఆగిపోయా. ఏదో నా వెనుక వస్తున్నట్లుగా అనిపించింది. వెనక్కితిరిగి చూసా.

ఎదో పెద్ద కోన్ లాంటి ఆకారం నాపై పడుతున్నట్లనిపించి లేచి ప్రక్కకు తప్పుకున్నా. ఆ ఆకారం ఒక్కసారి దూరంగా తిరుగుతూ వెళ్ళి మళ్ళీ నావైపుగా వస్తుంది. దగ్గరకొచ్చేకొద్దీ ఝుమ్మంటూ తిరుగుతున్న శబ్దం ఎక్కువైంది. లేని ఓపిక భయం తీసుకురాగా మళ్ళీ పరుగుతీసా.

దబ్ అని పెద్ద శబ్దం, తరువాత అంతా నిశ్శబ్దం. పదినిముషాలు గడచుంటుంది. చెవులకు ఏదీ వినపడటంలేదు. వెన్నెలకూడా మాయమైంది. కటిక చీకటి అలముకుంది. నేను సగంనీటిలో పడి ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఏమైందో తెలియదు. వెనక్కుతిరిగి పరుగెడుతూ చెట్టుని ఢీకొని ప్రక్కనున్న నీటిగుంటలో పడ్డానేమోనని అనుకున్నా. ఓపిక నశించింది.. అలాగే నెమ్మదిగా లేచి పాకుతూ చెట్టుకు జారబడ్డాను. వెంబడిస్తున్న ఆకారం గుర్తొచ్చి నలువైపులా చూసా.

హమ్మయ్యా లేదులే అనుకున్నంతసేపులేదు, ఈ సారి ముందు నుండి దూసుకొస్తుంది. మళ్ళీ లేచి పరుగు. నా పరుగుతో పాటే అలోచనలు కూడా వస్తున్నాయి. ఎటువైపు తప్పుకోవాలో తెలియటంలేదు. ఈ సారి వెనక్కతిరిగి చూడకుండా పరుగెడుతున్నా. ఏదో గ్రహాంతరవాసులు వేసుకొచ్చిన ఫ్లైయింగ్ సాసర్ లా అనిపించింది. అది తిరుగుతున్న శబ్ధాన్ని బట్టి నా ప్రతిఅడుగు మారుతుంది, వేగంపుంజుకుంటుంది. నాకు ఆయాసం ఎక్కవైంది. ఇక పరుగుతీసే ఓపికలేదు. కానీ భయం నన్ను ఆగనివ్వడంలేదు.

(ఇది నాకు నాలుగేళ్ళప్పుడు వచ్చిన ఒక కల)

--------------------------------------------------------

తోటి ఉద్యోగులతో కలిసి కేంటిన్ లో టీ త్రాగుతూ కబుర్లుచెప్పుకుంటున్నాం. మాలో ఒకతను నిన్న ఎందుకు ఆఫీసుకు రాలేదో వివరిస్తున్నాడు. “పన్నునొప్పిగా ఉందని డాక్టర్ ని కలిసా.. , పన్నుతీసేయాలన్నాడు... నేను సరే అన్నా, మత్తు ఇంజక్షన్ ఇచ్చాడు... సన్నని స్టీలు పట్టకారు తీసాడు.. నాకు అది చూడగానే భయంవేసింది. చెమటలు పట్టాయి.. గుండెవేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఏం పర్లేదు భయపడకు అంటూనే... డాక్టర్ తన కాలు కుర్చీకి తన్ని గట్టిగా నా పంటిని పట్టకారుతో లాగుతున్నాడు. నేను భయంతో, నొప్పితో కేకలువేసాను… .. .. ..” ఇలా అతను చెప్పుకుంటూపోతున్నాడు.

నాకు అక్కడ జరుగుతున్నదంతా చాలా విచిత్రంగా అనిపించింది. వాళ్ళుమాట్లాడుకునే మాటలు,అదే టాపిక్ , అదే ప్రదేశంలో ఆ మనుషులు, అదే సందర్బం ఇంతకుముందెన్నడో, ఎప్పుడో జరిగినట్లు తోస్తుంది. అతను చెప్పబోయే మాట నాకు ముందుగానే తెలిసినట్లు అనిపించింది. ఎక్కడ జరిగిందా అని నేను ఆలోచనలో పడ్డాను. గుర్తురావడంలేదు. కానీ ఎక్కడో ఇలాంటిదే జరిగిందని మాత్రం ఖచ్ఛితంగా చెప్పగలను. ఇది కల కాదు నిజం. కానీ నాకు ఒకప్పుడు వచ్చిన కలకి దీనికీ ఏదో సంబంధం ఉందనిపించింది. గుండె దడ మొదలయ్యింది, చెమటలు పోసాయి. నాలో భయం మొదలయ్యింది. అక్కడనుండి లేచి వెళ్ళిపోయాను.

రెస్ట్ రూమ్ కి వెళ్ళి, చెమటలు పట్టిన మొహం కడుకున్నాను. అద్దంలో చూసుకుంటూ ఇంకా ఆ అలోచనతొనే ఉన్నాను. ఎక్కడ చూశానో అదే సందర్బం అని. బయటకొచ్చి చూసేసరికి కేంటిన్లో ఎవరూలేరు. అఫీసుమొత్తం కాళీగా ఉంది.నేను లోపలికి వెళ్ళి రొండు నిముషాలు కూడా కాలేదే?, ఇప్పటివరకూ ఉన్న వాళ్ళంతా ఏమైపోయారో ఏంటో?, అని వెతికా. ఒక్కరూ లేరు. సెక్కూరిటీ అతను కూడా లేడు అతనుండవలసిన స్ధానంలో. నాకు మళ్ళీ భయం మొదలయ్యింది. వడివడిగా అడుగులేస్తూ అఫీసు బయటపడ్డా.

అమ్మకిచ్చిన మాట...

---------------------------------------------------------------

INT – రాత్రి, అమెరికాలో ఒక ప్రదేశం, నిండుగా జనంతో ఉన్న ఒక బార్

(పార్టీ స్టార్ట్ అయ్యింది.. అందరూ ఉత్సాహంగా ఉన్నారు.. చెవులు దద్దరిల్లే సంగీతం, రంగురంగుల డిస్కోలైట్స్.)

దిలీప్ : “ఒకే కమాన్.. లెట్స్ హేవ్ డ్రింక్స్.., ఒరే.. నేనూ ఈ సారి కొత్త బ్రాండ్ ట్రై చేస్తారా.. “
రవి: “ఒకే.. నాది సేమ్ ఓర్డ్ బ్రాండ్.. స్మిర్న్ ఆప్..”

(అందరూ ఒక్కసారి గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.. )

దిలీప్: “నువ్వు అది తప్ప ఏదీ తాగే సీన్ లేదని తెలుసు కానీ కానియ్”
రవి: ( చాలెంజింగా) “ఒరే.. నేను ఏదోకరోజు తాగి చూపిస్తారా”
దిలీప్: “చాల్లే ఆపరా.. వెయిటర్ కి అర్దంకాకపోయినా నవ్వుతున్నాడు నీ చాలెంజ్ చూసి.., మనకి బాటిల్ మూత తీసేసరికి ఎక్కడం మొదలవుతుంది.. ఇక ఆపు.. “

(ఆర్డర్ కోసం వెయిటర్ వచ్చాడు.. అందరూ నచ్చిన ఆర్డర్ చెప్పారు.. )

సతీష్ : “ఒన్ లెమన్ జ్యూస్ “,
దిలీప్: ( వెటకారంగా) “ఏరా మామా.. ఏమైంది లెమన్ వోడ్కా అనబోయి. జ్యూస్ అన్నట్లున్నావ్ “

సతీష్ : (కాస్త సీరియస్ గా) “లేదురా.. ప్రస్తుతం మూడ్ లేదు.. అయినా నేను త్రాగడం మానేసారా..”

దిలీప్: (బిగ్గరగా నవ్వుతూ) “ఇది రేపు హేంగోవర్ అయిన తరువాత చెప్పాల్సిన డైలాగ్ రా..”

(ఆర్డర్ రాసుకున్న వెయిటర్ వెళ్ళిపోయాడు.. , లౌడ్ మ్యూజిక్ , చుట్టూ ఉన్న జనం డ్యాన్సులు)

(సతీష్ పాత జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్ళాడు)
**********
DISSOLVE TO EXT – పచ్చని చెట్లు నిండి ఉన్న ప్రదేశం, సమయం ఉదయం 5.00, ఆంధ్రాలో ఒక ప్రదేశం

(జయ జయ రామ్.. శ్రీరామ పరందామా.. జయ రామ….. లవకుశ సినిమాలో పాట బ్యాక్ గ్రవుండ్లో, దగ్గరలో ఉన్న రామాలయం నుండి)

అమ్మ: “నాన్నా సతీష్ లేవరా.. కాలేజ్ తైమౌతుంది.. త్వరగాలేచి స్నానంచేయి..”.

సతీష్: (బద్దకంగా ముసుగులోనుండి) “అప్పుడే ఎందుకే.. అమ్మా!! ఇంకాలేస్తాలే.. నువ్వెళ్ళు..నే లేస్తా!!”

(రడీ అయ్యాకా.. అమ్మ ఇచ్చిన టిఫిన్ బాక్స్ చేత పట్టుకుని సైకిల్ పై బయలుదేరాడు సతీష్

సతీష్ ఆలోచనలు పరుగులు పెడుతున్నాయ్.. సైకిల్ తో పాటుగా వేగంగా… నేను పొద్దున్నే లేవటానికి ఇంత కష్టపడుతున్నా.. అమ్మ నాకంటే.. రెండుగంటల ముందులేచి నాకు కావల్సినవన్నీ చేస్తుంది.. , నాన్న లేని లోటు అనిపించకుండా పెంచింది. ఎంతో కష్టపడుతుంది.. నాకోసం.. , రేపు నేను ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించి అమ్మని కూడా అలా చూసుకోగలనా?. లేదు నేను బాగా చదవాలి.. భాద్యతలు నేర్చుకోవాలి… ఈ ఆలోచనల పరుగులో కాలేజ్ రానే వచ్చేసింది).
**********
CUT TO INT – సతీష్ వాళ్ళ ఇల్లు, ఆంధ్రా.

సతీష్ : (పరుగుపరుగున వస్తూ) “అమ్మా.. ఒక మంచి వార్తే.. నాకు ఉద్యోగం వచ్చింది.. హైద్రాబాద్ లో, పదివేలు జీతం, ఈ నెలాఖరుకి వెళ్ళాలి, తరువాత తరువాత కంపెనీ తరపునుండి అమెరికా కూడా వెళ్ళే అవకాశాలున్నాయంట.”

అమ్మ: (ఆనందంగా) “మంచిదిరా.. చాలా మంచి వార్త చెప్పావ్..”

సతీష్: (ఆయాసపడుతూ) “అవునమ్మా.. ఇక నువ్వు నాకోసం కష్టపడక్కర్లేదు.. రొండునెలలయ్యాకా.. నిన్ను నాతో తీసుకునిపోతా.. ఇది మన అదృష్టం అమ్మా”

(సతీష్ ఉద్యోగంలో జాయిన్ అయ్యాడు.. రోజూ అమ్మతో ఫోన్లో మాట్లాడుతుంటాడు. అమ్మ మాటల్లో సగం జాగ్రత్తలే చెబుతుంటుంది. స్నేహితులతో మంచిగా ఉండు, మంచి స్నేహితులతోనే ఉండు.. చెడుఅలవాట్లుచేసుకోవద్దు, పట్నంలో తిరిగితే.. ఈ అలవాట్లు అవుతాయ్. కానీ మనమేంటో తెలుసుకుని మసలుకో అని చెబుతుంటుంది. ఎటువంటి చెడు అలవాట్లు చేసుకోవద్దని మాటతీసుకుంటుంది.
రోజులు గడిచాయి.. సతీష్ కి అమెరికా చాన్స్ వస్తుంది. కొన్ని నెలల ట్రిప్ కోసం వెళ్ళాల్సొస్తుంది. అమ్మకు తెలియదు కానీ అప్పుడప్పుడు అమ్మకిచ్చిన మాట తప్పుతూనే ఉన్నాడు.)
**********
CUT TO INT – అమెరికాలో సతీష్ ఉంటున్న ఇల్లు

(ఫోన్ మ్రోగుతుంది.. కానీ ఫోన్ తీసే పరిస్ధితిలో లేడు సతీష్.. పార్టీనుండి అప్పడే వచ్చి ఒళ్ళుతెలియకుండా నిద్రపోవడంవలన.
అలా పది పదిహేనుసార్లు మ్రోగి మ్రోగి.. మూగబోయింది ఆ ఫోన్

తరువాతరోజు మిస్ కాల్స్ చూసుకున్న సతీష్ ఇంటికి ఫోన్ చేయ్యగా ఒక షాక్ న్యూస్.. అమ్మకి ఒంట్లో బాగాలేదు అని
ఎవరూ చూసుకునేవారు లేరు కూడా. ఇంటిప్రక్కవాళ్ళు ఫోన్ చేసారు రాత్రి అని తెలిసింది.
వెంటనే ఆఫీసుకు వెళ్లి సెలవు అప్లైచేసాడు.. ఇంటికి బయలుదేరడం కోసం.

ఇంటికి వెళ్ళడానికి 15 రోజులతరువాత కుదురుతుంది.. ప్రస్తుతం కుదరదు అని చెప్పారు కంపెనీ వాళ్ళు.

ఆరోజుల్లో చాలా టెన్సన్ పడ్డాడు సతీష్.. ప్రతిగంటకు ఇంటికి ఫోన్ చేయడం ఎలా ఉంది అనడగటం..
రోజురోజుకూ అమ్మ కోలుకోవడంతో సతీష్ కు టెస్సన్ తగ్గేది.)
**********
INT – రాత్రి, అమెరికాలో ఒక ప్రదేశం, నిండుగా జనంతో ఉన్న ఒక బార్

(లెమన్ జ్యూస్ త్రాగడం అయ్యింది… బార్ నుండి బయటకొచ్చి అమ్మకి పోన్ చేసాడు..)

సతీష్: “అమ్మా!, ఇప్పుడెలా ఉంది.. నేనొస్తున్నా రేపు సాయంత్రం బయలుదేరుతున్నా, పర్లేదు.. సెలవుదొరికింది.. ఒక నెలరోజులు ఉంటాలే అక్కడ.”

అమ్మ: ( వాయిస్ ఫోనులో) “ఇప్పుడు బాగుందిరా..!, మామూలు జ్వరమేరా.. నాకేం పర్లేదు కానీ నువ్వుతొందరపడి రాకురా.”

(ఇండియా వచ్చాడు… అమ్మని కలుసుకున్నాడు…
కొన్నిరోజుల గడిచిన తరువాత తనతో అమ్మని హైదరాబాద్ కి తీసుకువెళ్ళిపోయాడు..
అమ్మకిచ్చిన మాట కూడా నిలుపుకున్నాడు.. )

---------------------------------------------------------------

CRY

ఒకప్పుడు వెయ్యి రూపాయల్లోనే అన్ని ఖర్చులూ పోగా ఇంకా కొంత డబ్బు దాచుకునేవాడిని.. ఇప్పుడు ఎంత వస్తే అంత ఖర్చు అన్నట్లుంది.. అసలు చేతిలో పైసా ఉండడంలేదు. ఒక్కొక్కసారి అనుకునేవాళ్ళం ఫలానా అతనికి నెలకు ఇంత సంపాదిస్తున్నాడంట..!, అంత డబ్బు ఎలా దాస్తాడో అని.. కానీ ఇప్పుడిప్పుడే తెలుస్తుంది.. ఎంత సంపాదించాం, ఎలా సంపాదించాం అని కాదు.. సంపాదించినది ఎంత తెలివిగా ఖర్చుచేస్తున్నాం అన్నది ముఖ్యం అని.

వచ్చే డబ్బును బట్టి మన ఆలోచనలు కోరికలు ఉంటాయి. ఒకప్పటి రెండు రూపాయల బ్లేడు.. ఇప్పుడు రెండువందల రూపాయల జిల్లెట్ మ్యాక్ త్రీ షేవర్ అవుతుంది. మాములుగా తినే తిండి కాస్తా అనారోగ్యకరమైనదిగా తోస్తుంది.. చిన్న హొటల్స్ లో తిండి మాని కాస్ట్లీ రెస్టరెంట్ల మీద పడతాం. అందరూ త్రాగే మంచినీళ్ళు మంచివి కాదన్న అనుమానం మొలకెత్తి ఫిల్టర్డ్ వాటర్ బాటిల్స్ కొనుక్కుని త్రాగుతాం. కాస్త దూరానికే.. “ఆటో.. !”,అని చక్కగా.. కడుపులో చల్ల కదలకుండా.. పనులు కానిస్తాం. నాలుగేసి జతల బూట్లు, రకరకాల దుస్తులు.. నైట్ డ్రస్సులు, పార్టీ వేర్. షాపింగ్ వేర్.. మార్నింగ్ వేర్ ఇలా అన్నీ బ్రాండడ్ వాటిపై కన్ను పడుతుంది. చీప్ వాటిపై చీప్ లుక్స్ వేస్తాం.

అనవసరమైన షాపింగులు.. అవసరంలేకున్నా వస్తువులు వచ్చిపడతాయి ఇంటికి. మనకి ఇష్టముండక పోవచ్చు కానీ చూసే వాళ్ళకోసం ఈ ఖర్చులు అవీనూ.

ఇదే టాపిక్ వచ్చింది నా కొలీగ్ కి నాకు ఒకసారి.. అతని పుట్టిన రోజుకని బట్టలు తీసుకోవడానికి బయలుదేరాం. వెళ్ళి చూసాకా అన్నీ రెండువేలు మూడువేలూనూ.. నేనన్నా “నాకు ఊరికే డబ్బులు వచ్చినా ఇంత ఖరీదైనవి కొనబుద్దికాదు బాబు.. ”,అని..

“నేనూ అంతే…అలాగే అలోచిస్తా.. ఎంతైనా మిడిల్ క్లాసు మనస్తత్వాలుకదా!! “,అన్నాడు.. నవ్వుకున్నాం ఇద్దరూ. “కానీ ఆఫీసులో అందరూ కాస్ట్లీగా ఉంటున్నారు. నేను ఈసారి ట్రై చేద్దామని చూస్తున్నా ”,అని నాలుగువేలు పెట్టి కొనుక్కున్నాడు బట్టలు.

ఆరోజు చూసిన ఒక జీన్స్ భలే నచ్చింది నాకు.. ఒకసారి వేసి చూసుకున్నా.. చాలా బాగుంది.

ఎలాగైనా తరువాత సారి కొనుక్కోవాలని నిర్ణయించా. కానీ ఖరీదు ఆలోచిస్తే పదిహేనువందలు.. బ్రాండెడ్ మరి. అమ్మో అనిపించింది.. మనసుకి సర్ది చెప్పి ఈ సారికి ట్రై చేద్దాం అనిపించింది.

తరువాతనెల ఇంటికి పంపగా..., అన్ని ఖర్చులూ పోగా.. ఇంత, అనవసరపు ఖర్చులు మానేయాలి, మొత్తం ఇంత మిగల్చాలి అని లెక్కవ్రాసుకున్నా. మళ్ళీ ఒకసారి ఆలోచించా.. అంత డబ్బు ఎందుకూ అని.. మాములివి ఐతే.. అటువంటి జీన్స్.. రెండు ,మూడు దాకా కొనుక్కోవచ్చు.. వట్టి బ్రాండు కోసం అంత అవసరమా అనిపించింది. సరే ఈసారి ట్రై చేద్దాం ఇప్పుడు ఖర్చుచేయకపోతే మరి ఎప్పుడు చేస్తాం అని నిర్ణయం చేసేసా.



తరువాత రోజు ఉదయం ఆఫీసుకురాగానే చెప్పేసా కొలీగ్ కి.. ఈ రోజు సాయంత్రం నేరుగా షాపింగ్ కి వెళుతున్నాం అని. సరే అన్నాడు. సాయంత్రం అయ్యింది. అతనికి ఏదో పనితగిలింది.. నేను పోన్ చేస్తా అప్పుడు బయలుదేరదాం అన్నాడని నేను వెయిట్ చేస్తున్నా. ఫోన్ మ్రోగుతుంది.. హెడ్ పోన్స్ పెట్టుకుని లౌడ్ సౌండుతో పాటలు వినడం వలన నా ఫోన్ రింగు వినపడలేదు నాకు. నా ప్రక్క సీటతను నన్ను తట్టి , ఫోను అని సైగ చేసేసరికి ,తేరుకుని రిసీవర్ తీసా. ఏదో బ్యాంక్ క్రెడిట్ కార్డు కోసం అట నాకు వద్దు అని చిరాకుగా పెట్టేసా. మళ్ళీ కొంతసేపటికి ఇంకొక పోను. గోవా ట్రిప్ లక్కీ డ్రా తగిలింది మీకు ఫ్రీ టికెట్స్ ఇస్తున్నాం. కానీ కండీషన్ ఐతే మీరు మ్యారీడ్ అయ్యివుండాలి అని.. ఫ్రీ గోవా ట్రిప్ కోసం నేనెక్కడ పెళ్ళిచేసుకునేది అని, నో ,అన్నా. మళ్ళీ ఐదునిముషాల తరువాత మరొక ఫోను.. ఈ సారి చిరాకుగా తీసా రిసీవర్… “కెన్ ఐ స్పీక్ టు శ్రీనివాస్ ప్లీజ్ ”,అంది అవతలివైపు ఆడగొంతు. “యా స్పీకింగ్ ..”,అన్నా కాస్త సీరియస్ గా.. “సార్ వి ఆర్ ప్రమ్ CRY ”,అని అన్నది ఆమె. “నో ఐ డోంట్ వాంట్ టు టేక్ ఎనీ టైప్ ఆఫ్ క్రెడిట్ కార్డ్స్ ..”, అని.. పోన్ పెట్టేయబోతున్నా.

“నో సార్..”, అంటూ మొత్తం వివరంగా చెప్పింది. CRY అంటే "CHILD RIGHTS AND YOU" అని, డొనేషన్స్ కోసం ఫోన్ చేసాను అని. ఎనిమిది వందలు డొనేట్ చేస్తే.. ఒక పిల్లాడికి సంవత్సరం పాటు విద్యకోసం ఉపయోగిస్తారు అని.. ఇంకా రకరకాల విరాళాల వివరాలు చెప్పిందామె.
నేను సైట్ అడ్రస్, ఎలా పే చేయాలి.. అది కరెక్టుగా CRYకి చేరుతుందని నేను ఎలా నమ్మగలను లాంటి వివరాలు అడిగి తెలుసుకున్నా. కొద్దిరోజుల్లో మా ఏజంట్ వస్తాడు కంపెనీకి.. చెక్ ఇవ్వండి ఇంట్రస్ట్ ఉంటే అని అంది. సరే అని ఫోన్ పెట్టేసా.

షాపింగ్ కి బయలుదేరా.. ఆ కాస్ట్లీ షాప్ కి వెళ్ళలేదు.. వేరే దాంట్లో ట్రై చెద్దామన్నా.. “ఏ.. ఎదైనా ఖర్చులు తగిలాయా మళ్ళీ ”,అని నవ్వుతూ సరే! అన్నాడు మా కొలీగ్…

ఇక్కడ కూడా బ్రాండెడ్ లాంటి జీన్సే కొన్నా.. అదే పదిహేనువందలు పెట్టి.

కానీ ప్యాంటు ఖరీదు ఏడువందలు.. CRYకి ఎనిమిదివందలు చెక్ వ్రాసిచ్చా. నేను బ్రాండడ్ జీన్స్ వేసుకోకపోతే ఇప్పుడు దేశానికి వచ్చిన నష్టం ఏమీ లేదనిపించింది. కానీ ఆ డబ్బులు చిల్డ్రన్ ఫండ్ కి ఇచ్చి నేను CRY అనే బ్రాండడ్ కంపెనీ జీన్స్ వేసుకున్నట్లే ఫీలయ్యా.

వెల కట్టలేనిది విద్య అంటారు. చదువుకున్నవాడికి ఖచ్ఛితంగా చదువు విలువ తెలుసుంటుంది. దేశానికి ఎంతో చేయాలనుకుంటాం.. ఈ బిజీ జీవితంలో మనకు కావలసినవి కొన్ని మనం చేసుకోలేకే నలిగి పోతుంటాం. మన దగ్గరున్న విద్యను వేరొకనికి మనం ప్రత్యక్షంగా బోధించే సమయమూ వుండదు కూడా. అలా చేస్తున్న సంస్ధలకైనా చేయూతనిద్దాం. పరోక్షంగా చేస్తున్నందుకు తృప్తి పడదాం.

------------------------------------------------------------------------------------

ఇది చదివినవాళ్ళలో ఒక్కరైనా ఈ CRY బ్రాండు( ఆ పేరుమీద ఏ కంపెనీ లేదని మనవి, ఉన్నా దానికి ప్రమోషన్ మాత్రంకాదు) వస్తువులను వినియోగిస్తారని ఆశిస్తూ

పూర్తి వివరాలకు ఈ లింకు చూడండి.. Cry Donation

నా డైరీలో ఒక పేజీ...

---

ఎందుకో!! ఒక ప్రశ్న మనసులో వచ్చింది?,


నేను బ్రతకవలసిన విధంగానే బ్రతుకుతున్నానా? అని.
భారతీయుడినని…హిందువునని…చదువుకున్నవాడినని…సంస్కారముందని గర్వపడ్డానుకానీ!!...

మనిషి ఈలోకానికి రావడానికి కారణం “కర్తవ్యం నిర్వహిండడానికి”, అని అంటారు..? ఆ కర్తవ్యం నేను చేసానా?, ఇంకా చెయ్యాలా?? లేక ఎవరైనావచ్చి చెబుతారా చెయ్యమని?...


ఊహు!!.. సమాధానం దొరకలేదు…మళ్ళీ ఆలొచించాను…!!!


ఎవరినైనా అడుగుదామంటే, “వేదాంతం” అని ఎగతాళి చేస్తారని భయం వేసింది.

25-30 ఏళ్ళు వచ్చేవరకూ లోకమే తెలియదు…చదువుకే అంకితం…

తరువాత ఉద్యగం, ఆ తరువాత పెళ్ళి, భార్య,పిల్లలు.. తల్లిదండ్రుల బాగు…

అమ్మో!!!... ఇంకా ఎన్నో బాద్యతలు..


మరి నాకు సమయం ఎక్కడ దొరుకుతుంది.. కర్తవ్యం సాదిండానికి…

నా పిల్లలు, నా వాళ్ళు…నాజీవితం, నా కుటుంబం… నా…నా… ఏమిటి. ఈ “నా”?.. ఇదే’నా’ కర్తవ్యం లేకపోతే??...

‘నా’ కోసమేనా!!!


ఒక్కరే నా ప్రశ్నకు నమాధానం ఇవ్వగలరు అనిపించింది… ఆ భగవంతుడు!


అడిగాను, సూటిగా కాక పోయినా, అదే అర్దం వచ్చేలా…
”మనిషికి జంతువుకి తేడా ఏంటని?...”


"జంతువులు తమ బ్రతుకు బ్రతుకుతాయి, మనిషి అందరి మేలు కోరి బ్రతకాలని…,బ్రతుకునివ్వాలని” నమాధానం వచ్చింది.


మరి నేను అలా బ్రతుకుతున్నానా?... అని ఆలోచిస్తే నవ్వొచ్చింది కూడా?



ఒకరోజు నేను అలారోడ్డుపై వెళ్తున్నాను. దారిలో ఒక కుక్కకి దెబ్బతగిలి పడుంది.

నాకు పెంపుడు జంతువులు అంటే ఇష్టమే!.. అది చాలా బాధతో అరుస్తుంది.
నాకు జాలికలిగింది. అందరూ చూస్తున్నారు, కొందరు జాలి పడుతున్నారు. కాని ఎవరూ పట్టించుకోవడంలేదు!.


హాస్పిటల్ కి తిసుకెళదామని అనిపించింది.. అడుగు ముందుకు వేసాను.

ఎవరైనా, ఎమైనా అనుకుంటారెమోనని అనిపించింది…

నా బిజి లైఫ్ గుర్తుకు వచ్చింది…

నా నమయం వృధా చేసుకుంటున్నానేమొ అని అనిపించింది.

అడుగు వెనక్కి పడింది….



తరువాత ఏం జరిగిందో తెలియది?? …నేను దాటి వెళ్ళిపోయాను.




కాని రొండురోజులు మనసులో ఏదో వెలితి, తప్పుచేసానన్న భావన… చాలా డల్ గా అయిపోయా!!.

చాలా బాధ కలిగింది… ఇప్పుడు బాధపడడమేనా నేను చేయగలిగేది?.

అదే మనిషికి జరిగిఉంటే చేసేవాడినా??, …ఏమో తెలియదు?.


అక్కడే, అప్పుడే వస్తున్న పాట నన్ను ఎగతాళి చేస్తున్నట్లు అనిపించింది….!!!



"కరుణను మరపించేదా.. చదువూ సంస్కారం అంటే, గుండె బండగా మార్చేదా..? సాంప్రదాయమంటే… చుట్టూ పక్కల చూడరా.. చిన్నవాడా.."

(రుద్రవీణ సినిమాలోనిది.)



దేవుడినే అడిగా…”ఏమిటి స్వామీ!!, నేను నిజంగా సాయపడలేనా.." అని.


“ఈ జగమంతా, నీ కుటుంబమే అనుకో, సాయపడగలవు”, అని సమాధానం వచ్చింది.


అమ్మో!!!... ఈ జగమంతా నా కుటుంబమా?, కష్టం కదా?, నా కుటుంబం పోషించే స్థానానికి చేరే సరికి ఈ 25-30 ఏళ్ళు అయిపోయాయ్!

మరి ఈ జగమంతా?, అంత డబ్బు నేను సంపాదించగలనా?,

సంపాదించినా!, మనసు…, మనవాళ్ళు… అందరూ.. నాకు సాయపడాలి.. మరి ఎలా???



“సహాయం అంటే డబ్బే కదా!!”, అని చాలా పొరపాటు పడ్డా, తరువాత బాగా ఆలోచిస్తే తెలిసింది.

ఈ కుక్కకు దెబ్బ తగిలిన విషయంలో, నేను స్వయంగా వెళ్ళి సహాయపడకపోయినా,
ఒక ఫోను చేస్తే ఏ Blue Cross వాళ్ళో చేసుండే వాళ్ళు.


“సాయం అంటే, మాట కూడా అన్నమాట”.



*  “మనం చేసే ప్రతిపనిలోనూ.. న్యాయంగా ఉంటూ… ఏదైనా తెలియని వాళ్ళకు, విషయాన్ని తెలియచేస్తూ….”
ఉదాహరణకి..నేను ఉద్యోగం ప్రయత్నంలో పడ్డ కష్టాలు.. వేరొకరు ఉద్యోగ వేటలో..సమస్యకి పరిస్కారం కావచ్చు కదా!!.. ఇక్కడ నాకు ఏం పోతుంది… ఒక చిన్నమాట తప్ప.

*  “ప్రతిపనిలోనూ, ప్రతి మనిషిలోనూ…ఆ దేవుడున్నాడని నమ్మితే.. సాయపడడం కష్టంకాదు"


నెనొక్కడినే “జగమంత కుటుంబం నాది”, అని అనుకుంటే కష్టంకానీ!!

మనమంతా అలా అనుకుంటే కష్టమేమికాదు కదా!!!?.

---