వెజ్జోల్లు-నానువెజ్జోల్లు

మన చుట్టూ రకరకాల ప్రాణాలు చూస్తూ ఉంటాం.., ఎడ్డెం అంటే.. కాదు తెడ్డెం అని.., రైస్టు అంటే.. కాదు రాంగు అని..,  పేస్టు అంటే.. కాదు బ్రస్సు అనే.. ఈ తేడాగాళ్ళు మాడా గాళ్ళు.. ప్రపంచంలో ఎక్కడికి వెళ్ళినా కనిపిస్తుంటే..  అలాగే.. మగపురుగులు-ఆడంగిలు, ఉన్నోళ్ళు-లేనోళ్ళు.. అమెరికాలో తుడుచుకునే వాళ్ళు-ఇండియాలో కడుక్కునే వాళ్ళు.. మతానికి  ఎదురు-మంచానికి అడ్డం గాళ్ళు ఉన్నట్టే.. వెజ్జు గాళ్ళు-నానువెజ్జుగాళ్ళు.. అందులో ఒక రకమైన.. అలగ్ అలగ్ వెరైటీ మాట..

వీళ్ళు ఒకొక్కసారి మాటల మధ్యలో సలహాలకు దిగుతారు... ఒకరికొకరు పనికిరాని సలహాలు ఇచ్చుకుంటారు.., అవి అవతలి వ్యక్తికి పనికిరావని తెలిసినా నేత్తిమీద వేసి రుద్దుతుంటారు.. వాడు వినటంలేదని తెలిసి మరీ.. దగ్గరగా వచ్చి చెవిలో శంఖం పెట్టి ఊదుతుంటారు.. అవతలి వాడు గోక్కుంటే.. వీడికి సమ్మగా ఉంటుంది.. అవతలివాడు కక్కుకుంటే.. వీడికి కడుపు నిండుతుంటుంది.

సరదాగా ఆ నలుగురూ కలిస్తే ఇలా మాట్లాడుకుంటుంటారు.. మొన్న మా ఫ్రెండ్ కొడుకు ఒకడు.. నాలుగో అంతస్తు బాల్కనీలో నిలబడి.. ఐపాడ్లో స్పైడర్ మాన్  సినిమా చూస్తూ.., ఆనదంలో మునిగిపోయి.. జంపింగ్ జపాంగ్ అంటూ కిందకు దూకేసాడు.. వాడిచేతిలో ఉన్న ఐపాడ్.. ముక్కముక్కలయ్యిందిగానీ.. వాడికి చిన్న వెంట్రుక ముక్క కూడా ఊడలేదు తెలుసా.. ఆశ్చర్య పడ్డ వాళ్ళ అపార్ట్ మెంట్ వాళ్ళంతా వాడిని డాక్టర్ కి చూపిస్తే.. వాడు వెజిటేరియన్ అని బ్లడ్ టెస్ట్ లో తేలిందట.. అదే నాన్-వేజిటేరియన్ ఐతే.. నాలుగు నుండి మూడో అంతస్తులోకోచ్చెసరికే ప్రాణాలు గాల్లో కలిసిపోయేవి అని కూడా డాక్టర్ చెప్పారంట.. అని ఒకడు వక్కాణించాడు.

అలా జరిగిందా.. మొన్న దురంతో ఎక్షుప్రెస్.. సూపర్ ఫాస్ట్ లో వెళుతూ వెళుతూ.. స్పీడ్ బ్రేకర్ అడ్డుపడినట్టు.. ఎగిరి పట్టాల మీద పడి ఆగిపోతే.. అందరు ఎం జరిగిందా అని ఎంక్వయిరీ చేస్తే.. ఒక నాలుగేళ్ల పిల్లాడు పట్టాలపైన అడ్డంగా పడుకుని ఉన్నాడంట.. ఎందుకిలా చేసావ్ రా అబ్బాయ్ అని ఆ అబ్బాయిని అడిగితే.. ఇప్పుడే చికెన్ బిర్యానీ తిని వచ్చి అలా  నడుం వాల్చాను అన్నాడంటా.. అని ఇంకొకడు చెప్పాడు.

అవునా.. అయితే మొన్న.. అని ఇంకొకడు మొదలుపెట్టబోతుండగా.. నువ్వు ఎగ్గు-టేరియన్ వి కదా.., ఛిచ్చీ.. ఎటూ కానివాడివి.. అవతలికి పోవెహే.. అని అంతా కలిసి వాడిని బయటకు మోసుకు పోయారు..

ఎవడి తిండి వాడు తిని.. ఎవడిది వాడు కడుక్కుంటే ఎంత హాయిగా ఉంటుంది.., పక్కవాడు ఏమైపోతున్నాడో.. పక్కవాడు ఎం తింటున్నాడో.., అని ఒక పక్క జుట్టు ఊడిపోయేలా.. పక్కవాడి గురించే ఆలోచిస్తూ.. పక్కింటి గోడవైపు తిరిగి పక్కకు పడుకుని.. పక్కా ప్లాన్ రచిస్తూ.. పక్కవాడి ఇంట్లో విషయాల గురించే తన సగం జీవితం పక్కన పెట్టేసే.. తన ఇంట్లో ఏం కూర వండారో పక్కవాడు చెబితేగాని తెలియనివాళ్ళతోనే వచ్చిన సమస్యల్లా.. 

ఆ మర్నాడు ఆ నలుగురి సలహాలు ఎలావున్నాయంటే.. ఈ నాను-వెజ్జుగాళ్ళు వున్నారు చూడండి.. మన వినాశానానికే పుట్టారు అంటే వినండి.. నీటిలో చేపలు బతకనివ్వరు.. అవి లేక మన పర్యావరణ సమతుల్యం దెబ్బ తింటుందని మొన్న డిస్కవరీ లో చూపిస్తున్నాడు.. అలాగే కోళ్ళు మేకలు ఊదేస్తుంటే మనకు త్వరలో ప్రళయం ఖాయం అని చెప్తున్నాడు, చక్కగా కూరగాయలు వండుకు తింటే ఎంత చెక్కగా ఉంటుంది.. ఆరోగ్యం కూడాను.. అని గట్టిగ లౌడ్ స్పీకర్ ఆన్ చేసి ఒకాయన చెప్తుంటే..

ఒరే నువ్వు ఇది విన్నావా.. సముద్రంలో చేపలు పట్టకపోతేనంట.. అవి పెరిగి పెరిగి.. ఇక పుట్టడానికి ఖాళి లేక.. చేపలు గుడ్లు పెట్టడానికి ఖాళి దొరక్క.. సముద్రం అంతా అల్లకల్లోలం అయిపోయి.. వినాశనమేనంట.. అందుకే దేవుడు చేపలు తినేవాడిని సృష్టించాడని మొన్న నేషనల్ జియోగ్రఫీ లో చూపించాడు తెలుసా.. అలాగే.. కోళ్ళు మేకలు మనం తినటానికి పెంచుకుంటున్నవి కనుక.. అవి కూడా మన కూరగాయలు.. మొక్కలు.. లాంటివే అని ఒక అద్యయనం లో తేలిందంట.. ఎవరో చెప్పిన థియరీ ప్రకారం.. మొక్కలకు ప్రాణం ఎలాగైతే మనం తీసేస్తూ వాటిని వండుకు తింటున్నామో.. కోళ్ళు మేకలు కూడా అంతేనని.. వీటి బాధ పైకి కనిపిస్తే.. వాటి బాధ కనపడదు అదే తేడా అని చెప్తున్నారు.. అప్డేట్ అవ్వండ్రా.. అలా ఉండిపోకండి.. అని వెటకరించాడు ఇంకో పక్కాయన.

అటు పక్క టివిలో.. మాంసాహారం తినటం వలన గుండె నొప్పి రాదనీ ఒక డాక్టర్ వివరించి చెప్తున్నది వస్తుంది..

ఛానల్ మారిస్తే.. అందులో శాకాహారం పై పరిశోధన చేసాక.. గుండె నొప్పి రాకుండా ఆపటంలో తోడ్పడిందని చెప్తున్నాడు.. వీళ్ళ రీసెర్చి మీద పెట్రోలు పొయ్య.. ఏదని నమ్మాలి.. ఏదని తినాలి.. ఒకడు ఇది మంచిదంటాడు.. ఒకడు అది మంచిదంటాడు.. అది చూసి ఇక్కడిద్దరు కొట్టుకు చస్తున్నారు..

ఒక చోట అపార్ట్ మెంట్ మీటింగ్ జరుగుతుంది.. విషయం.. పగిలిన సీవేజ్ పైప్ రిపేర్..

అబ్బబ్బ.. దుర్వాసన.. దుర్వాసన.. ఎంత దారుణం మాస్టారు.. మనుషులు ఉండే కొంపల్లా లేవు. ఇంట్లో ముక్కులు మూసుకుని చచ్చిపోతున్నాం అంటే నమ్మండి.., కడుపుకి ఎం తింటున్నారో తెలియక్కర్లా.. అని చిరాకు పడ్డాడు ఒక పెద్దాయన..

అదేంటి మాస్టారు అలా అంటారు.. పగిలింది మీ ఇంటిది.. మా ఇంటిది కాదు.. అది కామన్ పైప్.. అయినా అది దుర్వాసన రాక సెంట్ వాసనా ఎలా వస్తుందండీ.., రిపేరు చేయించటానికే కదా ఈ మీటింగు .. అని మందలించాడు..

ఊరుకోవయ్యా.. మా బాత్రుం చూడు సెంట్ వాసనే వస్తుంది.. పగిలింది అదిగో ఆయన ఇంటి పక్కన.. ఆ పెద్ద మనిషినే అడగండి.. ఎం తింటున్నాడో.. వాళ్ళింట్లో కిచెన్ కూడా అదే కంపు.. అని మళ్ళి ముక్కు పట్టుకున్నాడు..

అవతలాయన ముందుకొచ్చి.. మాటలు జాగ్రత్త.. మీ బాత్రుమ్లో లేని కంపు నీ నోట్లో నుండి వస్తుంది.. అందుకే ఏం తింటున్నావో నువ్వే చూసుకో అని ఇద్దరు యుద్దానికి కాలు దువ్వితే మిగతా వాళ్ళు నీళ్ళు చల్లి దుర్వాసన పాలద్రోలారు..

ఆఫీసు కేఫ్ లో.. బర్త్ డే  పార్టీ కి సగం మంది ఎగ్గోట్టేసి సీట్లకు అతుక్కుపోయారు.. అదేంటిరా వాళ్ళంతా రాలేదేంటి  అంటే.. కేకు మనం పట్టుకొస్తే అది ఎగ్ లెస్ అని నమ్మకం లేదంట.. అందుకే వాళ్ళు రాలేదు అన్నాడు ఒకడు.. కేకు మీద రాసాడు కదా క్లియర్ గా మళ్ళి అనుమానమేంటి.. అంటే ఆ కేకు ప్యాక్ చేసేవాడు... తీసుకోచ్చెవాడు కూడా వెజ్ అయ్యుండాలా.. ఖర్మరా నాయన.. అని తలపట్టుకున్నాడు వేరేవాడు..

అవును కొన్ని కొన్ని కాప్షన్ చూసి నమ్మేసినట్టే.. కే ఎఫ్ సిలో..  వెజ్.. అని రాస్తే వెజ్ అని.. లిప్స్టిక్ లో పంది కొవ్వు వాడం అంటే వాడరని.. బయట కొన్న మంచినీళ్ళు.. పూరా వెజ్ అంటే.. అవును వెజ్జే అని.. నమ్మేస్తే పోదా..  నమ్మేయ్యాలి డ్యూడ్

ఇంతకీ చెప్పోచ్చెది ఏంటంటే.. పులికి చిన్నప్పటి నుండి ఎండుగడ్డి పెట్టాము అనుకోండి.. అది అదే తింటుంది.. జింక మాంసం పెడితే అది దానికే రుచి మరుగుతుంది.. ఎవరు ఎలాగా పెరిగితే అలంటి అలవాట్లు వస్తాయి.. వాటితో మనకేంటి సమస్య.. వాళ్ళ అలవాట్లను బట్టి మనుషుల్ని అంచనా వేయటం ఎంతవరకు మంచిది.. పులి వెనకాలే  తిరిగి వాసన చూసి.. ఛి ఛి.. నాకు ఇది నచ్చలేదు  అంటే.. మనకు నచ్చింది అది తింటుందా అంటే తినదు కదా.. అందుకే వెనకాల వెళ్ళకపోవటమే  కరెస్టు కాదా..

ప్రతి వంద కిలోమీటర్లకి.. భాష.. యాస.. కట్టుబాటు.. తిండి అన్ని మారిపోతుంటే.. అదిగో వాడు అలా ఉన్నాడు ఇదిగో వీడు ఇది తింటున్నాడు అనుకుంటే మనం ఈ భూమ్మీద బతకలేం మాష్టారు..

చిన్నప్పటి నుండి వెజ్ తిన్నవాడికి షుగర్ వ్యాది, గుండెపోటు రావటం లేదా..,  అలాగే మాంసం తిన్నోడిని ఈ జబ్బులు వదిలి పెడుతున్నాయా.. లేదు కదా..

ఎవరో అన్నట్టు ఈత కొట్టడం మంచి వ్యాయామం అయితే.. మరి తిమింగలాలు ఇలియానా లాగా కాకుండా అంత   లావుగా ఎందుకున్నాయి.. చెవులపిల్లి రోజూ కూరగాయలు తిన్నా ఐదేళ్లకు మించి బతకతంలేదే.. నాచు పీచు తిన్నా నలుగొందలేళ్ళు తాబేలు ఎలా బతుకుతుందబ్బా.. అంటే ఎం చెప్తాం.. 
అందుకే ఎవడికి నచ్చింది వాడిని తిననివ్వండి.. మీకు నచ్చకపోతే పక్కకు తప్పుకోండి.. 

కాలక్షేపం

గూగుల్ లో ఎదో వెతుకుతుంటే.. ఓక లింకు ప్రత్యక్షమై  నన్ను ఆశ్చర్యానికి గురిచేసింది.. ఒక్క సారిగా అనువాద టీవీ సీరియల్ లో షాకింగ్ సన్నివేశం  లాగ మొహం బ్లాక్ అండ్ వైట్ లోకి మారిపోయింది.. ఇంతకూ ఆ లింక్ ఏమిటి అంటే.. నా పడమటి గోదావరి బ్లాగ్ లింక్.. మర్చిపోయి ఒక సంవత్సరం పైనే అవుతుంది.. మళ్ళి పురావస్తు తవ్వకాలలో బయటపడ్డ పురాతన వస్తువు లాగ.. నా గూగుల్ వెతుకులాటలో బయటపడి నన్ను భయ భ్రాంతుడిని చేసింది..

అయ్యో ఇదెలా మర్చిపోయాను ఇన్నాళ్ళు.. అని  గ్లిసరిన్ వాడకుండా కన్నీళ్ళు తెచుకున్న టీవీ నటిలాగా.. బోరుబోరున కన్నీళ్ళు కార్చాను.. ఆ కన్నీటి వరదలో నా కీ బోర్డు కొట్టుకుపోసాగింది.. ఇది కొట్టుకుపోతే అసలు రాయలేనే.. అని కన్నీళ్ళకు అడ్డుకట్ట వేసాను.

ఫుడ్డు..  బెడ్డు.. లేకుండా..  మూడు నెలలు జైలు శిక్ష అనుభవించిన ఖైది లాగ.. వారంతం.. ఏకాంతం.. లేకుండా..  అజ్ఞాతవాసం లో ఉన్న ఫేస్బుక్ యూసర్ లాగ.. చంద్రయాన్ యాత్రలో.. కాళ్ళ నొప్పులు కొని తెచుకున్న చంద్రబాబులాగా.. ప్రతి క్షణం ప్రపంచ వీక్షణం అన్నట్లు కంప్యూటర్ ముందు కునుకుపాట్లు పడుతూ పనిచేసి చేసి.. ఆఖరుకి కాస్త విరామం తీసుకుని.. ఏం చేద్దాం అని గూగుల్ లో హౌ టు అని కొట్టబోతే.. "హౌ టు కిస్ " అని చూపించింది..

చీ.. నా జీవితం.. ఇది ఎలా చెయ్యాలో కూడా గూగుల్ లోనే నేర్చుకోవాలా అని ఆలోచిస్తుండగా.. ఇంతకూ హౌ టు అని తరువాత నేను ఏమి  వెతకాలనుకున్నానో అసలు విషయం మర్చిపోయానని తెలిసింది.., నాకు "కిస్సాశ" చూపించి.. నా మైండ్ బ్లాక్ చేస్తావా అని..  గూగుల్ పై కోపంతో.. కీ బోర్డు పై మద్దెల దరువు వేసి.. ఏదేదో పిచ్చి పిచ్చిగా తెలుగులో బూతులు టైపు చేస్తే..  నా బ్లాగ్  లింక్ ప్రత్యక్షం అయ్యింది..

సరేలే గూగుల్ మంచి పని చేసింది.. నా బాధ్యత ని గుర్తుచేసింది.. అని క్షమించేసి.. ఇది రాయటం మొదలుపెట్టాను..
సగం వరకు రాసాను కాని.. ఇంకా మేటర్ లేదు..

విషయాలు చెప్పుకోవాలంటే చాలా ఉన్నాయ్.. కాని అవన్నీ విని విని చెవులు రోత పెడుతున్నాయి.. ఏదన్నా సరదాగా మాట్లాడుకుందాం అనుకుంటే ఏదొక రోత అందులోకి దూరి మరీ వస్తుంది..
సరే ఏమి తట్టనప్పుడు ఎవోటి మాట్లాడుకోవాలి కదా మరి.. !

కరెంట్ పొదుపుగా వాడుకోవాలి.. - సీ.యం
కిటికీ తలుపులు తీసుకుని.. తడిగుడ్డ వేసుకుని.. పడుకుంటే.. గాలి చక్కగా వేస్తుంది.., చల్లగా ఉంటుంది.. కరెంటు తో పనిలేదు.. - నేను

చేవేళ్ల చెల్లెమ్మ అమాయకురాలు.. - కొందరు నాయకులు..
ఆ అమాయకత్వం చేతుల్లోనే.. ఇన్నాళ్ళు రాష్ట్ర భద్రతను పెట్టిన ప్రజలే అమాయకులు - నేను.

ఇదే అసలు సిసలు ఐ.పి.యల్.. చాలా ఎంటర్టైన్మెంట్ .. అద్భుతః.. - ఒక ఫేస్బుక్ మిత్రుడు.
డబ్బులు ఖర్చుపెట్టి ఆటలు ఆడిస్తే.. అవును మరి.. అద్భుతః నే ,అది సినిమాలాగా ఎంటర్టైన్మెంట్  కాదా! - నేను

.. ఇవన్నీ రోత అన్నది అందుకే.. సరదా మాటల్లో కూడా ఈ రోత తప్పటం లేదు.
సరే టాపిక్ మార్చెయ్యాలి..

సమ్మర్ స్పెషల్ సినిమాలు దూసుకొస్తున్నాయి..
బాద్ షా సూపర్ హిట్ అంట కదా!.. - అవును సెకండ్ హాఫ్ లో బ్రహ్మానందం ఉండటం వల్లే..
అయినా శ్రీను వైట్ల సినిమా అంటేనే కామెడీ.. అందరికి తెలిసిందే కదా! - అవును.. గత కొన్నేళ్ళుగా అదే కామెడీ.. తిరిగేసి మరగేసి.. రంగు పూసి..

రామ్ చరణ్ తేజ్ సినిమా వస్తుంది చూడు.., కేక..! - ఆ సంబరం కూడా చూసేద్దాం..
ఏంటో ఈ జనరేషన్ లో పోలీస్ క్యారెక్టర్ కి ఎవరూ నప్పి నట్లు నాకు అనిపించటం లేదు..

అటు జూనియర్.. ఇటు రామ్ చరణ్.. మరి.. నాగ చైతన్య..?
కనీసం విలన్లని నాసిగా ఉన్న వాళ్ళను తీసుకుంటే.. పిడికిలి బిగించి కొడితే.. ఆమడ దూరం ఎగిరిపడ్డాడు అంటే.. నమ్మేట్లు అయినా  అనిపిస్తుంది..
ఏ మాటకు ఆ మాటే. ప్రిన్సు సూపర్.. పోలీస్ డ్రెస్ వేస్తే తిరుగులేదు..

నిన్నో మొన్నో.. టి.వి.లో వస్తే.. రెబెల్ సినిమా చూసాను.. ఆహ.. ఏమి సినిమా.. ఆస్కారుకు ఆస్కారం లేదా.. అద్భుతః.. వెంటనే లారెన్స్ కి ఫోన్ కొట్టి.. అన్నయ్యా.. గాడిద చేసే పని.. గుర్రం.. అని ఎదో సామెత ఉంది కదా!.. అది చెప్పాలని అనిపించింది.. ఏంటో ఈ సినిమాలు..

ఏదేమనుకున్న.. ఎవరేమనుకున్నా.. మా నాగ్.. కి తిరుగులేదు.. ఎప్పటికి గ్రీకు వీరుడే .
చిన్న సినిమాలు బాగుంటున్నాయి అనుకుందామా!.., ఎన్ని వస్తున్నాయో ఎన్ని వెళ్తున్నాయో అర్ధం కావటం లేదు..

మళ్ళి తేజ లాంటి దర్శకులు తెరపైకి వచ్చి.. సగం పండిన లవ్వు స్టోరీలు.. తెరపైకే తెచ్చి..  సినిమాలు తియ్యాలని నేను కోరుకుంటున్నా.

ఎదో సరదాకి లెండి.. ఏ టాపిక్ తీసుకున్నా ఇలానే ఉన్నట్లుంది..

అవును అన్నట్టు.. చెప్పటం మర్చేపోయా..
అందరికి శ్రీ  విజయ నామ సంవత్సర ఉగాది శుభాకాంక్షలు.. అందరికి అన్నిటిలో విజయాలు చేకూరాలని కోరుకుంటూ... :-)

నా పాస్-పోర్ట్ చచ్చింది - 2

మధ్యలో చిన్న బ్రేక్ తీసుకున్నాంకదా.. ఆ బ్రేక్ తరువాత ఏం జరిగిందంటే.. రైడింగ్ చేసిన పోలీసులాగా తలుపు తీసి పోలీసుకే జర్క్ ఇచ్చి.. ఎవర్ గ్రీన్ హీరో.. సూపర్ స్టార్ కృష్ణలాగా నిలబడ్డ.. నా వేపు సీరియస్ గా చూసాడు పులిరాజా. "ఇంత భారీ దుస్తులు వేసుకుంటే సరిపోదు.. పద్ధతులు కూడా నేర్చుకోవాలి.. లోపల ఒకరుండగా రాకూడదని తెలీదా..", అని భారీ డైలాగుతో చెంపఛెల్లుమనిపించాడు పులిరాజా.
"అంటే సార్ అదీ.. పదింటికి సార్ రమ్మన్నారు సార్ లేటయ్యిందని సార్ త్వరగా సార్ వచ్చాను సార్..", అన్నాను ఎక్కువ సార్ లు పెడితే కాస్త కరుగుతాడేమోనని.

"వీళ్ళంతా వెఱ్ఱి వెధవలా.. ముందెందుకొచ్చారు..", అని ముందుకూర్చున్న వాడిని చూపించాడు.. వాడు నిజంగా అలానే కనిపించాడు పాపం.. హీహిహీ హీహీహి.. అని అతన్ని చూసి నవ్వుదామనుకున్నాను.. ఇప్పుడున్న పరిస్థితుల్లో 'హలో' నవ్వు నవ్వినా..'భలేభలే' నవ్వులా నవ్వుల'పాలు'  అబాసు హర్లిక్సూ అవుతుందేమోనని వచ్చిన నవ్వును ఆపుకున్నాను. అమాయకంగా ఫేసుపెట్టి ఏమీ మాట్లాడకుండా నోట్లో చాక్లెట్టుపెట్టుకున్నట్టు వుండిపోయాను. లేకపోతే.. ఆ ముందు గదిలో అలసిపోయి.. నీడచాటు. సేదతీరుతున్న..గేది దూడలాగా.. బల్లపైన పడి అటుఇటూ పొర్లుతూ.. ముందు వైర్లెస్ సెట్టుపెట్టుకుని.. అందులో వస్తున్న మాటలు ఎఫ్-ఎమ్ రేడియోలో పాటల్లావింటూ పరవశించిపోతూ కునుకులాగుతున్న లేడీ కానిస్టేబుల్ ని అసభ్య పదజాలంతో దూషించి హింసించి కవ్వించానని కేసుపెట్టి లాకప్పులో తోసేసినా తోసేస్తాడు పులిరాజా.

"ఈ రోజుకి చాలామందున్నారు.. నీ నెంబరు రాసుకో ముప్పైఆరు.. రేపు పదింటికి ఖచ్చితంగా రా.. ఒక్క నిముషం లేటయినా నీకు జిందగీ కబీ నహీ మిలేగా దుబారా", అన్నాడు సీరియస్ గా.
"సార్ అది ఈ రోజు ఆఫీసుకు సెలవు పెట్టాను.. ఎంతసేపయినా వుంటాను.. ఈరోజే కుదరదా సార్", అన్నాను.
"ఏ ఇంకో రోజు సెలవుపెట్టలేవా..", అన్నాడు.. "అవసరమైతే.. మీరుపెట్టమంటే ఇప్పుడే పెట్టేస్తాను సార్", అన్నాను అతివినయం ప్రదర్శించి. అతివినయం అదేదో లక్షణం అని తెలుసుకోలేక కరిగిపోయి సరే అయితే సాయంత్రం నాలుగింటికి రా.. అని ఒక కాగితం ఇచ్చి దానిమీద ముప్ఫైఆరు నెంబరేసాడు.

ఆ కాగితంలో మరళా ఈ కింది ఏమైనా నాలుగు ఫ్రూపులతోపాటు.. ఒక నిమ్మకాయ.. కుంకుమ-పసుపు.. దొరక్కపోతే మరాఠీ-సింధూరం.. ఎవరివైనా నాలుగు తలవెంట్రుకలూ.. చేతబడిచేయటానికి వాడే పుర్రే లేదా తొడఎముక అన్న లిస్టు ప్రకారం అన్నీ తీసుకుని మధ్యాన్నం మూడున్నరకే చేరుకుని స్మశానంలో ఒంటరిగావున్న కాశ్మోరాలా రడీగావున్నాను. కానీ ఈసారి ఆఫీసుకెళ్ళే డ్రస్సుకాదు. సాగిపోయిన టీ-షర్టు.. షైనింగు తో మెరిసిపోతున్న కొత్త జీన్స్( చీకిపోయిన జీన్సు.. అయితే కాస్ట్ ఎక్కవ కదా అందుకని..) సగం తెగిపోయిన చెప్పులేసుకుని వచ్చి కూర్చున్నాను. అక్కడనేను తప్ప ఎవరూలేరు. టైమెలా కదులుతుందో వాచీలో ముల్లు ఎలా తయారుచేస్తారు లాంటి యక్షప్రశ్నలేసుకుంటూ.. ఆలోచిస్తూ చూసుకుంటుండగా.. బుర్రలో ఒక విషయం వెలిగింది.. నా వాచీ చాలా కాస్ట్లీగా కనిపిస్తుందని.. ఎవడూ చూడకుండా తీసి జేబులో పెట్టేసుకున్నాను. నా అవతారం చూసి చైన్ స్నాచింగ్ టీమ్ లా వున్నాడని ఏ పోలీసోడన్నా పట్టుకుంటాడేమోనని అనుమానమొచ్చి నా పాత పాస్పోర్టు.. డాక్యుమెంట్లూ బయటకు తీసి కనబడేలా చేత్తో పట్టుకుని అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను. ఇంతలో కొంతమంది నాలాగే పులిరాజాను కలవటానికే వచ్చి కూర్చున్నారు. హమ్మయ్యా కాస్త బలమొచ్చిందన్నట్టు నేనూ కూర్చుని వాళ్ళతో మాటలు కలిపాను. నాలుగయ్యింది.. నాలుగున్నరయ్యింది.. ఐదింటికి తాపీగా వచ్చాడు పులిరాజా.. ఇంకా నా తర్వాత ఒక ఐదుగురు వచ్చున్నారు.

నాది ముఫ్ఫై ఆరైతే.. నా తరువాత నెంబరోడిని ముందు పిలిచాడు.. సార్ నాది ముఫ్పయ్యారు అన్నాను.. ఆగు.. ఇది వేరే కేస్ లే అని నన్నుకుర్చోమన్నాడు. వాడితో మంతనాలు అయిపోయాకా ఆఖరులో తలుపు కాస్త దగ్గరకు పడింది.. ఎవో గుసగుసలు అయ్యాకా.. కాసేపటికి.. చెమటలు తుడుచుకుంటూ వాడు బయటకెళ్ళిపోయాకా నన్ను పిలిచాడు. లిస్టులో వున్న డాక్యుమెంట్లన్నీ తెచ్చానని చెప్పాను. పేరు... ఊరు.. వయసు.. ఎత్తూ భరువూ.. నడుం చుట్టుకొలత.. కాళ్ళమీద వెంట్రుకల లెక్క... ఇంట్లో ఎంతమందుంటారు.. పక్కింట్లో.. ఆ ఎదురింట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు.. మీ పక్కవీధిలో ఎన్ని ఇల్లున్నాయి.. లాంటి ప్రశ్నలన్నీ వేసాకా.. డాక్యుమెంట్లన్నీ చూపించమన్నాడు.. ఇంకేముంది.. అయిపోయింది.. ఇక్కడ ఏదో లిటిగేషన్ పెడతాడు, ఇప్పుడు.. ఏదడిగినా చాలా జాగ్రత్తగా సమాధానం చెప్పాలని అనుకుంటుండగా.. డైరెక్టు పాయింటుకొచ్చేసి.. చేతులుపైకెత్తి బద్దకం తీర్చుకుంటూ.. ఎంతో కొంత ఇవ్వుమరి.. అన్నాడు. "సార్.. ఎంతొ కొంత అంటే.. ఎంత?", అన్నాను. ఐదొందలు నుండి రెండువేలు వరకూ ఇస్తారు.. ఎవరిష్టం వారిది.. అని పిచ్చినవ్వు మనసులో నవ్వుకునుంటాడుగానీ పులిరాజామొహంపై అదికనబడలేదు. "ఎవరిష్టంవారిదా.. నువ్వుచేసేది ఏ వ్యాపారం రా?, అసలు పోలీసుద్యోగమేనా నీది..?", అనిపించింది మనసులో. మనసులో అనుకున్నవి కనిపెట్టే టెక్నాలజీ రాలేదు కాబట్టి బతికిపోయాను. చాలా శాంతంగా.. ప్రశాంతంగా మొహం పెట్టి.. అంతిచ్చుకోలేను సార్ అన్నాను. "ఏఁ.. సాఫ్ట్వేర్ అంటున్నావ్.. ఐదంకెల జీతం వుండుంటుంది.. కనీసం మంచి బట్టలుకూడా వేసుకోలేదు.. మెరిసిపోయే నూటేభై ప్యాంటు.. సాగిన టీ-షర్టు.. మిగతా డబ్బులన్నీ సేవింగ్సే కదా.. సరేలే.. ఎంతిస్తావ్", అన్నాడు తలుపు దగ్గరేయమని సైగ చేస్తూ. "ఓరినీ.. మంచి బట్టలేసుకుంటే.. అలా అన్నావా.. ఇప్పుడిలావచ్చావా.. సరేకానియ్ నీ టైము", అనుకుని తలుపు దగ్గరగా జరిపాను. "సార్ ఇవే వున్నాయని", మూడొందలు చేతిలో పెట్టాను.. అందులో రెండు వందనోట్లు. ఒక ఏభై నోటు.. మిగతాది పదుల కాయితాలు.. చిల్లర తీసి చేతులో పెట్టి.. వందలూ ఏభై నోటు తీసుకున్నాడు.. తరువాత మారు మాట్లాడకుండా అసలు ఏమిచ్చానో చూడకుండా నా డాక్యుమెంట్లు స్టేపిల్ చేసేసాడు.. ఇది పూర్తిచెయ్యి.. నేనిప్పుడే వస్తాను.. పొద్దున్నుండి సీట్లో కూర్చుని నడుంపట్టేస్తుంది.. మా తిప్పలు ఎవడికీ తెలియవు అని ఏదేదో నసుక్కుంటూ.. పులి నవ్వు నవ్వి వెళ్ళిపోయాడు.. ఎన్నాళ్ళకు నవ్వావురా నాయనా.. పులిని కూడా నవ్వించాలంటే.. గాంధీగారు నవ్వాలని అప్పుడే అర్ధమయ్యింది.

 ఇచ్చిన అప్లికేషన్ ఫాం పూర్తిచేసేసి.. హమ్మయ్యా అయిపోయింది ఎంక్వైరీ అనుకున్నాను. నోటినిండా పాన్ పరాగ్ వేసుకుని మూతికి ఒక సెల్లోటేపువేసుకొచ్చిన పులిరాజా.. పూర్తిచేసిన ఫాంలు తీసుకుని ఏమీ చూడకుండా... సెల్లోటేపులోంచి.. ఊ..ఊఁ.. మాత్రమే మాట్లాడుతూ.. ఇంకొక రెండు కాగితాలిచ్చి జిరాక్స్ తీసుకురమ్మన్నాడు. దాంతోపాటు ఒక ఫాం ఇచ్చి అది ముప్పై కాపీలు తీయించమన్నాడు. అవన్నీ తీయించిస్తే నాకు కావాల్సిన రెండు ఫాంలు ఇచ్చి.. మిగతా ముప్ఫైకాపీలు ఫైలులోపెట్టుకున్నాడు.. అది చూసి నాకు జీవితంమీద.. భవభంధాలమీద విరక్తి కలిగిన వాడిలా గిలగిలాకొట్టుకున్నంత పనయ్యింది.. "ఛీ నీ..కక్కుర్తి మీద కాకిరెట్టెయ్య...", అన్న తిట్టుగుర్తొచ్చి.. అది హిందీలో ట్రాన్సలేషన్ చెయ్యటంరాక.. నిట్టూర్చుతూ బయటకొచ్చాను. పోలీస్టేషనుపక్కనే చెట్టుకింద పార్కుచేసిన నా బండితీస్తుంటే ఎవడో పైనుండి చిన్నసైజు బంతిచ్చుకుని నెత్తిమీదకొట్టినట్టు అనిపించి తలెత్తి పైకిచూసాను.. "కావ్ కావ్..", అని మరాఠీలో అరిచింది నల్లకాకొకటి.. నెత్తిమీదపడ్డడి బంతికాదని తెలిసి.. "ఛీ.. నా ఎధవ బతుకు..", అని అలాగే తల తుడుచుకోకుండా పాతబట్టలు చించుకుంటూ ఇంటికొచ్చేసాను.

ఇంతకూ పులిరాజా ఇచ్చిన ఆ రెండు ఫాంలు ఎంటంటే.. నేను మీ ఇంటి పక్కింటిలోనే వుంటాను. నేను మంచివాడినే.. ఎప్పుడూ సిగరెట్లు.. మందూ.. పేకముక్కా.. చికెన్ టిక్కాలాంటి అలవాట్లులేవు. ఒకవేళ వున్నా మిమ్మల్ని పిలవకుండా నేనొక్కడినే ఎంజాయ్ చెయ్యలేదు. కొలెస్ట్రాల్ ఎక్కువుండటంవలన.. ఎప్పుడూ చిన్నపిల్లల దగ్గరనుండి ఐస్కీములు అవీ దొంగిలించలేదు. పొద్దున్నే మీ ఇంటిముందున్న పేపరూ.. పాలప్యాకెట్లూ పోతే నాకు సంబంధలేదు.. అని అన్నీ రాసి పక్కింటాయనచేతో ఎదురింటాయనచేతో లేక కిందింటాయనచేతో సంతకం చేయించాలి.. అది సరిపోదు మళ్ళీ ఆ సంతకంపెట్టినవాడి ఎడ్రస్ ఫ్రూపు.. ఐ.డి ఫ్రూఫు జిరాక్సులూ.. పుట్టుమచ్చలు.. చేతిరేఖలూ ఫొటోలుతీసి ల్యామినేషన్ చేయించి పంపాలి.., అలాగే వాటితోపాటుగా వాళ్ళ తలవెంట్రుకలు.. చేతి లేదా కాలిగోళ్ళు డి.యన్.ఏ టెస్ట్ కోసం పంపినట్టు సేంపుల్ కూడా పంపాలి... ఇవన్నీ అడిగితే వాడిస్తాడా.. ఇదెక్కడి రూలు.. ఇంతకుముందులేదే.. ఉండు మన్మోహన్ సింగ్ తో ఇప్పుడే మాట్లాడతాను నేను... వాడు నాకు బాగా తెలుసు అని ఫోన్ డయల్ చేసేస్తున్నాడు మా కిందింటాయన.. అబ్బే అంత 'పేద్ద' రికమెండేషను ఎందుకండీ.. మీరు మాట్లాడినా ఆయన ఇప్పుడూ ఎప్పుడూ మాట్లాడలేడుసార్.. మొహమాటం ఎక్కువా, వదిలెయ్యండి.. నన్ను నమ్మి ఇచ్చేయండి, గొడవొదిలిపోతుంది.. అని  వాడిని బ్రతిమలాడి వసుదేవుడిలా మారితే.. కాస్తకరిగి.. "సరేగానీ.. ఎన్నాళ్ళుగానో నేనూ పాస్పోర్టు అప్లై చేద్దామనుకుంటున్నా నాకూ కాస్త అప్లైచెయ్యటంలో హెల్ప్ చెయ్యాలి..", అని వాళ్ళావిడ ఫొటోమీద ఒట్టేయించుకుని.. నన్ను ఒప్పించాడు. "బాబోయ్.. పాస్పోర్టా అని అరవలేక.., సరే చేస్తా" అని చెప్పాను. మళ్ళీ తరువాత రోజు డాక్యుమెంట్లు తెచ్చుకుని సర్వం సమర్పయామి.

మళ్ళీ చెట్లు చిగురించాయి..అన్నట్టు నా జుట్టుకు నాలుగైదు కటింగులయ్యి.. బుర్రలో ఉన్న మెమొరీ కాస్తా రిఫ్రెష్ అయిపోయి.. అన్నీ మర్చిపోయిన కొన్నాళ్ళకు.. వేరే పోలీస్టేషన్నుండి మరో కాల్. నువ్వు రేపొద్దున్నే పదింటికి రా.. నీపాస్పోర్ట్ వెరిఫికేషన్కి అని. ఎందుకండీ.. మొన్న ఫలానా పోలీస్టేషన్లో  అన్నీ సమర్పించుకున్నాం అంటే.. నీవు మార్చిన కొంపలు ఎన్నుంటే అన్నిసార్లు తప్పవు నీకీ ఎంక్వైరీలు అన్నాడు. "భలేభలే సెహభాష్ నారాజా.. నక్కతోక తొక్కబోయి.. ఏ కుక్కతోకో తొక్కుంటాను.. సరే కానీయ్.." అని భుజంపై తట్టుకుని..చంకలుగుద్దుకుంటూ తరువాత రోజు ఆఫీసుకి సెలవు పెట్టకండానే వెళ్ళాను. ఎందుకంటే ఆరోజు శనివారం ఆల్రెడీ సెలవు కాబట్టి.

మళ్ళీ మొత్తం డాక్యుమెంట్లన్నీ జిరాక్స్ కాఫీలు తీయించుకోటానికి.. దిగిన ఫొటోలు ప్రింటులు తీయించటానికీ.. పెర్సనల్ లోన్ ఒకటి తీసుకుని జాగ్రత్తగా అన్నీ ఇచ్చుకున్నాను. మళ్ళీ ఈ పోలీసూ చేతులు పైకెత్తి బద్దకంగా విరుచుకుంటూ.. ఐదొందలివ్వు అన్నాడు.
ఈసారి.. అన్నా హజారే గుర్తుకొచ్చాడు.. ముసలాయన అంత కష్టపడుతుంటే మనమిక్కడ అడిగిన వాడికల్లా లంచాలిచ్చి తప్పుచేస్తున్నామని అనిపించింది.. పొంగుతున్న ఆవేశంతో.. ఇదెక్కడి గోల మొన్న అక్కడ అన్నీ ఇచ్చేసాను.. ఈ ఎంక్వైరీ వుంటుదని తెలియదుకూడా.., ఇంకా ఎన్నిసార్లివ్వాలండీ  అని నసుగుతుంటే "ఠీక్ హే..బేజ్ దేంగే..", అన్నాడు. ఏంటి మళ్ళీ అడిగ కాస్త మెత్తబడతాడు అనుకుంటే... అంత పెద్ద బూతు తిడతాడా.. సరేలే అని పౌరుషంతో లేనిమీసం తిప్పుకుంటూ నెత్తిమీద పేపర్ ని గొడుగులా  పెట్టుకుని ఏ కాకులూ పాడుపనిచెయ్యకుండా తప్పించుకొచ్చేసాను.

పదిరోజులయ్యింది.. ఇరవైరోజులయ్యింది.. ఆన్లైన్లో స్టేటస్ మాత్రం పోలీసులు ఇంకా వెరిఫైచేస్తూనేవున్నారు. నీపై కేసులు ఇంకా గాలిస్తూనే వున్నారు వెళ్ళివాళ్ళను బ్రతిమలాడుకొని తొందరగా కేసులన్నీమాఫీచేయించుకుని వెంటనే మాకు పంపు అనే వుంది.
నెలైంది.. కేసులేమీ మాఫీలైనట్టులేవు. ఇక లాభంలేదు.. ఒక్క హజారే కాదు.. హజార్ అన్నాహజారేలు ఉన్నా ఈ దేశాన్ని ఎవడూ బాగుచేయలేడు.. వెళ్ళి మళ్ళీ వసుదేవుడు అవతారమెత్తాల్సిందే.. అని మళ్ళీ పెర్సనల్ లోన్ తీసుకుని డాక్యుమెంట్లతోపాట.. స్టేటస్ అడగటానికెళ్ళాను.. అదేంటి ఇంకా వెళ్ళలేదా.. అలా జరగదే.. చూస్తానుండు అని అన్నీతిరగేసాడు..,గంట ఆగమన్నాడు.. వాడెవడికో ఫోన్చేసి అడిగాడు.. వాడు పాస్వార్ట్ తెలిసిన వాడు ఈరోజు సెలవు రేపుచెబుతాన్నాడు. సరేలే.. ఎక్కడో మిస్ అయ్యింటుంది.. మిసెస్ అయ్యివచ్చాకా.. మళ్ళీ పూర్తిచేద్దాం, ఒకవేళ పాతది ఉంటే పంపించేద్దాం లేకపోతే కొత్తది అని మొత్తం డాక్యుమెంట్లు మళ్ళీ తీసుకున్నాడు. ఈ సారి డబ్బులు అడగలేదు.. ఇచ్చానని అనుకుని వాడున్నాడు.. అడగలేదు పర్వాలేదు అని నేనున్నాను.. అక్కడ అన్నాహజారే నీరసపడి జైల్ భరో అంటున్నాడు.

ఇంకా ఏ కబురూలేదు.. ఆన్లైన్లో స్టేటస్ మాత్రం ఇంకా అదే. ఎన్నాళ్ళకు నా చచ్చిన పాస్పోర్టు బతుకుతుందో తెలీదుకానీ.. పోలీసుబట్టలుకాకుండా మామూలు బట్టలేసుకుని వెళ్ళేవచ్చేవాళ్ళను బావొచ్చాడు బావొచ్చాడు అని చూసినట్టుగా.. మనల్ని చూసే ఆ ఖైదీలూ.. ఆ ఖైదీకి కేరేజి పట్టుకెళ్ళేవాడిలాగా వారానికోసారి పోలీస్టేషనుకెళ్ళిరావటాలు భలేభలేమజాగావుంది.
ఇన్ని అద్భుతమైన అనుభవాలను పంచుతున్న మన సర్కారీవారికి శతకోటి వందనాలతో.. ఈ టపా అంకితం.

---------------------------------------------------------
అందరికీ నూతన సంవత్సర శుభాకాంక్షలు... ఇలాంటి చేదు అనుభవాలు ఎదురవకుండా.. అన్నీ తీపి అనుభవాలతో.. అందరూ ఆయురారోగ్య ఐశ్వర్యాలతో ఆనందంగా సంతోషంగా వుండాలని కోరుకుంటున్నాను. :-)

నా పాస్-పోర్ట్ చచ్చింది..

నా పాస్పోర్ట్ చచ్చింది.. 
అవును.. నిజంగానే నా పాస్ పోర్ట్ చచ్చింది. ఇంగ్లీష్ లో ఎక్ష్పైర్డ్ అనేపదాన్ని తెలుగులో తర్జుమా చేసినా అదే అర్ధం వచ్చి చచ్చింది. ఎప్పుడో భూమి పుట్టకముందు పాస్పోర్టుంటే పడుంటుంది కదా అని ఒక ఆలోచనొచ్చి.. నా ఎమ్మెస్సీ సీటుకోసం కౌన్సలింగ్ పనిలో విశాఖపట్టణం వెళ్ళినప్పుడు పాస్పోర్టాఫీసుకు వెళ్ళి ఒక దరఖాస్తు పడేసుకున్నాను. ఎవరూ చూడలేదు కదా అని సైలెంటుగా అటుఇటూ చూస్తూ వచ్చేస్తుంటే.. ఆ పడేసుకున్న దరఖాస్తు ఎవడికో కనబడి నన్ను పిలిచి.. "బాబూ.. దరఖాస్తు పడేయటం అంటే ఇక్కడిలా ఆఫీసు బయట పారేయడంకాదు.. లోపలికెళ్ళి ఇవ్వాలని చెబితే తెలివొచ్చి.. తెలిసొచ్చి.. ఆఫీసులోపలకెళ్ళి చూస్తే.. ఎవరూలేకపోయినా లైట్లు వెలిగిపోతూ.. ప్యాన్లు తిరుగుతూ దేదీప్యమానంగా వెలిగిపోతుంది. సరేలే ఎవడొకడొస్తాడు... అని ఆఫీసులో అలా కుర్చీలో నడుంవాల్చేసరికి ప్రాంత ప్రభావమో.. లేక అయస్కాంత ప్రభావమో.. తెలియదు కునుకు పట్టేసింది. ఒక అరగంటకి లేచి చూస్తే ఇంకా ఎవరూరాలేదు.. ఎటు వెదికినా అదేదో రామ్ గోపాల్ వర్మసినిమాలోలా ఖాలీ గదులు.. కిర్రు కిర్రు తలుపులు.. భయంకరంగా భయపెడుతున్నాయి. ఆఖరికి కాసేపు అటుఇటూ తిరిగి ఎవడూ రాడని నిర్ణయించుకుని.. అక్కడే బల్లపై దరఖాస్తు.. దానికి సరిపడా డబ్బులు పడేసొచ్చాను.


 కొంత కాలం గడిచింది.. నెత్తిమీదబలమైన దెబ్బతగిలిన తెలుగు టీ.వీ సీరియల్ లో క్యారెక్టర్ లాగా ఎప్పుడు ఏ దరఖాస్తు ఎక్కడ పడేసానో మర్చిపోయాకా.. మా వూరికే బి.బి.సి గా చెప్పుకునే ఒకాయన కబురట్టుకొచ్చాడు. మీ ఊర్లో ఫలానా వాళ్ళబ్బాయిని నన్నొచ్చి కలవమను అని పక్కూరి పోలీస్టేషనులో వుండే కానిస్టేబుల్ చెప్పిన కబురంట.. చెప్పింది చెప్పినట్టు కాకుండా ఆ కబురుకు నాలుగు రకాల అత్తర్లు పూసి మా వూరంతా ఊదేసాడు. పోలీసోడు పిలిచాడా!.. అని వూరు వూరంతా నివ్వెరబోయి ఒక్క నిముషం ఆగిపోయింది. అదే విషయం ఎక్కడపడితే అక్కడ గూమిగూడి చెప్పేసుకుంటున్నారు. అలా గాలివార్తలా ఎగిరొచ్చిన వార్తవిని నేనూ కాసేపు నివ్వెరబోయాను.. తేరుకుని కాస్త బయటపడి ఇంటికి బయలుదేరి ఒంటరిగా గదిలోకి వెళ్ళి పోలీసు పిలిచింది ఎందుకా అని.. నటన వారసత్వంగా వచ్చిన హీరోలాగా  ఒక పది టేకులు తీసుకుని అలోచించాను. నాలుగు లాంగ్ షాట్లతో.. మూడు జూమ్ షాట్లలో నా మొహం అద్దంలో చూసుకుంటూ ట్యూబులైటు స్విచ్చ్ అన్ - స్విచ్చ్ ఆఫ్ చెయ్యగా.. ఎప్పటికో గానీ వెలగలేదు.. ట్యూబులైటు కాదు.. నా వెధవ బుర్ర.. అప్పుడెప్పుడో దరఖాస్తు పడేసుకున్న పాస్పోర్టుకైయ్యుంటుంది.. లేకపోతే మనమేం మారణహోమాలు.. మానభంగాలు చేసామని పోలీసోల్లు పిలుస్తారులే అని పోలీసాయన్ని కలుద్దామని వెళ్ళాను. 


ఆయన తీరిగ్గా ఆఫీసులో కూర్చుని.. అప్పుడే టాయ్ లెట్ రూమ్ తుడిచిన.. ఫ్రెష్ కొబ్బరిచీపురు నుండి ఒక పుల్ల విరుచుకుని పళ్ళుకుట్టుకుంటూ తన్మయత్వం పొందుతున్నాడు. ఒక పావుగంటకి తేరుకుని.. ఎదురుగా నిలబడ్డ నన్ను చూసి పేరేంటి అని అడిగాడు. "పాస్పోర్టండి", అని చెప్పగానే.. ఏంట నీపేరే పాస్పోర్టా.. మరి నీకెందుకింక పాస్పోర్టు అన్నాడు వెటకారంగా.. అదికాదండి.. అని నా పేరు చెప్పాను. వచ్చావా.. బాగానేవుంది. నీకు పాస్పోర్టెందుకూ అని అడిగాడు. అదిఅదీ.. విమానం ఎక్కడానికండీ.. అన్నాను కంగార్లో. ఏంటి విమానమే.., పాస్పోర్ట్ లేకపోతే ఎక్కనివ్వరా? సరేలే.. పాస్పోర్టు వెరిఫికేషనంటే చాలా తతంగం వుంది. పక్కనేవున్న పాత చెక్కబీరువాలో బూజుపట్టేసి సగం చెదలు తినేసిన ఫైల్సన్నీ చూపిస్తూ.. ఈ కేసులన్నీ తిరగెయ్యాలి, అన్ని పోలీస్టేషన్లలో నీ పేరుమీద కేసులున్నాయోమో చూడాలి.. అక్కడున్న నోటీసుబోర్టుల్లో మెల్లో ఒక నల్లపలక వేసుకునున్న ఫొటోలతో.. నీ ఫొటో పోల్చిచూసి కనుక్కోవాలి.. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా తతంగం వుందయ్యా. పోలీసోళ్ళకేపనీ వుండదని అనుకుంటారు జనాలంతా.. ఇవన్నీ చేసి రాత్రికి ఎప్పటికో ఇంటికి చేరుకుంటాం.. మా బతుకులు ఎవడికీ అర్ధం కావు.. అని తింగరి చూపులు చూస్తున్న నా వంక తింగరన్నర చూపులు చూసాడు పోలీసు. నీ ఎంక్వైరీ నేను చాలా త్వరగా పంపించేస్తాను.. పాస్పోర్టు త్వరగా వచ్చే బాధ్యతకూడానాదే..  కానీ మరి ఖర్చవ్వుద్ది.. ఎంతోకొంత ఇచ్చుకుంటే.. అని చేతులు నలుపుకోటం మొదలెట్టాడు. సర్వీసులో ఎన్ని సార్లు నలిపాడో తెలియదు.. నలిపి నలిపి ఆ చేతులు సన్నగా అయిపోయాయి. ఆ నలిగిపోతున్న సన్న చేతులు చూస్తే..  ఆ పోలీసు ఉద్యోగంలో నలిగిపోతున్న జీవితాన్ని ఊహించుకుంటే.. కన్నీళ్ళొచ్చేసాయి.. సార్!.. ఇక నలపకండి... ఆపండి.. ఆపండి..ఆ..పం..డి. అని ఎకో సౌండు ఎఫెక్టుతో అరిచి. "నలిగిపోతున్న మీ పోలీసు జీవితాన్ని నేనింక చూడలేనండీ..", అని భారీ డైలాగొకటి చెప్పి ఇదిగో వంద.. అని నవ్వుతున్న గాంధీగారిని ఏడుపుకళ్ళతో చూస్తూ వందనోటు చదివించుకున్నాను. 


పాతసినిమాల్లో క్యారెక్టర్ నటి చీరకొంగుతో నోరునొక్కుకుని ఏడ్చివెళ్ళిపోయినట్టుగా చేత్తో నోరునొక్కుకుని వెళ్ళి సైకిలెక్కాను. మళ్ళీ చాలా రోజులు గడిచాకా.. హైద్రాబాద్ సిటీ బస్సులో పొద్దున్న పదింటికి ఆఫీసుకని బయలుదేరిన అమ్మాయి.. దిగే ఎక్కే మగాళ్ళ చేతుల్లో నలిగినట్టుగా.. సర్కారీ తపాలా బంట్రోతు చేతుల్లో నలిగి నలిగి దళసరి..ఖాఖీ రంగు కవరు చుట్టుకుని.. పోస్టులో నా పాస్పోర్టు ఇంటికొచ్చింది. "ఏండే.. అబ్బాయిగారికి పాస్పోర్టొచ్చేసింది.. ఇంక విదేశాలకెళ్ళటమే ఆలస్యం.. మరి పాస్పోర్టొచ్చిన సంతోషంలో నాకేమన్నా..", అని నెత్తిమీద చెయ్యివేసుకుని బుర్రగోక్కుని ఉన్న నాలుగెంట్రుకలూ రాల్చేయబోయాడు తపాలా బంట్రోతు. ఆగు నాయనా ఆగు.. ఇప్పుడే గుమ్మాలు తుడుచుకన్నాం నువ్వు ఆ నాలుగూ రాల్చి ఛండాలం చెయ్యకు అని గోక్కునే వేళ్ళమధ్య ఒక ఇరవై రూపాయలు పెట్టి.. గోకుడు ఆపించి.. పంపించాల్సొచ్చింది.  సరే మనకు ఇప్పట్లో పనున్నా లేకపోయినా.. పాస్పోర్టంటూ ఒకటుంది కదా అని.. అలాగే భద్రంగా ఇనబ్బీరువాలో పెట్టి.. చెదలు పట్టకుండా జాగ్రత్తలు తీసుకుని.. అప్పుడప్పుడూ తీసి కళ్ళకద్దుకుని.. పదేళ్ళయినా ఒక్క పేజీ కూడా నలక్కుండా.. ఒక్క పెన్నుగీతకూడా పడకుండా.. కొత్త వాసన పోకుండా.. ఎంతో ప్రేమగా చూసుకుంటున్న పాస్పోర్టుకు ఏం రోగం వచ్చిందో మరి చచ్చింది. ఎవడన్నా అడిగితే.. గర్వంగా నాకూ ఉంది పాస్పోర్ట్ అని చెప్పుకోటానికి తప్ప ఏ పనికీ పనికి రాకుండా.. ఏ మార్పూ లేకుండా. ఇన్నాళ్ళూ బీరువాలో.. అదే నలిగిపోయిన ఖాఖీ రంగు కవరులోనే చుట్టబెట్టుకుని నాజుకుగా కనిపించే నా పాస్పోర్టుకు ఏమయ్యిందో తెలియదు.. మరి చచ్చి చచ్చింది.


నాకు ఇక్కడో అనుమానం వచ్చింది.. అప్పటి చీపురు పుళ్ళ పోలీసు.. ఏ వెధవ ముహూర్తంలోనో.. తన ఎడంచేత్తోనో ఛీడ సంతకం పెట్టుంటాడు.. లేక ఆ పాస్పోర్ట్ ఆఫీసోడు.. చూపుడు వేలుకు తొడుక్కోవాళ్సిన రాయి ఉంగరం.. ఏ ఎడంకాలి పిల్లవేలుకో తొడుక్కునుంటాడు.. వాళ్ళందరి చీఢ నాకు పట్టుంటుంది. లేకపోతే.. నేను పనిచేసిన కంపెనీల్లో మన పక్కనున్నోళ్ళూ.. పక్క ప్రాజెక్టోళ్ళూ.. నేనీ ప్రాజెక్టులో చెయ్యను అని ఇచ్చేస్తే నా దగ్గరనుండి నేర్చుకున్నోళ్ళు. అలాగే ఆఫీస్ బాయ్.. టీ బాయ్ తో సహా అందరికీ విదేశం ఆఫర్లొచ్చినా మనకు కంపెనీ తరపునుండి ఒక్కసారికూడా.. ఆఫర్ రాకపోగా.. కనీసం పాకిస్తాన్ ఆఫ్ఞనిస్తాన్ వెళ్ళే ఛాన్సుకూడారాలేదు. సొంత డబ్బుల్తో సింగపూర్.. మలేషియా.. లాంటి ట్రిప్పులూ వేసే చాన్సూ కలిసిరాలేదు. ఇలాక్కాదు. పాస్పోర్టు పై ఒక్క స్టాంపైనా పడాలి అని స్టాంపు ఒకటి తయారుచేయించి.. నేనే రెండు గుద్దులు గుద్దేద్దాం అని డిసైడైపోయి.. అదే అవిడియాతో ఇనబ్బీరువాలో వున్న పాస్పోర్టు తీసి చూసే సరికి.. బ్రేకింగ్ న్యూస్ లాగా పాస్పోర్టుకు కాలంచెల్లిందనే షాకింగ్ న్యూస్ బయటపడింది. లేకపోతే ఇంకొక పదేళ్ళకుగానీ పాస్పోర్ట్ చచ్చిందనే విషయం లోక్పాల్ బిల్లులాగా బయటపడేది కాదు.  అదన్న మాట అసలు విషయం.. 


సరే ఇప్పుడు చచ్చినదాన్ని ఇంట్లో ఏం పెట్టుకుంటాం.. మళ్ళీ అప్లై చెయ్యాలికదా.. మళ్ళీ అప్లైఅంటే  రిన్యూ చెయ్యటమే.. ఆఁ.. ఎంతసేపు మహా అయితే మొబయిల్ లో బ్యాలెన్స్ రీచార్జ్ చేసినంత టైంలో అయిపోవచ్చు.. అప్పుడంటే పదేళ్ళ క్రితం మాట.. ఈ మొబైల్సూ.. కంప్యూటర్లూ ఎరగం కదా.. ఇప్పుడంతా ఆన్లైనే అయ్యింటుంది అని గూగులమ్మతో నాకొచ్చిన సందేశాలు చెప్పిచూద్దునా.. దుమ్ముపట్టేసి.. బూజులు దులపని ఇల్లులాగా ఒక వెబ్బైట్ కనిపించింది. నా కంప్యూటర్ మానిటరేమన్నా సరిగ్గాలేదేమోనని క్లాత్ పెట్టి తుడుద్దునా.. అయినా అలాగే వుంది.. ఆ తరువాత తెలిసింది. ఆ రంగులే అంతని. చఛా!, ఇదైయ్యుండదు.. ఇండియాలో ఎంతమంది పాస్పోర్టులు తీసుకొనుంటారు.. పాస్పోర్టు తీసుకున్నవాడిదగ్గరనుండి.. వెబ్సైట్ ఫండుకింద కనీసం ఒక్కరూపాయి తీసుకున్నా హైక్లాసు వెబ్సైట్ చెయ్యొచ్చుకదా. అలా చేసేవుంటారు.. ఇది ఎవడో తలమాసినోడిదయ్యుంటుంది.. గవర్నమెంటు పేరు పెట్టుకున్నాడు.. అని ఆ పేజీ మూసేద్దామనుకునేలోగా పైనే కనబడింది.. బయట అక్రమసంబధాల మంత్రిత్వశాఖ అని. (Ministry of External Affairs), ఓరినీ..!!, నా అంచనాలన్నీ తారుమారయ్యాయే.. అయితే వీళ్ళు బయట సంభంధభాంధవ్యాలు.. పెత్తనాలూ తప్ప.. ఇంట్లో విత్తనాలు నాటుకోలేని వాళ్ళన్న విషయం ఎవరూ అనక్కర్లేదు.. ఆ వెబ్సైట్ చూస్తేనే తెలిసిపోతుంది. మళ్ళీ అందులో ఏ ఏరియాకు తగ్గట్టు ఆ వెబ్సైటు.. మళ్ళీ దేనికదే సెపరేటు డిజైను.. ఏంటో..!, సరేలే ఇందులో ఎన్ని కోట్లు స్వాహానో.. మనకెందుకొచ్చినగొడవ... మనకెవడన్నాఇస్తాడా చస్తాడా.. మనది నొక్కకుండా వుంటే అదే దస్ హజారూ..!, అనుకుని వూరుకున్నాను. 


అసలు వివరాల్లోకి వెళ్ళీ చూడగా తెలిసిందేంటంటే.. రిన్యూ అన్నా కొత్తది అప్లై చేసినా అన్నిటికీ గవర్నమెంటు ఉద్యోగుల "బాగు" దృష్టిలో పెట్టుకుని ఒకటే స్కీము పెట్టారని తేలిపోయింది. అంటే ఆఖరికి పోలీసు ఎంక్వైరీతో సహా.. అమ్యామ్యా మాములేనని తేటతెల్లమైపోయి.. నా మొహం సూపర్ రిన్ సోపుతో ఉతికినట్టు తెల్లగా అయిపోయింది. ఓరినాయనో.. అసలే తింటానికీ.. తిన్నది అరాయించకోటానికే టైములేక.. కిడ్నీల్లో ఇడ్లీ సైజంత రాళ్ళు పేర్చుకుని కోటలు కట్టుకుని రాజ్యాలేలుతూ.. తిన్న చెయ్యి కూడా కడుక్కోకుండా ఆఫీసులో కీబోర్గ్ మీద ఎంగిలి చేతుల్తో టిక్కూటిక్కూమని టైపుకొట్టుకుంటూ, క్షణం తీరికలేని మా సాఫ్వేర్ బతుకుల్లో ఇన్ని కష్టాలా??. ఇప్పుడు ఆ గవర్నమెంటు ఆఫీసుకెళ్ళి లైన్లలో నిలబడి.. వాడితోనూ వీడితోనూ ముష్టియుద్దం చేసి, ఎవడికో చేతులు ఖాలీగాలేవు కాస్త వీపుగోకిపెడతారా.. అంటే లేని గోళ్ళతో గోకిపెట్టి, వాడెవడికో పెన్నులేకపోతే పక్కోడి జేబులోంచి పెన్ననుకొని సిగరెట్ తీస్తే చెప్పుదెబ్బలుతిని.., వీడెవడో నిశానీ అయితే వాడి అప్లికేషనూ.. ఇంటి ఎడ్రసూ.. పోయిన వాడి బాబు ఎడ్రసూ.. వాడికి నచ్చిన వేటూరివారి పాటలూ వాళ్ళ బాబుకు నచ్చిన ఘంటశాలగారి పాటలన్నీ రాసిపెట్టి, ఇంకొకడెవడికో స్టాంపు అంటించడానికి కాస్త ఉమ్మితడి కావాలంటే అప్పిచ్చి, వేరేవాడు పాటపాడటానికెళ్తే.. వాడి ఫైల్సూ.. నిలబడ్డ ప్లేసు ఎవడూ అక్రమించకుండా కాపలాకాసి, ఇంకొకడెవడో సిగరెట్టు అంటిచడానికి అగ్గిపెట్టడిగితే.. లేదని చెప్పి, మనం సిగరెట్టు కాల్చకపోటం ఒక పెద్దలోపమే అని తెగబాధపడి పోయి, ఈ ఎధవ పనులన్నీ చేసేంత ఓపికలేదుగానీ.. చచ్చిన పాస్పోర్ట్ ని తాటిపాతరేసినట్టుగా పాతరేసేద్దాం అని నిర్ణయించుకున్నాను.


ఈ నిర్ణయాలన్నీ ఆఫీసులో కూర్చుని మానిటర్ ముందున్న సూన్యంలోకి చూస్తూ ఆలోచిస్తుండగా.. సరిగ్గా ఐదునిముషాల్లో మా సీ.టీ.వోతో మీటింగ్ అన్నారని.. కాస్ఫరెన్స్ కాల్ అయ్యింటుందిలే అని మీటింగ్ రూమ్లోకెళ్తున్న మాకు.. బాబూ అటు కాదు ఇటు.. ఆయన ఇక్కడేవున్నాడు ఈ రోజే అమెరికా నుండి దిగాడు అన్నారు.. "అదేంటి మొన్నటికిమొన్నేకదా వెళ్ళొస్తాను బైబై అన్నారోలేదో అప్పుడే ఎలా వచ్చారు..", అని అడిగితే ఆ రోజు పొద్దున్నే దిగాడని తేలింది. ఇదేమన్నా తణుకు-మార్టేరు షెటిల్ బస్సు సర్వీసా.. ఇంత సులువుగా వారానికోసారి అమెరికానుండి ఇండియాకి ఎలా వస్తున్నాడబ్బా.. ఈయనకి పాస్పోర్ట్ అక్కర్లేదంటావా?, అవును..!  ఇంతకీ ఈయన పాస్పోర్ట్ ఎలా రిన్వూ చేయించుంటాడు, మీటింగ్ అయిపోయాకా.. "ఎనీ క్వస్చన్స్",  అన్నప్పుడు అడిగేస్తే పోలా.. అన్న అద్భుతమైన ఆలోచనలల్తో నా బుర్రను రేజ్ చేసిన ఏక్సిలరేటర్ లాగా జుమ్ జుమ్ అనిపిస్తుండగా. మీటింగ్ అయిపోయిందన్నారు.. ఆ మీటింగ్ యొక్క సారం సారాశం.. ఏంటిరా అని పక్కోడినడిగితే... కొత్త ప్రాజెక్టులు రాబోతున్నాయి.. మీ అందరికీ నా ధన్యవాదాలు.. ఇదే కృషి పట్టుదలతో మీరు పనిచేస్తారని ఆశిస్తున్నాను. అని చెప్పాడు. 
అయ్యబాబోయ్.. ఇంకేముంది.. కొత్తప్రాజెక్ట్..! స్టడీకోసం..!! ఆన్ సైట్!!! ఆఫరూ!!!!, మరి నేను..!! నా పాస్పోర్ట్ లేకుండా.., ఓరినాయనో!!!!!!. ఈ సారికూడా వచ్చిన ఛాన్స్ మిస్సయ్యి.. నాకు పాస్పోర్ట్ లేదని.. ఏ సెక్యూరిటీవాడినో నా బదులు పంపించేస్తే సాఫ్ట్వేర్ సన్యాసం చేసేసి.. అడవుల్లోకి పోయి.. ఆకులూ అలమలూ చుట్టుకుని కంద-మూలాల్ని పిజ్జా-బర్గర్స్ లా ఊహించుకుని.. ఒక ల్యాప్ టాపు చేత్తో పట్టుకుని.. రిలయన్స్ నెట్ కనెక్ట్ తో ఇంటర్నెట్టుకు కనెక్టయ్యి.. ఫేస్బుక్కులో వున్న ఆన్లైన్ ఫ్రెండ్ తో చాటింగ్ చేస్తూ..  సిగ్నల్ సరిగాలేక సగం సగం సిగ్నల్ తో వెళ్ళిన నా సగం సగం మాటలు అర్ధంకాక.. నా ప్రెండు బండ బూతులు తిడుతుంటే.. యువర్ - అయ్యా అంబానీ.. "కర్ లియా మేరా దునియా.. జంగిల్ మే.." అని నా తలను ఆ పక్కనేవున్న కొండరాయికేసి కొట్టుకున్న సీన్ గుర్తుకొచ్చింది.


ఇప్పుడెలా!, ఎలాగైనా పాస్పోర్టును బతికించాలి.. బతికించాలి బతికించాలి అని ఆలోచిస్తుంటే.. పిడికిలి బిగుసుకోవటం మొదలుపెట్టింది.., అదేదో సినిమాలో నరాల నాగార్జునకి.. సారీ..  నాగార్జునకి నరాలు పొంగినట్టు పిడికిలి దగ్గర్నుండి పొంగుకొచ్చాయి.. అలాగే పిడికిలి బిగించి ఆలోచించగా.. ఆర్పీపట్నాయక్ తీసిన "బ్రోకర్" సినిమా గుర్తొచ్చింది.. ఇండియాలో ఈ "బ్రోకర్" అన్న మానవుడు లేకుండా మనకు పనులెక్కడవుతాయిలే.. ఒక బ్రోకర్ గాడిని పట్టుకోవాలి.. అని గూగులమ్మతో చెప్పి వెతికిపెట్టమన్నాను. బడా మార్ట్ లో వారంక్రితపు పుచ్చొంకాయలకి.. కాస్త చెంకీ కవరుతో ప్యాకింగ్ చేసి.. ఏసీలో పెట్టి  కొత్తలేబుల్ అంటించి.. మాంచి లుక్ వుండేలా చేస్తే.. "యా!, ఐనో.. ధీస్ ఆర్ పుచ్చ్ వంకాయ్స్.. బట్ యునో ధీస్ ఆర్ వెరీ హెల్దీ...", అని ఆ పుచ్చుల్లో  కాస్త చిన్నపుచ్చలున్నవి ఏరిమరీ కొనుక్కుంటూ.. లౌక్యం ప్రదర్శించే సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్ లాగా.. ఇచ్చేది బ్రోకర్ కే.. కానీ..ఆ బ్రోకర్ గవర్నమెంటు ముద్రవేసిన బ్రోకర్ కావాలని(Authorized Agent), అదీ మనదగ్గర్లో వున్న వాడినొకడిని వెతికి పట్టుకోవాలని కాస్త లౌకిక-అలౌకిక లౌక్యం ప్రదర్శించి.. వివరాలు కనుక్కోగా వాడు ఒక రెండువందల ఏభై మామూలుగా మామూలు తీసుకుని పనికానిస్తానని భరోసాఇవ్వగా వెంటనే పత్రాలన్నీ మూటగట్టుకుని ఇవ్వటానికి బయలుదేరాను.


ఇక్కడే అసలు కష్టాలు పీతల్లా వెంట పడి కరిచాయి.. ఒక సంవత్సరంలో ఎన్నిచోట్ల ఉంటే అన్ని ఎడ్రస్ ప్రూఫ్ లు ఇవ్వాల్సుందని చెప్పాడు.. ఎడ్రసుప్రూఫులుగా ఏమేమి ఇవ్వొచ్చో ఒక పెద్ద లిస్టే ఇచ్చి ఇందులో ఏమన్నా ఒక నాలుగు అన్నాడు. ఏంటివి ఇందులో ఏమన్నా నాలుగా!, అంటే ఏంటి.. ఇదేమన్నా బిగ్ బి నిర్వహించే కౌన్ కిస్కా కరోర్ పత్నినా? అనడిగితే.. కాదుసార్.. ఈ కిందిచ్చిన లిస్టులో ఏవన్నా నాలుగు ఫ్రూపులు అన్నాడు. ఇక్కడొక థియరీ వుంది. ఎవరైనా కనిపెట్టారోలేదో తెలియదు కానీ.. మూడంటే మనదగ్గర రెండు.. నాలుగంటే మనదగ్గర మూడే ఏడుస్తాయి. ఖచ్చితంగా ఆలాగే.. నాదగ్గర మూడే ఏడ్చాయి. అందులోనూ ఒక సంవత్సరంలో నేను రెండుచోట్ల కొంపలు మార్చాను. ఆ పాత ఇంటికి కొత్తప్రూఫ్ లు కూడా కావాలి. సరే మీకు ఒక ఆఫ్సన్ వుంది ఆఫీసునుండి లెటరు.., బ్యాంకు స్టేట్మెంటు.. తీసుకురమ్మన్నాడు. అవి పాతింటి పేరుమీదవైతే మీకు వీజీ సార్ అన్నాడు. ఏం వీజీ.. కొంప కొల్లేరైపోతేనూ.. ఇవన్నీ ఎందుకురా బాబు ఇప్పుడుంటున్న ఇంటిది ఒక్క ఎడ్రస్ ప్రూఫు చాలదా అన్నాను. సార్ రూల్స్ సార్ అన్నాడు.. లేచి వచ్చేద్దామంటే. మా ఆఫీసు సెక్యూరిటీవాడు నా ప్లేసులో ఆన్ సైట్ ఆఫర్ కొట్టేసి.. ప్లైటెక్కుతుంటే మేమంతా సెండాఫ్ ఇస్తున్న సీన్ గుర్తొచ్చింది.. ఇక చేసేదిలేక కుర్చీలోంచి లేవలేక.. "సరే తెస్తాను ఇంకా.. ఏమన్నా కావాలంటే చెప్పు మాటిమాటికీ తిరగలేను" అన్నాను. "అయితే.. ఒక రెండుకేజీల బంగాళాదుంపలు.. ఒక కేజి ఉల్లిపాయలు.. ఒక పత్తాగోబీ  కొని వెళ్తు వెళ్తూ మా ఆవిడకిచ్చేసివెళ్ళండి అని అనబోతున్నట్టు ఫేసుపెట్టి.. ఇంకేమీ అక్కర్లేదు సార్.. ఇవి చాలు", అన్నాడు. ఎలాగైతే.. మొత్తానికి కావాల్సిన డాక్యుమెంట్ల కోసం రెండు మూడు నాలుగైదు ఆరురోజులు తిరిగి తిరిగి ఇవ్వగలిగాను. ఆ తరువాత.. అప్లికేషన్ ఫాం ఆన్లైన్లో పూర్తిచేసేసాడు.. ప్రింట్ తీసి ఇంకా ఏవో నాలుగైదు కాగితాలమీద సంతకాలు అన్నాడు.. అసలే ఆఫీసు టైమైపోతుంది త్వరగా కానియ్.. అంటే.. తరువాత వేలిముద్రలన్నాడు.. ఆ తరువాత కాలిముద్రలు వెయించుకున్నాడు. నాకు మండి... ఇంకా ఎన్ని ముద్రలేయిస్తావయ్యా.. ఇదిగో కావాలంటే.. నా.."...." వేసుకో అనబోతే.. సార్ తిట్టకండి సార్.. ఇవి రూల్సు సార్.. మరి ఏం చేస్తాం అన్నాడు. సరే.. నీకిష్టమొచ్చిన ముద్రలేస్తా.. ఎక్కడెయ్యమంటే అక్కడేస్తా.. ముద్ర నువ్వువెయ్యమన్నా సరే. నేను వేసినా సరే.. నీ ఆఫీసులోవేస్తా.. నీ ఇంటికొచ్చివేస్తా.. నువ్వు మొలతాడుకట్టుకోని మరాఠీవాడివే ఐతే కాసుకో.. అని డయలాగులు చెబుదామంటే వాడికి మన తెలుగర్ధంకాదు.. ఈ డయలాగులు.. లాగులు పైకి లాక్కుంటూ నాకు హిందీలో చెప్పటం రాదని ఆగిపోయి.. ఇంక నువ్వు అవి ఇవీ కావాలి అని అడక్కుండా అన్న టైముకి సబ్మిట్ అయిపొవాలి.. నువ్వేంచేస్తావో నాకు తెలియదు అన్నాను. అందులో తేడావుండదు సార్.. నేను చేస్తాను 'మీరే చూస్తారు' కదా అని భరోసా ఇచ్చి ఇంటికి పంపించాడు. ఇంటికొచ్చాకా ఆలోచించాను.. "మీరే చూస్తారుకదా" అన్నది వెటకారంగా అనలేదు కదా అని.


మళ్ళీ మనమెక్కడున్నామంటే.. ఫలానా ఫలానా ఘట్టంలో గొట్టంలో ఇరుక్కుపోయిన యువరాజుగారిని చూసీ.. రూపాయిపావళా పెట్టి గొట్టాలు కొనుక్కుని ఐదువేళ్ళకూ పెట్టుకుని తింటూ వెళుతున్న రాణీగారు.. ఫక్కున నవ్వే... అని ఒక్కసారి చెప్పుకున్న కధ గుర్తుచేసుకున్నట్టుగా.. కొన్నాళ్ళుపోయినతరువాత లోకల్ పోలీస్టేషన్నుండి రేపొకసారి పదింటికి స్టేషనుకొచ్చి కలవమని ఫోనొచ్చింది. సరే!.. నేనెళ్ళడమేంటి.. అసలు పోలీసోడికీ నాకు సంబంధమేంటి.. ఆ బ్రోకర్ గాడే చూసుకుంటాడులే అని వాడికి ఫొనుకొడితే.. "సార్.. పోలీస్ ఎంక్వైరీ మీరే చూసుకోవాలి.. మేం అప్లికేషన్ సబ్మిట్ చెయ్యటంవరకే", అన్నాడు. 
అదేంటి?, ఆ పని బ్రోకర్ 'గాడిదే' అని మా ఫ్రెండొకడు చెప్పాడు అన్నాను. 
కాదు సార్.. ఈ విషయంలో 'ఎవడిది వాడిదే' అన్నాడు. 
సరేలే.. ఇంకేంచేస్తాం.. అని నోర్మూసుకుని తరువాతరోజు ఆఫీసుకు సెలవుపెట్టి పోలీస్టేషనుకు వెళ్ళాను. ఏంటి పోలీస్టేషనుకు వెళ్ళటానికే సెలవా అని అడిగారు కొంతమంది.. నీకు భలే సెలవు దొరుకుతుందిరా అన్నారు ఇంకొంతమంది.. మీరూ ఏదోటి అంటారు కదా.. ఆ ఛాన్స్ ఇవ్వకుండా నేనే చెబుతా.. మీరిప్పుడు ఎందుకు సెలవుపెట్టానో తెలుసుకోవాలంటే.. చిన్న బ్రేక్ తరువాత.. అని బ్రేకులు బ్రేకుడాన్సులూ అవసరంలేకుండానే చెబుతున్నాను వినండి. 


ఇవసలే.. గవర్నమెంటు పనులు.. అందులోనూ స్టేట్ గవర్నమెంటు పనులూ. కంప్యూటర్ భంద్ ఏం చెయ్యం అని.. ప్రెసిడెంట్ వచ్చి స్విచ్చాన్ చేస్తాడు అన్నట్టు దానిముందే కూర్చుంటాడొకడు. దీని పాస్వార్ట్ ఎవడి దగ్గరుందో తెలియదయ్యా.. సాయంత్రం రా.. అంటాడు ఇంకొకడు.. ఒకవేళ తప్పుచేసి సాయంత్రం వెళితే.. ఎవడైనా గవర్నమెంటు ఆఫీసులో సాయంత్రం వరకూ పనిచేస్తాడా.. నీకు పిచ్చికాకపోతే.. సాయంత్రం రమ్మనగానే ఊపుకుంటూవచ్చేసావ్.. అని నలుగురైదుగురికి మనల్ని చూపించి గేలిచేస్తాడు మరొకడు..  మరి ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో.. అనుకున్న టైముకి పనులు అవ్వటం అసాధ్యమైన విషయాలే కదా మరి.. అందుకే సెలవు.
లైబ్రరీలో యోగాసనాలు అనే పుస్తకంలో.. ఆసనం వేయు విధానం అన్నది  కంగారుకంగారుగా చదివేసి ఆసనం వేసేసాకా.. ఆ ఆసనాన్ని ఎలా తియ్యాలో అని వున్న పేజీని.. ఎవడో కక్కుర్తి పడి చింపి పట్టుకుపోయాడని ఆసనం వేసేదాకా తెలుసుకోలేక. ఆ వేసిన ఆసనంలో ఇరుక్కుపోయి బయటపడలేనట్టుంటుంది సాఫ్వేర్ అనే చట్రంలో ఇరుక్కుపోయినోళ్ళ బ్రతుకు... సెలవు పెట్టకపోతే పోలీసోడితో ఒక తలనొప్పి.. సెలవుపెడితే ఆఫీసులో మన సీటుకొచ్చేస్తుంది నడుంనొప్పి.  ఆఫీసులో మనం చేసిన పనిలో వేళుపెట్టి ఆ వేలు ఎలా బయటకు తియ్యాలో తెలియక ఎవడో ఫోనుచేస్తుంటాడు. పనిచేస్తుంది చూడు. ఎందుకు చెయ్యదు.. నేను నిన్న ఇంచక్కా వేలుపెట్టి తియ్యలేదా.. అలాగే చెయ్యాలంతే.., ఇప్పుడు సడెన్ గా ఈ రోజే ఎందుకలా అవుతుంది.. లాంటి సంజాయిషీలతోనూ..  ఇలా సెలవుపెట్టినా సగం రోజు ఫోన్లలోనే సరిపోతుంది.. ఆ ఫోనువేడికి వాచిపోయిన చెవికి కాపడం పెట్టుకోటంలోనూ ఇంకో సగంరోజు సరిపోతుంది. మరి ఇలాంటి గవర్నమెంటు పనులు చెయ్యాలంటే చాలా తీరిక కావాలి.. కానీ ఈరోజుల్లో రిటైరైన వాళ్ళదగ్గరన్నుండి.. పెళ్ళాం ఉద్యోగం చేస్తే ఇంట్లో పిల్లల్ని ఆడిస్తూ.. చాక్లెట్ ఇవ్వలేదన్న కోపంతో ఆ పిల్లలు ఇల్లంతా కంపుచేస్తే.. అవన్నీ కడుక్కునే మగాళ్ళ దగ్గరవరకూ ఈ తీరికనేది నాదగ్గరలేదంటే నాదగ్గరా లేదు బాబూ..లేదూ అని చెప్పేవాళ్ళే.. మరి ఎవరిదగ్గరుందో ఈ 'తీరిక' చెప్పలేం. ఇన్ని గొడవలెందుకులే సెలవుపెడితే కాస్త పోలీసోడైనా సంతోషిస్తాడని మొత్తంమీద సెలవుపెట్టాల్సొచ్చిందన్నమాట.


ఏదో ఆలోచనలో పడి.. అలాగే ఆఫీసుకెళ్ళే బట్టల్తో పోలీస్టేషన్ కి వచ్చేసాను. టైము పదిగంటల పదినిముషాలయ్యింది. పాస్పోర్ట్ సెక్షన్ ఎక్కడో తెలియలేదు.. ఆ పక్కనే పూజకు పనికిరాని పువ్వుల్లా నీరసంగా బల్లలమీద వాలిపోయున్న  ఇద్దరు లేడీ కానిస్టేబుళ్ళను అడిగాను.. అందులో ఒకావిడ.. కాస్త ఓపికచేసుకుని కనురెప్పలను పైకెత్తి..  "క్యా.. క్యా.. అని కొట్టినట్టు నాలుగు సార్లు అడిగింది కానీ నేను పాస్పోర్ట్ అంటున్నానని అర్ధంకాలేదు. నేనునాలుకని రకరకాలుగా మడతలుపెట్టి అర్ధమయ్యేలా "పాస్పోర్ట్ వెరిఫికేషన్...", అంటుండగా..  యమదర్మరాజుకి దగ్గరగా కుర్చీవేసుకుని తలవంచుకుని రాసేసుకునే చిత్రగుప్తుడిలా ఆ రోజు వచ్చిన కలెక్షను తాలూకు పద్దులనుకుంట ఎంతో దీక్షతో రాసుకుంటున్న పోలీసొకడు.. "సీధా జావ్..", అని.. తలెత్తకుండానే చెప్పాడు. "ధ్యాంక్స్.", అని వెళ్ళిపోయాను.. అక్కడ అప్పటికే పదిమంది కుర్చీల్లో కుర్చున్నారు. లోపల పెద్దపులిలా  బట్టల్లేకుండా కుర్చుని ఉన్నాడు ఒక పోలీసు.. అంటే అదే..పోలీసు యూనీఫాం లేకుండా మామూలు డ్రస్సులోనే వున్నాడు. వాడెదురుగానే ఎవడో జింకలాగా ముడుచుకుని కూర్చున్నట్టున్నాడు.. సగం తలుపువేసివుండటంతో కాళ్ళుమాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.


టైము చూస్తే పది ఇరవై.. అసలే నన్ను పదింటికి రమ్మన్నాడు ఇప్పుడెలా.. వెళ్ళకపోతే ఒక తంటా.. వెళితే ఏమవ్వుద్దో. ఒక ఐదునిముషాలాగి ఆఁ.. ఏముందిలే ఏదొకటవ్వుద్ది ఇక తప్పదు అని తలుపునెట్టుకుని లోపలికెళ్ళిపోయాను.. పోలీసురైడింగులో పట్టుపడ్డ పెద్దాపురం పార్టీలాగా నివ్వెరపోయి నా వంక చూసాడు పులిరాజా.. ఆ తర్వాత ఏమైందంటే..


ఇంకా వుంది (వుందనుకుంటే.. వుంది.. అబ్బా ఇక చాలు అనుకుంటే.. గొడవేలేదు. :-) )

ఆలోచనా తరంగాలు!

ఈ బుర్ర ఒక మైదానం. అందులోని ఆలోచనలు లేలేత చివురులు.. చిన్నచిన్న మొక్కలు.. మహా వృక్షాలు.. తియ్యని పళ్ళు.. చేదు ఆకులు.. ముళ్ళపొదలు. గడ్డిపరకలు.. కలుపుమొక్కలు.. మెలితిరిగిన వ్రేళ్ళు.

తులసిమొక్కలా.. గంజాయి చెట్లా? ఏం నాటుతావో.. ఎలా నాటుతావో.. ఆ నాటేవి నీడనివ్వాలి.. ఫలాలివ్వాలి.. ఏపుగా ఎదగాలి.. పచ్చగా పండాలి.. ఆకాశాన్నంటాలి.. చుక్కలను తాకాలి.. చందమామను దించి వెండిపూలు పుయ్యాలి.. విరగపూయాలి.. విరగపడి నవ్వాలి.. పండువెన్నెలనివ్వాలి. మదినిండిపోవాలి.. ఆనందం పొంగాలి. పసిపాప  మోముపై చిరునవ్వులవ్వాలి.. సెలయేటి నీటికి కొత్తవన్నెలు తేవాలి. కనువిందు చేయాలి.. వాగులా పారాలి.. దాహాన్ని తీర్చాలి.. వంకలై ఉరకాలి.. వానలా కురవాలి.. మైదానమంతా పచ్చదనం పరుచుకోవాలి. ఏ ఆలోచన కావాలో.. అది నువ్వే తేల్చాలి!.

ముళ్ళ మొక్కలు. అన్నీ ముళ్ళే.. ముళ్ళే ముళ్ళు.. ఆకులన్నీ ముళ్ళే.. కొమ్మలన్నీ ముళ్ళే!.  మెత్తని ఒంటిపైన.. సుతిమెత్తని మేనిపైన.. గుచ్చుకునే ముల్లు.. గట్టిగా హత్తుకుంటూనే.. లోపలికంటూ చొచ్చుకునే ముల్లు.. ఒంటిపైనే గుచ్చుకున్నా! మనసులోతుల్లోకి.. గుండెగూటిలోకి.. నరనరాల్లోకి దూసుకుపోయే ముల్లు. కానీ.. ఆ ముళ్ళక్రిందే వుంటాయి తియ్యని పళ్ళు.. తియతియ్యని పళ్ళు.. నోరూరించే పళ్ళు. అటుపక్కనే వుంటాయి.. అందమైన పువ్వులు.. అందచందాల పువ్వులు. కొన్ని ఆలోచనలూ అంతే.. పైకి ముళ్ళేగానీ.. అవి అందమైన పువ్వులు.. తియ్యనైన పళ్ళు.

అదిగో! ఆ పువ్వుంది చూడు..  చేతితో నలిపేయాలనిపిస్తుంది.. కాలితో తొక్కి చిదిమేయాలనిపిస్తుంది.. నోటితో కొరికి ముక్కలు చేయాలనిపిస్తుంది.. నామరూపాలు లేకుండా చెయ్యాలనిపిస్తుంది.. ఆ కసిలో మునిగి ఆనందించాలనిపిస్తుంది..  వెర్రికేకలేస్తూ వెకిలిగా నవ్వాలనిపిస్తుంది..  ఊహూ..!! కాదు.. కాస్త ఆలోచించు..
ముట్టుకోవాలనిపిస్తుంది.. ముద్దాడాలనిపిస్తుంది.. ఆ సువాసనలను ఆఘ్రాణించాలనిపిస్తుంది.. పూజచేయాలనిపిస్తుంది.. పూజలోవుంచాలనిపిస్తుంది. ఆలోచిస్తే ఇది సాధ్యమే.. ప్రయత్నంతో ఇది సాధ్యమే. ఆలోచనలు మార్చుకోవటం సాధ్యమే.

ఆలోచన ఒక మహావృక్షమవ్వాలి.. ఏపుగా ఎదగాలి.. గుబురుగా పెరగాలి.. ఊడలు వ్రేళ్ళుగా పాతుకుపోవాలి.. ఆ మహావృక్షంలో పక్షలు గూడ్లు కట్టాలి. ఆటలాడాలి.. పాటలుపాడాలి.. కిలకిల నవ్వాలి... చెట్టంతా కళకళలాడాలి.. సేదతీరాలి.  గుడ్లుపెట్టాలి.. సంతతి పెరగాలి.. సంతసమవ్వాలి. అన్నిప్రాణులకు ఆవాసమైనా.. అంతంత భరువులు మోస్తున్నా..ఆ వృక్షం దృఢంగా వుండాలి.. పెనుగాలులకు తట్టుకోవాలి.. ఆలోచనలోనూ అంత బలముండాలి.

చిగురులేసిన చెట్టు ఎదుగుతుంది.. ఆకాశంవైపు ఎగప్రాకుతుంది.. సూర్యుడిని అందుకోవాలనుకుంటుంది.. ఆకులేసి కొమ్మలను అలంకరించుకుంటుంది.. ఎండకు ఎండుతుంది.. వానకు తడుస్తుంది.. చలికి వణుకుతుంది.. ఆకులనే కప్పుకుని నిలబడుతుంది.. అయినా క్షణానికెన్నో ఆకులు రాలుస్తుంది.. రాలిన ఆకులకై కిందకు చూడదు.. వాటిని వాలిపోనీ.. రాలిపోనీ.. వొంగిపోనీ.. రంగుపోనీ.. రంగుపోయి పాలిపోనీ.. వాటికై ఏమాత్రం కృశించదు.. చలించదు.. కొత్త చిగురులతో కొత్త కళ సంతరించుకుంటుంది.. కొత్త ఉత్సాహం మనసంతా నిలుపుకుంటుంది.. ఎప్పటికైనా సూర్యుణ్ని చేరాలన్నట్టు.. తన ప్రయాణం కొనసాగిస్తుంది.. మదిలో నిలవని ఆలోచనని.. పారిపోనీ.. పాలిపోనీ.. రాలిపోనీ.. నిలవనిదానిని చూసి ఆగిపోకు.. రాలినదానిని తిరిగి తీసుకోకు.. ఆశపోనీయకు.. కొత్తదానికోసం వేచిచూడు. వేయి కళ్ళతో ఎదురు చూడు.

ఆలోచన వెదురులా ఎదగాలి... ఎదురులేనిదవ్వాలి. దమ్మున్నదవ్వాలి.. దుమ్మురేగిపోవాలి. దూసుకుంటూ పోవాలి దూరాల్ని చేరాలి. వేగంగా కదలాలి.. వేగులా మారాలి. సూదల్లే గుచ్చుకోవాలి.. సూటిగా వుండాలి. అవును అలోచనలు సూటిగా వుండాలి.

ఆలోచనా తరంగాలు.. అవి ఆకాశంలో తిరుగాడే తరంగాలు.. స్వేచ్ఛగా విహారించే విహంగాలు..  ఈ బుర్ర అనే మైదానంలోకి వీచిన పవనాలు. నిలువెల్లా ప్రవహించే తరంగాలు..  మససులో అకస్మాత్తుగా కలిగిన భావాలు.. మనసును కదిలించే భావావేశాలు. వెచ్చని మదిలో శీతల కెరటాలు.. గుండె సవ్వడులకు అనుగుణంగా మ్రోగే శ్రవణ కంపనాలు.

అవును ఆలోచనలు తరంగాలే.. ఆలోచనలు ఆకాశానికేగే తరంగాలే.. ధ్యానించే మనసులోకి చొచ్చుకుపోయే తరంగాలే.. ఆ తరంగాలు మనసును తాకి మరళా ఆలోచనలుగా మారే తరంగాలే.

అందుకే మనసు ఎపుడూ మంచినే ధ్యానించాలి.. ఆకాశంలో ఎగురుతున్న ఆ విహంగాన్ని ఆకర్షించాలి. ఆ మంచి ఆలోచనకే అది ఆవాసమివ్వాలి. ఎపుడూ మంచే ఆలోచించాలి. అది మరళా ఆకాశానికెగరాలి.. ప్రతి మదిలోనూ అది వాలిపోవాలి.. ప్రతి మదినీ అది దోచుకోవాలి.
ఆలోచనలు. ఆలోచనా తరంగాలు!

బజ్జొచ్చి.. బ్లాగర్ ని...

బజ్జొచ్చి బ్లాగర్ ని ఎక్కిరించటం అంటే ఇదే.. యువరానర్. ముందొచ్చిన బ్లాగర్ కన్నా వెనుకొచ్చిన బజ్జే వాడి అని నమ్మిన జనాలు..ఇలా మానిటర్లకు అంటుకుపోయి.. వారాలు వారాలు స్నానాలు చేయకుండా ముక్కులుమూసుకుని.. కుళ్ళు కామెంట్లిచ్చుకోవటం నాకేం నచ్చలేదని.. నా కీ బోర్డ్ లో 'కంట్రోల్ కీ' ని నొక్కి వక్కానిస్తూ..ఆవేశాన్ని 'కంట్రోల్' చేసుకుంటున్నాను యవరానర్.

ట్విట్టర్ ని చూసి గూగుల్ అట్లకాడ మైక్రోవేవ్ వోవెన్లో పెట్టి వేడిచేసి వాతపెట్టుకున్న చందాన.. ఒకరిద్దరు ఖాలీగా ఉంటున్న ప్రోగ్రామర్ల చేత పనిచేయించడం కోసం గూగుల్ పన్నిన వ్యూహంలో భాగంగా బజ్జుపుట్టిందనీ..అది తెలియక మన కుర్రాళ్ళు భలేవుందని.. చంకల్లో చేతులుపెట్టుకుని గుద్దుకుని.. ఇలా సగం బగ్గులతో మార్కెట్టుమీదకు వదిలేసిన ఈ బజ్జుని పెంచి పోషించడం.. మన బ్లాగ్ యువతను తప్పుదారిన పట్టించడానికి పక్కదేశాలు పన్నిన కుట్రేనని.. ఇది చాలా చాలా అన్యాయమని.. నేను సవినయంగా కోర్టువారికి మనవి చేసుకుంటున్నాను యువరానర్.

తండ్రి టూర్లలో నడిచినప్పడు కనీసం చెప్పులుకొనుక్కోటానికికూడా డబ్బులు లేక.. ఒక్కసారిగా.. తెరచించుకొని తెరమీదకొచ్చిన మన యువ నేత గగన్ లాగా.. ఓదార్పు వెకేషన్లని.. అందమైన మార్నింగులనీ.. రోబోటిక్ టెక్నాలజీలనీ.. ఈ మధ్య సి.బి.ఐ రైడింగులనీ.. వార్తల్లో సెలబ్రిటీ లెవల్ కి ఎదిగినట్టుగానే.. అతి తక్కువకాలంలోనే ఎదిగిపోయేలా చేసి.. ఎక్కడో బోన్లో నిలబడాల్సిన ఈ బజ్జును ఇలా BMW కార్లలో తిరిగేలా చేసింది ఎవరనీ.. నేను కోర్టువారిని ప్రశ్నిస్తున్నాను యువరానర్.

నడమంత్రపుసిరిలాగా ఎదిగిన ఈ బజ్జు వల్ల.. బ్లాగర్ల్ లో ఎంతో శ్రమకోర్చి రాసిన టపాలకు రెండువందలు మూడువందలు హిట్లున్నా కనీసం రొండుకూడా కామెంట్లు రాలక... నిరాశతో.. నిస్పృహతో.. కొరుక్కోటానికి కూడా గోళ్ళు లేక.. వేళ్ళుకొరుక్కుంటుంటే.. ఆ వేళ్ళు రాయటానికి సహకరించక.. ఖాలీగా వుంటూ.. ఎవరికీ చెప్పుకోలేక... బాధను సోడా కలపని విస్కీలాగా దిగమింగుతున్న మా క్లైంట్ల పొట్టకొట్టడం...ఒక దేశద్రోహం అని..  దీనిని మనం కండకండాలుగా.. ఖండించి.. కేశఖండనం చేయాలని కోరుతున్నాను యువరానర్.
ఈ విషయం మీద ప్రతిపక్షమైన బజ్జును తయారుచేసిన గూగుల్ వారు వచ్చి క్షమాపన కోరి.. బజ్బును త్వరలోనే టుజి-రాజాలాగా.. కనిమొజి-రాణీలాగా..తీహార్ జైలుకు పంపించే  విధంగా కోర్టువారు చర్యలు తీసుకోవాలని ప్రార్దిస్తున్నాను.

ఈ పాతవస్తువులను రోడ్డుమీద పడేసే సంస్కృతి పోవాలని మన బ్లాగ్ నేతలను నేనంతగానో వేడుకుంటున్నాను యువరానర్. ముందొచ్చిన సికింద్రాబాదుకన్నా వెనకొచ్చిన హైద్రాబాదే ముద్దన్నది.. వాస్తవమనీ.. ఈ మధ్య వేర్పాటు గొడవల్లో ఎక్కడా కూడా.. ఎవరూ మాకు సికింద్రాబాద్ కావాలని అనకపోవటంతో తేలిపోయింది.. యువరానర్.
ఇది చాలా బాధాకరమైన విషయంగా పరిగణించి మా పాతవైభవం మళ్ళా వచ్చేలా చూసి.. ఎప్పుడూ చెప్పినట్టుగా చట్టం తనపని చేసుకుపోతుందని రికార్డు చేసిన తీర్పు ఇవ్వకుండా... ఈ కేసులో కాస్త కొత్త డయలాగులు రాయించేలా కోర్టు తనవంతు సాయం చేస్తుందన్న ఆశతో వాదిస్తున్నాను యువరానర్.

మొన్న ముంబయిలో బాంబులు పేలిన తరువాత ఎవరూవచ్చి "మేమే బాంబులు పెట్టాం", అని చెప్పకపోవటం వలన.. మన హోం మినిష్టరుగారు ఎవరుపెట్టారో తెలుసుకోలేకపోయారు.. అలాగే.. ఎవరొకరు ముందుకొచ్చి.. బజ్జులోవున్నదేంటి.. బ్లాగర్లో లేనిదేంటిని చెప్పకపోవటం వలన మాకూ ఏమీ తెలియక ఇలా ఓపెన్ గా ఖండించడం తప్ప ఏమీ చెయ్యలేకపోతున్నామని మనవి చేసుకుంటున్నాం యువరానర్.

చాలా విషయాలు పరిశీలించాకా తెలిసిందేంటంటే.. కొత్తగా ఏ టెక్నాలజీ వొచ్చినా.. అప్పుడెప్పుడో రాజమండ్రిలో పిచ్చికుక్కులు స్వైరవిహారం చేసినట్టుగా.. వెబ్ విహారం చేసి.. మన బ్లాగ్ యువత ఎగబడిపోతూ.. ఉర్రూతలూరుతుందని.. తేలింది యువరానర్. అలాంటి విహారమే ఇప్పుడు గూగుల్ ప్లస్సులో చేస్తున్నారని తెలుస్తుంది యువరానర్.

బ్లాగర్ పాతది.. పనికిరానిది  బజ్జుకొత్తదీ..అని ఒకే కారణాలు మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పొద్దని నేను విన్నవించుకుంటున్నాను యువరానర్. పాతది అనే మాటైతే.. కాటుమొహానికి.. మేకప్పేసి.. పౌడర్ పూసి.. మన రాష్ట్ర హోంమంత్రిని చేస్తే.. ఏం మాట్లాడకుండా ఎలా ఒప్పుకున్నారు ఈ జనం అని ప్రశ్నిస్తున్నాను యువరానర్.

రాష్ట్రం మంటల్లో మండిపోతున్నప్పుడు కూడా.. ఫ్రెష్ గా మొహం కడుక్కుని.. మీడియా ముందుకొచ్చి.. "ఎలా జరిగిందో మేం చర్యలు తీసుకుంటాం. ఏం జరుగుతుందో మేం చర్యలు తీసుకుంటాం.. ఏదోలా మేం ప్రయత్నించి చర్యలు తీసుకుంటామని.. "చర్యలు" అనే పదాన్నిఎలా వాడాలో తెలియక ఎదో ఆవిడ మాట్లాడేస్తే..ఎలా ఒప్పుకున్నారు ఈ జనం.. అని అడుగుతున్నాను.  "ఆవిడకే మాట్లాడటం రాదు.. ఇక మనమేం మాట్లాడతాం...", అని వూరుకున్నారుగానీ ఈ జనం.. వేలేత్తి ఎప్పుడూ చూపించలేదు యువరానర్.

అలాంటి ఈ జనం.. పాతది.. పనికిరానిదీ అని బ్లాగర్ ని నిందించడం ఏమన్నా భావ్యమాఁ.. అని అడుగుతున్నాను యువరానర్.

మొన్న ఇదే విషయం మనం ముఖ్యమంత్రిగారి దాకా తీసుకెళదామని వెళితే ఆయన డిల్లీ వెళ్ళారని తెలిసింది యువరానర్.. సరే కదా అని డిల్లీ దాగా వెళ్ళి గల్లీ గల్లీ తిరిగితే ప్రతీ గల్లీలోనూ మన సీమాంధ్ర.. మన తెలంగాణా ఎమ్మెల్యేలే కనిపిస్తున్నారుగానీ.. అయన దొరకలేదు.. చేసేదిలేక మళ్ళీ హైద్రాబాదొచ్చేసి.. ఎప్పటికో ఆయన్ని పట్టుకుని ఈ బ్లాగ్ బాధలు విన్నవించుకుంటే.. మేం చెప్పిందంతా విని.. ఆయనకూడా "తప్పకుండా చర్యలు తీసుకుంటాం" అన్న ఒక్కమాటని మూడు భాషల్లోఖూనీ చేసి చెప్పారుకానీ.. ఇప్పటివరకూ ఏ "చర్యలు" తీసుకోలేకపోయేసరికి.. ఈ "చర్యలు" అన్న పదానికి కొత్తగా ఏమన్నా తెలియని అర్ధాలున్నాయేమోనని అన్ని భాషల నిఘంటువులు తిరగేసుకోవాల్సొచ్చింది యువరానర్.

ఇంకొక్క విషయం నేను కోర్టువారి దృష్టిలోకి తీసుకురావాలని అనుకుంటున్నాను..., అదేంటంటే.. "కేవ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్వ్", "కేక","సూపరో-డూపర్", "గుర్ర్ర్ ర్ ర్", అని బాగా వాడుకలో వున్న సరికొత్త పదాలకు.. పేటెంట్లను సంపాదించి.. అంతర్జాతీయ గుర్తింపువచ్చేలా చేసి.. ఇవి బ్లాగర్లలో కామెంటిచ్చే చోట 'లైక్' బటన్ లాగా వచ్చేలా చేసి.. మౌసుక్లిక్కుచెయ్యకుండానే..కంటిచూపుతో కామెంటిచ్చే టక్నాలజీ తీసుకొస్తే....
బజ్జుల్లో ఇవి వాడుకుని.. "కికికికికికి" అని నవ్వుకుంటున్న వాళ్ళంతా.. బ్లాగ్లుల్లో కూడా "కికికికికి కికికికి కికికికి" అని నవ్వుతూ వస్తారని ఆశాభావం వ్యక్తంచేస్తున్నాను యువరానర్.

ఈ విషయాలన్నీ చూస్తూ.. "అమ్మ ఏది చెబితే అదే..", అన్న మన ఫ్రధానమంత్రిగారిలా నోట్లో బెల్లంముక్క పెట్టుకున్నట్టుగా నవ్వుతూ వుండిపోలేక.. అవేశంతో కోర్టుకెక్కాల్సొచ్చిందని నా బాధను వెళ్ళగక్కుతున్నాను యవరానర్.

ఈ పైన పేర్కొన్నవిషయంపై.. వెంటనే తమతమ వివరణ ఇస్తూ కామెంట్లివ్వాలని.. కామెంటివ్వని వారిని.. కోర్టువారు కటినంగా శిక్షించాలని.. ఈ టపాకు కూడా బజ్జులో కామెంటిచ్చినవారిని యావజ్జీవ కఠిన కారాగార శిక్ష విధించాలని కోరుకుంటూ.. ఇక్కడితో సెలవుతీసుకోకుండా ఈ పోస్టుకు రెండో భాగంలో ఎవరెవరు దీనికి
బాధ్యత వహించాలో పేరుపేరునా రాస్తుంటాననీ మనవి చేసుకుంటు సెలవు తీసుకుంటున్నాను యువరానర్. జైహింద్.. జై తెలుగు బ్లాగింగ్.

నాన్నమ్మ...

ఇంటికి.. ఎప్పుడు ఫోన్ చేసినా అడుగుతూ ఉంటా."అమ్మా.. మామ ఎలా ఉందే!!",
అని., మామ అంటె మా నాన్నమ్మ..., ఏడుగురు సంతానం మా నానమ్మకి...
నలుగురు మగవాళ్ళు.. ముగ్గురు ఆడపిల్లలూ... అంతా మాఊరిలోనే ఉంటారు...,
మాదొక అరవై కుటుంబాలుండే ఒక చిన్నఊరు... అందులో సగం మా నానమ్మ
కుటుంబం వాళ్ళే కాబట్టి... ఊరంతా మా చుట్టాలే... మా నాన్నగారు మా నానమ్మకి
ఆఖరు సంతానం... నాకు తెలిసినప్పుడు నుండి నానమ్మ మాతొనే ఉంటుంది.
నానమ్మకి మా నాన్న, అమ్మఅంటే.. చాలా ఇష్టం... నేనంటే ఇంకా ఇష్టం..

నా చిన్నప్పటినుండి నన్ను బాగా చూసుకునేది. అమ్మకొట్టినా.. తిట్టినా అడ్డొచ్చి
గారాభంచేసేది, ఇప్పుడంటే వందేళ్ళు దాటిపోయి ఒంగిపోయింది.. పనులేమి
చెయ్యటంలేదు.. కానీ...నా చిన్నప్పుడైతే బోలెడు పనులు చేసేది...
పొద్దున్నే ఆరింటికల్లా అరుగు చివర ఒక పీటవేసుకుని...మజ్జిగ చిలకడం మొదలుపెట్టేది...
నేను నా చిన్నపీట వేసుకుని కూర్చుని... చూస్తూ ఉండేవాడిని..."నెనూ చిలుకుతా",
అని చేతిలోంచి లాక్కుని ప్రయత్నించేవాడిని కానీ.. నాకు కుదిరేది కాదు...,
మజ్జిగ చిలకగా వచ్చిన వెన్నను ముద్దగా చేసి నాకు తినిపించేది..

నాకు వెన్నంటే ఇష్టమేకానీ ఎందుకో తినను.. అని మారాం చేసేవాడిని...
చేతికి అంటిన వెన్నను.. కాళ్ళకు చేతులుకూ బలవంతంగా రాసేది...,
మా నాన్నమ్మచేసే పనులన్నిటినీ దగ్గరగా పరిక్షించేవాడిని..., ప్రశ్నలువేసి
తినేసేవాడిని... ఏమడిగినా విసుక్కోకుండా... చాలా ఓపికగా వివరించి చెప్పేది..,
ఉగాది పండుగ వస్తే వేపకొమ్మలనుండి వేపపువ్వుకోయ్యటం...,
దీపావళికి దీపాలలో వేసేందుకు ఒత్తులు చెయ్యటం...,

ఆడపిల్లలందరికీ గోరింటాకు రుబ్బి.. పంచిపెట్టడం, గోంగూర కాడలకు ఒత్తులు కట్టి
వెలిగించడంలాంటి పద్దతులన్నీ ఎలా చెయ్యాలో ఎందుకు చెయ్యలో అందరికీ
వివరంగా చెప్పేది... అంతేకాదు...మా ఊరందరికీ మానాన్నమ్మ అంటే చాలా గౌరవం.
ఊళ్ళో ఎవరికి పిల్లలు పుట్టినా మామ్మ దగ్గరకు తీసుకొచ్చి చూపించి వెళ్ళేవారు...,
దీవించమని అడిగేవారు... దిష్టి తగలకుండా తలవెంట్రుకలతో చేసిన తాడు..
స్వయంగా దగ్గరుండి చేయించుకుని కట్టి, పిల్లల్ని తీసుకెళ్ళేవారు...

వేసవికాలం వస్తే..., మా చుట్టాలంతా... ఆవకాయ పెట్టే పనుల్లో మునిగిపోయేవారు...
మాకు సెలవులు కావడంతో మేం పరిక్షగా ఎవరెవరు ఏం చేస్తున్నారో చూస్తుండే వాళ్ళం...

అక్కడ మా నాన్నమ్మే, ఆవకాయలో... ఏ వస్తువు ఎంత కలపాలో.., ఎలా కలపాలో
దగ్గరుండి చేసేది..., మొత్తం చుట్టాలందరికీ ఆవకాయ పెట్టడం అయ్యేసరికి...
మాకు మా నానమ్మకి ఒక పదిహేనురోజులు కాలయాపన సరిపోయేది...

ఇప్పుడు పరిస్ధితి వేరు...,
మనవలు... మునిమనవలు.. మనవరాళ్ళు అందరి పెళ్ళిళ్ళూ..
చూసిన కళ్ళు కనిపించడం మానేసాయి..., పదిమంది పనులలో వెన్నుదన్నుగా ఉన్న
నానమ్మ... ఒంగిపోయి..నడవలేక మంచానపడింది... వయసుతో పాటు చాదస్తం,
భయం వచ్చాయి...

ఎవరన్నా ఏదైనా తినటానికి పెడితే పొట్లాలు కట్టి దాచిపెడుతుంది...
మా అక్క,అన్నయ్య వాళ్ళ పిల్లలొస్తే..., ప్రక్కన కూర్చోబెట్టుకుని...
దాచిన పొట్లాలుతీసి పెడుతుంది..., ఆ వీధివిషయాలు.. ఈ వీధి విషయాలు
అడుగుతుంది..., వాళ్ళెలా ఉన్నారు.. వీళ్ళేంచేస్తున్నారు...
అని చాదస్తంగా నాలుగైదుసార్లు అడిగేసరికి... పిల్లలు... "ఈ ముసలిదానికి
చెప్పలేక చస్తున్నాం... బుర్రతినేస్తుంది...", అని అంటే..., వాళ్ళ మద్దుమాటలకు
నవ్వేస్తుంది..., కోపమొస్తే... "వెళ్ళు అవతలికి... చెప్తే అరిగిపోతావా!",
అని మాట్లాడటం మానేస్తుంది...

అది చూస్తే నాకు అనిపించేది... మనం చిన్నపిల్లలుగా ఉన్నప్పుడు..
అడిగే ప్రశ్నలకు పెద్దవాళ్ళు ఓపికగా... సమాధానాలు చెబుతారు..
వయసు పైబడ్డాకా వాళ్ళు చిన్నవాళ్ళయ్యి...,అడిగే ప్రశ్నలకు...
పిల్లలేకాదు..., పెద్దలకే... విసుగుపుట్టిస్తాయి అని...,

వయసు పెరిగి వృద్ధాప్యంలోకి అడుగుపెట్టినవాళ్ళు చిన్నపిల్లలే అవుతారు...
వాళ్ళచేష్టలు.., అలవాట్లు... భయాలు అన్నీ చిన్నపిల్లలకంటే...
ఎక్కువగా అనిపిస్తాయి...

నేను చదువు పూర్తిచేసి.. ఉద్యోగప్రయత్నాల్లో ఉన్నాననుకుంట...
ఒక పదిరోజులు ఇంటికి వెళ్ళాను... కాసేపు అవి ఇవి అడిగింది నానమ్మ...
చెప్పాను ఇలా ఉంటుంది అక్కడ.. నలుగురు కలిసి ఉంటాం..
వంటచేసుకుని తింటాం... అని.., "జాగ్రత్తమ్మా... రాత్రిళ్ళు...
తలుపులు అవి గడియపెట్టుకోవాలి.. దొంగలు అవి వస్తారంట అక్కడ...
టీవీలో చెప్తుంటాడు..", అని అంది.. నేను మనసులో నవ్వుకుని..
"మేం జాగ్రత్తగానే ఉంటాం మామా.. నువ్వేం కంగారుపడకు... నలుగురం క
లిసే ఉంటాం కదా!!, పర్వాలేదు..", అని చెప్పాను...,

మరి నీకు డబ్బులు అవి నాన్న పంపిస్తున్నాడా!, సరిపోతున్నాయా?,
ఒక వందరూపాయలు సరిపోవమ్మా నెలకు??", అని అడిగింది...,
నేను నవ్వుకుని.. "వంద ఎక్కడ సరిపోతాయే... ఒక పదిహేనువందలు దాకా
అవుతాయి నెలకు", అన్నాను...

అమ్మో..., పదిహేనొందలే...!, అవునులే.. రేట్లు అన్ని పెరిగిపోయాయి
కదా..., అయినా పర్లేదు..., కావాలంటే నాన్నను అడుగు...,
నాన్న అప్పుచేసైనా ఇస్తాడు..., ఉద్యోగం కోసం తప్పదు మరి..., తిండి సరిగా తిను...,
ఆరోగ్యం పాడవుతుంది లేకపోతే...", అని సలహా చెప్పింది..., సరే అన్నాను...

అలా మాట్లాడుతూ... అలవాటు ప్రకారం... ఏడింటికే నిద్రపోయింది...,
నాకూ నిద్రపట్టేసింది..., పదకొండు అయ్యిందనుకుంట.. నన్ను ఎవరో
తట్టిలేపుతున్నట్లు అనిపించి లేచాను..., నానమ్మ నాపక్కగా వచ్చి కూర్చుంది...,
ఒరే... నన్ను చంపేస్తావా??, అని అమాయకంగా అడిగింది..
నిద్రలో ఉన్ననాకు ఆ మాటలు సరిగా అర్ధంకాలేదు... ఏంటే.. అని మళ్ళీ అడిగాను..

నన్ను చంపేయకురా..., మీ నాన్న దగ్గర ఉంటూ... భరువైపోయానురా...,
నీ డబ్బులు తింటూ ఉన్నాను..., నన్ను మీ నాన్న చూస్తున్నందుకు నన్ను చంపేస్తావా!,
అని అమాయకంగా అడిగింది..

నాకు మాటలు రాలేదు.. చాలా బాధకలిగింది... ఏంటి ఇలా ఆలోచిస్తుంది అని...,
ఆమె.. అమాయకత్వాన్ని అర్ధంచేసుకున్నాను...

ఏమీ లేదు మామా... , నువ్వంటే నాకూ ఇష్టమేనే... మా నాన్న బాధ్యతగా నిన్ను
చూస్తున్నారు.. నేనేమి నా డబ్బులతోనిన్ను పోషించడంలేదు కదా!,
అలా ఎందుకు అనుకుంటున్నావు..?, నువ్వు ఎవ్వరికీ భరువుకాదే...,
నీకేదికావాలన్నా అడిగి తిను..., ఎవరూ నిన్ను చూడకపోవటం ఉండదు...,
అలా ఏమీ అనుకోకు... పడుకో.. అని సర్దిచెప్పాను...,మళ్ళీ చిన్నపిల్లలకు సర్దిచెబితే...
చెప్పినమాట వని పడుకున్నట్లు... వెళ్ళి పడుకుంది...

తరువాత రోజు మా అమ్మకు ఈ విషయం చెప్పాను... అవిడ అంతే ఈ మధ్య
ఎదేదో మాట్లాడుతున్నారు.. నువ్వవి పట్టించుకుని ఏమీ అనుకోకు...
నన్ను అలానే అంటున్నారు..., అని ఆరోజు కాస్తవివరంగా ఇద్దరం
మా నానమ్మకి చెప్పాం... అలాంటి అలోచనలు ఏమీ పెట్టుకోకూడదు...,
ఈ వయసులో.. ఏమీ అలోచించకుండా... చక్కగా దేవుణ్ని తలచుకుంటూ...
ప్రార్ధనచేసుకుంటూ,అన్నీ మరచిపోవాలని.. సరే అంది నానమ్మ...


అత్తా కోడళ్ళంటే.. ఇలానే ఉంటారు... పైకొకటి.. లోపలొకటి... మాట్లాడుతూ,
ఎప్పడూ తిట్టుకుంటూ...ఒకరినొకరు.. ధ్వేషించుకుంటూ ఉంటారు..
అనేది నేను సినిమాల్లోనూ, కధల్లోనూ, బయటకూడా చాలా చూసాను...

మా ఇంట్లో మా అమ్మా.. నానమ్మా... అలాకాదు..., ఒక తల్లీ కూతుల్లా ఉంటారు...
మా అమ్మ ఎప్పుడు మా నానమ్మని గౌరవించేది.. ఆమె మాట వినేది...,
మా నానమ్మకూడా అంతే.. ఎప్పుడూ సాధించేది కాదు... అత్తగారిని నేను చెప్పినట్లు వినాలి
అని అన్నట్లు ప్రవర్తించేది కాదు... , మంచాన పడిన తరువాత కూడా...
మా నానమ్మ చాదస్తం చూసి.. సెలవులకో.. కాళీదొరికినపుడో...
ఊరికి వెళ్ళేవాడిని నాకే.. కాస్త విసుగు పుట్టేది... పోనీలే ఆవిడను ఏమీ అనకు
అని.. మా అమ్మ నాకు చెప్పేది...

మా చిన్నప్పుడు ఎవరినైనా.. నువ్వు అని పిలిస్తే... తప్పు అలా పిలవకూడదు
పెద్దవాళ్ళను.. మీరు అనాలి, అని మా అమ్మచెప్పేది... అలానే నేర్పించింది...,
తరువాత... అందరినీ మీరు అని పిలవటమే నాకు అలవాటయ్యింది...,
మా నాన్నమ్మను అమ్మ గౌరవంగా చూడబట్టే నాకూ పెద్దలను గౌరవించాలి అనే విషయం
బోధపడి ఉంటుంది..., ఇవన్నీ మనకు మనం చేసుకుంటేనే...
మనకూ అలానే జరుగుతుంది!, నేనైనా రేపు అంతే... నా తల్లిదండ్రులను బాగా
చూసుకుంటేనే... నా పిల్లలు కూడా నన్ను చూసేది...?

నాకు ఉద్యోగం లేక... డబ్బులులేని టైములో... నా చేతికి వందో
రెండొందలో ఇచ్చి నానమ్మకు ఇవ్వమనేది... మా అమ్మ, అది చూసి నానమ్మ పొంగిపోయేది...
మా మనవడు నాకు డబ్బులిచ్చాడు అని అదరికీ చెప్పుకునేది...,

అలానే నాకు తెలియకుండా కూడా మా అమ్మ బట్టలు కొని నేను కొన్నట్లుగా
ఇచ్చేది నానమ్మకి... అపుడు అర్ధంఅయ్యేది... వాళ్ళకున్నఅన్యోన్యత...,
మా నాన్నకూడా అంతే... మాకు ఎంత చేసినా... ఆరోగ్యాలు ఎలాగూ నీలా అవ్వవులే...
నీ అరోగ్యం, నీ ఆయుష్షు మంచివి..., అని మా నానమ్మకు ఆరోగ్య విషయంలో
చాలా జాగ్రత్తగా చూసుకున్నారు...

కనిపించడం మానేసిన కళ్ళు.. సూన్యంలో కలిసిపోయాయి...
అందరి బాగోగులు తెలుసుకుంటూ...,అందరి బాగు కోరుకుంటూనే...,
ఎవరికీ భారం కాకుండా... ఎవరిచేత మాట పడకుండా...,
కల్ముషమెరుగని మనసుతో.. ఎలాగైతే... పుట్టిందో.. ఆఖరి క్షణాలలో...
మరలా.. చిన్నపిల్లగా మారి... అలానే ఆనందంగా... నానమ్మ వెళ్ళిపోయింది...

మాలో చిరకాలం ఉండిపోయేలా..., మంచి బుద్దులనూ,సంస్కారాలను... నేర్పి..
మాలో.. అవి తీయని జ్ఞాపకాలుగా విడిచిపెట్టింది...

ఎటువంటివారికైనా తప్పనిది... వృద్దాప్యం... మిగతా జీవితంమంతా ఎంత దర్జాగా...,
ఎంత హొదాతో...అడుగులకు మడుగులెత్తించుకుని.. ఎలా బ్రతికామన్నదానికన్నా..
చివరిక్షణాలలో ఏ బాధలూ తెలియకుండా నా అన్నవాళ్ళ నలుగురి చేతులమీదుగా...
ఆనందంగా వెళ్ళిపోతే.. దానికన్నా జీవితానికి ఇంకేంకావాలి?

నానమ్మలు.. అమ్మమ్మలు.. తాతయ్యలూ... వీళ్ళంతా ఒకప్పుడు మనలాంటివాళ్ళే...
పాతతరపు పద్దతులూ..., మంచిచెడులను.. మన రాబోయే తరాలకు పరిచయంచేస్తూ...,
మన వెన్నంటే ఉంటూ.. మనమేలుకోరే... గురువులు...

వాళ్ళు మనకెప్పుడు భారం కారు..., కాకూడదు...!!

స్వరరాగ గంగా ప్రవాహం...

 

ఆఫీసునుండి.. అలసిపోయి.. వస్తూ.. హెడ్పోన్స్ లో ఒక మంచి పాట వింటున్నా...

ఆహా.. ఎంత బాగుంది.. అని ఒక్కసారి నా ఈ రోజు టెన్సన్స్ అన్నీ మరచిపోయా.. అలసిన

మనసుకు ఒక చెట్టు నీడలా ఆపాట తోచింది.. కాసేపు విశ్రాంతి కోరింది..

సేద తీరాను..

"సాగర సంగమమే.. ప్రణయ సాగర సంగమమే...." , (సీతాకోక చిలుక చిత్రంలోనిది..)

ఎంత చక్కటి పాట.. ఏముందో తెలియదు ఈ పాటలో.. నేను వరుసగా.. వందసార్లు.. విన్నా

ఇంకా వినసొంపుగానే ఉంటుంది..., ఈ పాటలో వీణతో పలికించిన సంగీతం..

ఎంత ఎమోషనల్ గా ఉంటుందో.. చెప్పలేను...., వింటుంటేనే  మదిలో కదులుతున్న ఏవో భావాలు...

కెరటాలుగా...అనిపిస్తాయి.. పాటకు తగ్గట్టు బాలు పాడిన తీరు.. ఇంకెవరూ సాటిరారు అనిపిస్తుంది..

 

నేను ఎంత  చికాకులో ఉన్నా, అలసటగా ఉన్నా సరే వినగానే ప్రాణంలేచొస్తుంది...

మహానుభావుడు.. ఇళయరాజా.. ఎలా చేసారో కానీ.. దీనికి..స్వరకల్పన..

నిజంగా మెచ్చుకోకుండా ఉండలేం. ఇంకా చెప్పుకోదగ్గ పాటలు చాలానే ఉన్నాయి

 

ఆయన మనసులో ఉన్న భావాలను సంగీతంలా పిలికిస్తారేమో..తెలియదు..

ఆ సంగీతంలో కూడా భావాలు పలుకుతుంటాయి...

పాడేవారు అవసరంలేదు అన్నట్లు..గాయని/గాయకుడు పాడలేని శృతిని, భావాన్ని.. 

అందులో ఉన్న వాయిద్యం పలికిస్తుంది...,

 

నాకు కాస్త ఎమోషనల్ సాంగ్స్ అంటే ఇష్టం,  పాటను ఎదో వింటున్నా అన్నట్లు కాకుండా..

పాటలోని ప్రతీ వాయిద్యం పలికే తీరును...చాలా శ్రద్దగా.. పరిశీలించడమంటే ఇష్టం...

 

ఆయన పాటల్లోని వాయిద్యాలు... ఇలా వచ్చి కూసి అలా వెళ్ళిపోయె కోయిలలా ఉంటాయి... అది నాకు

బాగా నచ్చుతుంది..., ఆ పాటతో పాటుగా వింటే.. అవి కోయిల కూతలా.. వినసొంపుగా ఉంటాయి...

కొన్ని కొన్ని స్వరాలు.. విడిగా వింటే.. చిన్నప్పుడు కొబ్బరాకుతో చేసిన బూర.. సరిగ్గా పలుకుతుందోలేదో అని

సరిచూసుకున్నట్లుండి చిలిపిగా నవ్వొస్తుంటుంది.. కానీ అటివంటి అపస్వరాన్ని కూడా స్వరకలయికతో.. ఒక

సుస్వరంగా మార్చగల ప్రతిభ నేను గమనించినదానిని బట్టి..  ఒక్క ఇళయరాజాదే..

 

సంగీతానికి చాలా పవరుంది... ఎటువంటి భావం అయినా వ్యక్తం చేయటం సంగీతంతో సాధ్యం...

ఇది నేను నమ్ముతాను...

ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో కనులు మూసుకుని.. చక్కటి పాటని వింటూ, స్వరాలను గమనిస్తూ

ఆ స్వరాలకనుకూలంగా... మనసుని నాట్యంచేయిస్తుంటే.. ఆహా.. ఇంతకన్నా ఆనందం ఉంటుందా..!!

ఏమో నాకైతే... ఏదీ అంత ఆనందాన్ని ఇవ్వవనిపిస్తుంది...

 

సంగీతం ఎలా పుట్టిందో.. ఎలా పెరిగిందో చెప్పటానికి నా వయసు.. నా జ్ఞనం సరిపోవుకానీ... మనకు అదొక

వరమే..., ఎప్పట్నండో నాకు నేర్చుకోవాలని కోరిక..., సమయం కుదరక నెట్టుకొస్తున్నా.. కానీ కనీసం

చిరు ప్రయత్నమైనా చెయ్యాలి.. ఏదోక వాయిద్యం నేర్చుకోవాలి..

 

అబ్బా..ఆ అమ్మాయి చూడు ఎంత బాగా పాడుతుందో.. ఆహా ఆ అబ్బాయి.. గొంతు నిజంగా వరం..

అనుకుంటుంటాం.. మనకు పాడే ప్రతిభలేదు.. గొంతుదేవుడివ్వలేదు అని బాధపడుతుంటాం...

ఖచ్చితంగా.. ఇలాంటి కోరికలను.. ఏదోక సంగీతవాద్యాన్ని నేర్చుకుంటే తీర్చుకోగలం.. అని అనిపిస్తుంది..

 

ప్రియుని జాడ వెతుకుతున్న ప్రియురాలిని... నేను..

ప్రేమలోన దాగిఉన్న అమృతాలను తాగాలని.. ఆశగా ఎదురుచూస్తున్న

ప్రియసఖినే నేను, అని ప్రేయసి ప్రియుని కోసం రాసుకున్న పదాలు..

 

మధురసరాగంలో మృదుమురళిని మ్రోగించగ మదిలోన కదిలేటి.. భావమై

చెలియా తాళంలోన మనసును పలికించగ హృదయంలో వినిపించే రాగమై

 

లాంటి.. పువ్వులంటి.. పదాలను.. స్వరమాలలో కూర్చి.. ఒక పాటగా మార్చితే...

ఆ పదాలలోని కనిపించని అందాలు.. బయటపడి.. భావానికి మరింత వన్నెతెస్తాయి..

 

సంగీతానికి.. అంత వన్నెవుంది..మరి..,

ఎన్నో రీతులుగా.. ఎన్నో దారులలో..., వైవిధ్యభరితముగా... కాలానుగుణంగా సంగీతం మారుతున్నా...., దానిపై ఉన్న ప్రేమను వీడక.., మక్కువ వదలక,  ఇంకా సంగీతానికి జీవంపోస్తూ.. అందరినీ అలరిస్తున్న సంగీతకారులకు..., మహానుభావులకు... వందనం అభివందనం...

ఆ స్వరరాగగంగా ప్రవాహంలొ స్నానాలు చేసి తరిస్తూ ఆనదిస్తున్న శ్రోతలకు కూడా...!!!

ప్రణయమా.. మరుమల్లే పూలతోటలో.. ఘుమఘుమా..

ప్రియతమా నీవచట కుశలమా నేనిచట కుశలమే....
కాకితొటి కబురు చాలులే.. రెక్కలుకట్టుకుని వచ్చి వాలనా...

నీ రాకకోసం.. వేచివున్న ఈ మనసుని అలుసుగ చూడకనీ...
అంటూ.. ఇలాంటి సందేశాలతో రాసుకున్న ప్రెమలేఖలు...
అవి ఇప్పటి కాలంలో లేకపోయినా..

ప్రియునికై వేచి చూచు ప్రియురాళ్ళు..
ప్రియురాలు లేని విరహ వేదనతో వీగిపోయే.. ప్రియుళ్ళు...

ఇవి ఏ కాలంలో అయినా మాములే.. కానీ... ఎదురుచూపులో ఉన్న ఆనందాల్ని...
ఆమెను తాకిన గాలిని తాకినా చాలును.. అన్న కాంప్రమైజ్ లను..పొందటానికి..

ఎన్నో రీతులు.. దారులు ఉన్నాయి... కాలంతో పాటుగా..అవి.. మారుతున్నాయి...

ఇప్పుడు.. ఆకాశరామన్న ఉత్తరాలు.. లేకపోవచ్చు.. కానీ..
ఎసెమ్మెస్ లు.. ఈ మెయిల్లూ... సెల్ ఫోన్లూ... వీడియో చాట్లూ.. ఉన్నాయి..

మాటరానిమౌనమిదీ.. మౌనవీణగానమిదీ... అని.. మౌనంగా పలికే..
మిస్ట్ కాల్స్ ఉన్నాయి... ఒక్క మిస్డ్ కాల్ లో ఎన్నో భావాలు పలుకుతాయి...
నేను నీకోసమే ఆలోచిస్తునారా.. రోమియో... అంటే..
నీ ఆలోచనతోనే ఉన్నారా జూలియట్...అని.

చాటింగ్లో స్టేటస్ మెసేజ్ లో కూడా.. ఎన్నో భావాలు.. పలుకుతున్నాయి..
స్టేటస్ లోనే తిట్టుకుంటూ.. మళ్ళీ.. మాట్లాడటం మొదలవగానే..
చాటింగ్ చేసుకుంటూ... అలకలు.. చిలకలు..
కొమ్మకొమ్మకో సన్నాయి రాగాలు కూడా సాధ్యమే..

ఎదురు చూపుల కన్నులకీ.. కాటుక రేఖే.. ఆభరణం
పెదవిదాటని మాటలకీ..మౌనరాగమే.. ఆభరణం..

సుదూర తీరాలు.. ఏడేడు.. సాగరాలు.. అవతల ఉన్నా..
అమె ఎప్పుడు ఆన్ లైన్ కి వస్తుందో...

అతనికి తెలుసు... అతనెక్కడ ఏ క్షణాన ఏంచేస్తుంటాడో...
ఆమెకు తెలుసు.. అంతా.. టెక్నాలజీ మహిమే.. మరి..

మనసులు దూరం అయ్యే కొద్దీ దగ్గరవటం అంటే ఇదేనేమో...

జాబిల్లి కోసం ఆకాశమల్లే... వేచాను నీ రాకకై... అని..
ఎదురుచూపులోనే.. ఆనందం ఉందెమో..

సుమం ప్రతి సుమం సుమం... క్షణం ప్రతిక్షణం క్షణం..అని..
ప్రియురాలు తండ్రి ప్రక్కన ఉన్నా ధైర్యంగా ప్రియుడు ఐ లౌ యు చెప్పగలడు...,
ఈ రోజు మ్యాట్నీ షో కి రడియా.. అని అడగగలడు... ఒక చిన్న ఎసెమ్మెస్ తో...


నువ్వంటేనే.. కోపం వస్తుంది.. అసలు నువ్వు నాతో మాట్లాడకు పో...
అని చెప్పాలనుకుంటే.. ఒక బ్లాంక్ ఎసెమ్మెస్....

వయ్యారిగోదారమ్మా ఒళ్ళంతా ఎందుకమ్మా కలవరం...
హే.. నేనిప్పుడు గోదారిలో. ప్రయాణం చేస్తున్నా తెలుసా...
ఆ చల్లని గాలి.. గోదారి గల గల ఎంత అందంగా ఉన్నాయో.. చూస్తావా..?!!
ఇదిగో చూడు కాదేది.. అసాధ్యం.. అని ఒక ఎమ్మెమ్మెస్...


చేయిజారిన చందమామను.. అందుకోగలనా..
దూరమైన నా ప్రేమజ్యోతిని చేరుకోగలనా..
నాప్రేమతో తన ప్రేమనే గెలుచుకోగలనా..

నువ్వంటే.. ప్రాణమనీ.. నీతోనే లోకమనీ..
నీ ప్రేమేలేకుంటే.. బ్రతికేది ఏందుకనీ..
ఎవరికి చెప్పుకోను నాకు తప్పా....
ఇలాంటి ఎవరికీ చెప్పుకోలేని వాటికోసం బ్లాగులున్నాయి...

కన్న కలలిక ఎందుకో... కన్నె కలయిక కోరుకో... అని..
అమ్మాయిల్ని ఇంప్రెస్ చేయటానికి.. ఆర్కుట్ ఉంది...

ఓ ప్రియతమా.. బదులీయిమా.. ఏచోట నీవు వున్నా..
ఈ పాటనై నలువైపులా నీ జాడ వెతుకుతున్నా..
అంటూ చెలికి.. డెడికేట్ చేసేందుకు... ఎఫ్ ఎమ్ రేడియో ప్రోగ్రాములున్నాయి...
కాలం మారినా.. ప్రేమ రసం ఒక్కటే... ఎన్ని మారినా... ఎంత మారినా..
ఎక్కడైనా... సరిగంగ స్నానాల ఒణుకు ఒక్కటే... అన్నట్లు..

రూపం మారినా.. ప్రణయమా.. నువ్వు..మారనే లేదు...

నా రాత...

చాలా రోజుల తరువాత మళ్ళీ సమయం దొరికింది... మళ్ళీ వ్రాయడం మొదలుపెట్టాను.
వ్రాత నా జీవితంలో ఒక బాగంగా మారిపోయింది.. నా ఈ కలలు నిజాలు అవుతున్నందుకు.
నా రాతలు.. చదివి ఆనందిస్తున్నందుకు.... అందరూ నాకు ఇస్తున్న అభిప్రాయాలకు..చాలా ధ్యాంక్స్..

అవి.. ఇంకా నా మీద ఎన్నో కొత్త.. బాధ్యతలు వేస్తున్నాయి.. బాగా రాయాలి అనుకునేలా చేస్తున్నాయి..

ఈ మధ్య వ్రాయకపోవడం వలన ఏదో తెలియని వెలితిగా కూడా.. తోస్తుంది... నాకు.
అందరికీ పేరుపేరున సమాధానమివ్వాలని ఉంది..కానీ మీ మెయిలు ఎడ్రస్ నాదగ్గరలేదు..

అందుకే..

ఈ క్రింది విషయాల్లో ఏదైనా మీరు అనుకుని ఉంటే..


వీడేంట్రా.. రాస్తాడు.. అభిప్రాయం చెబితే సమాధానమివ్వడు..

ఎవో పిచ్చి రాతల్లే.. పని పాటా లేక..

రాసిందే రాసినట్టుంటుందెహే.. వేస్ట్.. చదవకు టైమ్ వేస్ట్..

కాస్త పెద్దగా రాస్తాడు కాని.. పర్లేదు. మేటర్ ఉంటుంది..

ఓ అదా నేను చదివాను.. బాగానే ఉంటుంది..

మనోడు.. కాఫీ దింపాడుర్రోయ్..

కాస్త ఎక్కువ చేస్తాడు కుర్రోడు..

వీడు కనిపిస్తే చెప్పాల్రా.. బాబు.. నీకో దణ్ణం ఇక రాయకు అని..



లాంటి..వే కాక ఇంకా ఎమైనా మంచి/చెడు.. ఏదైనా సరే ఆహ్వానం..

నాకు మీ ఆభిప్రాయం చెప్పగలరు.. నిర్మొహమాటంగా.. !!!

సిగ్గులేకుండా.. భయంలేకుండా...

మరి ఇంకే.. కడిగిపడేయండి.. ఇక్కడ... srisri.indukuri@gmail.com

నాకూ.. ఓ మంచి స్నే'హితుడు'న్నాడని గర్వపడతాను...

త్వరగా కానీయండి మరి..


మీ
శ్రీనివాసరాజు ఇందుకూరి..

తేనెలొలుకు తెలుగు… మా పాట

ఇంటర్నెట్ విప్లవంతో నా కలలు కొన్ని నిజంచేసుకోగలిగాను. ఒకప్పుడు.. ఇంగ్లీషులో రాసి రాసి.. చిరాకు పుట్టి.. తెలుగులో రాసే అవకాశం ఈ ఇంటర్నెట్ కి ఎప్పుడొస్తుందా అనుకున్న నాకు అది ఇప్పుడు చేయగలుగుతున్నందుకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. నా బ్లాగులో కధలు, నా అనుభవాలు రాసి.. స్నేహితులకు పంచుకున్న తీపిగురుతులు నిజంగా చాలా ఆనందాన్నిస్తున్నాయి. ఆర్కుట్ పుణ్యమా అని పరిచయమైన ఒక స్నేహితుని సహాయంతో నాకున్న పాటలు రాసే అభిరుచిని కూడా మెరుగుపర్చుకున్నాను.

మేమే నమ్మలేని విధంగా ఇప్పటికి 20 తెలుగు పాటలు చేయగలిగాము. అదీ ఒకరి మొహం ఒకరు చూసుకోకుండా.. అంతా చాటింగ్లో మాట్లాడుకుంటూ.. మార్పులూ చేర్పులూ చేస్తూ.., కొంతమంది దగ్గర అభిప్రాయాలు సేకరిస్తూ ఉన్నాము.

ఈ పాటలు ఎవరికోసము కాదు.. మాకుమేం విని ఆనందిస్తున్నాము ప్రస్తుతానికి. కొన్ని ఆశయాలు ఉన్నా అవి అచరనలోకి వచ్చే సరికి కాస్త సమయం పట్టవచ్చు.

ఈ తెలుగు బ్లాగరుల గుంపులో సభ్యత్వం, మిత్రుల అభిప్రాయాలు చదువుతూ ఉంటుంటే నాకు ఈ హిందీ రాజ్యంలో ఉన్నా తెలుగుదేశంలోనే ఉన్నట్లనిపిస్తుంది. ఈ మహత్కార్యాన్ని అంకురార్పన చేసిన మిత్రులకు.. దానిని విజయవంతం చేసిన వారికీ నా కృతఘ్ఞతలు.

నా ఇరవయ్యో పాటగా.. తెలుగు భాషపై చూపుతున్న చిన్నచూపుపై వేదనను వ్యక్తంచేస్తూ చెయ్యడం జరిగింది. ఈ పాటను మన తెలుగు బ్లాగరుల గుంపుకు అంకితమిస్తున్నాను. ఈ పాటవిని దీనిపై అభిప్రాయమును తెలియపరుచగలరు.

సాహిత్య పరంగా ఆభిప్రాయమును తెలియపరిచినచో నేను అవి మెరుగుపర్చుకొనుటకు ప్రయత్నించగలను. సంగీతపరంగా తెలిసినవారు కూడా తమ తమ అభిప్రాయాలు చెప్పగలరు.

ఇక పాట గురించి:

సాహిత్యం : నా సొంతము
కూర్పు, సంగీతం, గానం: శ్రవణ్ కుమార్.

ఇది గానం పరంగా అంత అద్భుతంగా ఉండకపోవచ్చు. ఎందుకంటే పాటలు పాడే కళ వేరు. కానీ పాట ఇలా ఉంటుంది అని చెప్పడంకోసం ఎవరొకరు పాడాలి కాబట్టి.. శ్రవణ్ పాడిన పాట ఇది. ఎవరైనా మంచి గాయకులు దొరికితే.. తప్పకుండా మళ్ళీ పాడించడానికి ప్రయత్నిస్తాము. ఆశక్తి కలవారు నాకు తెలుపగలరు.

మా ఈ మహత్కార్యంలో పాలుపంచుకుని సహకరించిన (సహకరిస్తున్న) శ్రీనివాసరాజు దాట్ల గారికి, రామనాధరెడ్డి గారికి

ప్రత్యేకంగా కృతఘ్ఞతలు చెప్పుకుంటున్నాము.


ఈ పాటను ఇక్కడ వినగలరు.(డౌన్ లోడ్ సౌకర్యం కలదు)

Telugu Lessa.mp3

ఇక్కడ నుండి డౌనులోడ్ చేసుకోండి

మీ
శ్రీనివాసరాజు ఇందుకూరి.

నీ స్నేహం....

ట్రైన్ కూత వేస్తూ చిన్న కుదుపుతో బయలుదేరింది బండి. లగేజంతా సర్దిపెట్టుకుని, చిన్నబ్యాగ్ పక్కన పెట్టుకుని చెవిలో హెడ్ ఫొన్స్ పెట్టుకుని పాటలు వినడంమొదలుపెట్టాడు. అతని పేరు శశి సిటీలో ఉద్యోగం. సెలవు దొరకడంతో సొంత వూరుకి బయలుదేరాడు. మంచి ఎమోషనల్ సాంగ్స్ వినడం అతనికి ఇష్టం. అవే పిచ్చిగా వింటుంటాడు. ఒకే పాట పది సార్లు విని వినీ బోర్ కొట్టింది. బ్యాగ్ లో నుండి వాటర్ బాటిల్ తీసి రెండు గుటకలువేసాడు. పక్కనే ఉన్నపుస్తకం చూసి, హెడ్ ఫోన్స్ తీసేసి చదవడం మొదలుపెట్టాడు. కాళీ ఉన్నప్పుడల్లా తన జీవితంలో మరవలేని విషయాలు పుస్తకం లో వ్రాసుకోవడం అతనికి అలవాటు. అప్పుడప్పుడూ అవి చదివ పాత జ్ఞాపకాలతో ఆనందిస్తుంటాడు.

************************************************

నేను మరువలేని నా స్నేహితుడు విజయ్.. వాడిని ముద్దుగా విజ్జిగాడు అని పిలుస్తా. వాడు మావయ్యకొడుకే.. నాకన్నా నెలలుచిన్న, కాబట్టి మాకిద్దరికీ బాగా కుదురుతుంది ఆటాపాటా. ఐదో తరగతిలోకి రాగానే చదువుకి టాటా చెప్పాడు. మొండివాడిలా బడిమానేసి పొలంపనుల్లో పడ్డాడు. వాడిని చూసి నాకు స్కూలుకి వెళ్ళాలని వుండేది కాదు. కొన్నిరోజులు ఏదో వంక పెట్టి మానేసేవాడిని కానీ ఇంట్లో అమ్నానాన్నా భయంతో స్కూలుకెళ్ళక తప్పేది కాదు. ఎప్పుడు ఇంటికి వచ్చిపడిపోదామా విజ్జిగాడితో కలిసి ఆటలాడుకుందామా అని ఉండేది. స్కూలు నుండి ఇంటి సందులోకిరాగానే పరుగెత్తుకుంటూ పుస్తకాలు విసిరేసి, "విజ్జిగా..", అంటూ వెళ్ళిపోయేవాడిని ఆటలకు. రొండు మూడు గంటలు ఆడి ఇంటికి చేరుకునేవాడిని.

రాత్రి తొమ్మిదింటివరకూ సాగేవి మా ఆటలు. మా వూరి రామాలయం వెనుక కొంత ఖాళీ స్ధలంలో కంద మొక్కలు ఉండేవి. అందరం పంటలు వేసుకుని ఓడినవాడు దొంగ, మిగతావాళ్ళు ఆ కంద చెట్లకింద చీకటిలో దాక్కునేవాళ్ళం. కటిక చీకటి భయం అసలుండేది కాదు దొంగపట్టినవాడికి ఎవరూ దొరకక కన్నీళ్ళొచ్చేవి. ఈ రోజు ఎవరూ దొరకకపోతే తరువాత రోజుకూడా అదే ఆట కొనసాగేది.
పంటలు వేయడంలో విజ్జిగాడు కొన్ని మ్యాజిక్కులు చేసేవాడు. ఎలా పంటలు వేయాలో నాకు చెప్పేవాడు. నేను ఎప్పుడూ దొంగ అవకుండా దాటేసేవాడిని.. ఎవడోవొకడిని భలి చేసేసి ఏడిపించేవాళ్ళం.

ఒక్కొక్కసారి మా మ్యాజిక్కు పనిచేయక విజ్జిగాడు దొంగయ్యేవాడు.. అందరూ దాక్కొనేముందు.. "ఒక ఐదునిముషాలు దాక్కొని వచ్చేసెయ్ ఇంటకి పోదాం", అని చెవిలో చెప్పేవాడు.. చక్కగా ఇంటికి పోయేవాళ్ళం ఎవరికీ తెలియకుండా.. పాపం మిగిలినవాళ్ళంతా కంద మొక్కలమధ్య పాకుతుండేవారు.

ఇంటికిరాగానే ఎక్కడ గోక్కుంటే అమ్మ తిడుతుందో అని ఇబ్బంది పడతూ చాటుగా గోక్కునేవాడిని.. అది గమనించండంతో మొదలయ్యేవి అమ్మ అక్షింతలు.. "మళ్ళీ ఆ ..డొంకల్లో తిరిగొచ్చావా..?, ఉండు నాన్నతో చెప్పి చెబుతా నీ పని", అని. నాన్న వచ్చేసరికి ముసుగు తన్నేసేవాడిని, మళ్ళీ నాన్న లెచేసరికి స్కూలుకెళిపోయేవాడిని. ఎప్పుడైనా ఆదివారాల్లో పడేవి తిట్లన్నీ.. అదీ మన టైము బాగోక నాన్నముందు మా ఆటల విషయాలు మా ఇంటకొచ్చిన మావయ్యల పిచ్చాపాటీ మాటల్లోకొచ్చినప్పుడు.

ఇక వేసవి సెలవుల్లో మాకు పొద్దేతెలిసేది కాదు, ఎండాకొండా తెలియకుండా పొలాల్లో తిరిగేవాళ్ళం. ఎండిపోయిన ఏటిగట్టు ఇసుకల్లో మనుషులు దూరేటంత సొరంగాలు తీసేవాళ్ళం. ఆ గట్టు చాలా ఎత్తుగా ఉండేది. ఒకడు చేయి అందిస్తే కానీ ఎక్కలేం. మా విజ్జిగాడు చుట్టూ తిగిగి ఎక్కి నాకోసం వచ్చి చేయ్యిచ్చేవాడు. ఏరు పొంగితే చాలా వేగంగా నీళ్ళు వస్తాయంట. ఒక్కనిముషంలో ముంచేస్తుంది చిన్నపిల్లలు వెళ్ళకూడదని పెద్దోళ్ళు చెబుతండేవారు.. అది వింటుంటే మాకు భయంవేసేది. "ఒరే.. ఇప్పుడునీళ్ళొచ్చేస్తే..మనం ఏదోలా ఎక్కేస్తాం వీడు ఎక్కలేడు ఎలా రా", అని నన్ను ఏడిపించేవారు విజ్జిగాడు లేని సమయంచూసి మిగతా స్నేహితుల, నాకు భయంతో చెమటలు పట్టేవి. విజ్జిగాడు రావడం చూసి పారిపోయేవాళ్ళు.. లేకపోతే వీవు గుద్దుల తప్పవు వాళ్ళకి, వాడంటే అంత భయం అందరికీ, ఎవరినీ నన్ను ఏమనననిచ్చేవాడు కాదు.

కాస్త సూరీడు నడినెత్తికెక్కేసరికి నిద్రగన్నేరు చెట్టుకింద కూల్ డ్రింక్ మూతలు, సిగరెట్ పెట్టె కాగితాలతో రకరకాల ఆటలు ఆడేవాళ్ళం.

ఆ కాగితాలకి, మూతలకి కంపెనీని బట్టి విలువ ఉండేవి... ఒక గిరి గీసి అందులో పెట్టేవాళ్ళం కాగితాలన్నీ. పలుచని నాపరాయిముక్కతో ఒక పదడుగుల దూరంనుండి కొట్టాలి ఆ కాగితాలని.. గిరిదాటి బయటకొచ్చినవి మనం గెలుచుకున్నట్లు, మళ్ళీఒకసారి కొట్టుకునే చాన్సు వస్తుంది కూడా.., కొట్టే పని నాది.., వచ్చినవి ఏరడం..,పందెం కాయడం... సగం వచ్చినవాటికోసం చెలిగి, దెబ్బలాడి.. సొంతంచేసుకునే పనులన్నీ విజ్జిగాడివి. మా పందాలు లక్షల్లోకూడా ఉండేవి.. , బస్తాలు బస్తాలు పోగుచేసేవాళ్ళం.. అన్నీ మూట కట్టి గెదెల పాక అటకపైకి ఎవరికీ తెలియకుండా రాత్రిసమయంలో దాచేవాళ్ళం.. అరువైనా పెట్టేవాళ్ళం కానీ పాత మూట విప్పడం మాకు ప్రెస్టేజ్ ఫీలింగులాంటిది.


సాయంత్రం అవుతుంటే చెరువులో ఈతకి వెళ్ళేవాళ్ళం. నాకు పెద్దగా ఈతరాదు.. విజ్జిగాడు సాయంతో కాస్త నేర్చుకున్నా., నీళ్ళల్లో కూడా రకరకాల ఆటలు ఆడేవాళ్ళం. చిన్న ఆకు ముక్కని నీటిలోవేసి వెతకాలి. దొరికినవాడు త్వరగా గట్టెక్కేయాలి. లేకపోతే పక్కనున్నవాడు తన్నుతాడు. ఎంత సరదాగా ఉన్నా తన్నులకి కాళ్ళునెప్పిపుట్టేవి తరువాత రోజు. జామకాయలు, మామిడికాయలు పక్కూరి వాళ్ళ తోటల్లో చెట్ల కొమ్మల్లో కూర్చుని తినేవాళ్ళం. మాలో ఎవడొకడు తెలివిగా ముందే ఉప్పుకారం కలిపిన పొట్లం పట్టుకొచ్చేవాడు నంజుకుతినడానికి. ఇక తేగలు బుర్రగుంజు చెప్పనక్కర్లేదు, సీజన్ బట్టి మా తిండి ఉండేది. ముంజికాయల సీజన్లో గెలలు గెలలు తినేవాళ్ళం. విజ్జిగాడు చెట్టు ఎక్కడంలో మంచి నేర్పరి. చింతకాయలు సీజన్లో చెట్లకింద ఉయ్యాలలూగుతూ తినడం. ఈతకాయలైతే పాకలోని ఇనుపడబ్బాలో ముగ్గబెట్టి రోజూ ముగ్గిన పళ్ళు నాకంటే నాకు అని దెబ్బలాడి మరీ తినేవాళ్ళం.


పొలాల్లో గట్లు దాటడం, చెరుకుతోటల్లో కబుర్లు, చెరువుల్లో ఈతలు చేసిన అల్లర్లు భలేగుండేవి.

ఇక షష్టి, శివరాత్రి ఉత్సవాలు మరువలేనివి మాకు. ప్రక్కవూరి పొలాలగట్లంటా రొండు కిలోమీటర్లు నడిచి గుడికి వెళ్ళేవాళ్ళం. అక్కడ తీర్ధంలోని దుకాణాలలో జీడ్లు, ఖర్జూరం కొనుక్కుని, కావలసినవి తినడం ఒక సరదాయైతే ఆడుకోవడానికి మార్కెట్టులోకి వచ్చిన ఆకర్షించే ఆటవస్తువులు కొనడం ఇంకొక సరదా. ఒకసారైతే నేను వాటర్ గేమ్.. విజ్జిగాడు మెషిన్ గన్ కొనుక్కుని ఇంటిదారి పట్టాం. స్నేహితుడొకడు నేనేంకొన్నానో చూడండ్రోయ్ అంటూ జేబులోంచి పాలక్యాన్ల లారీ బొమ్మ తీసాడు.., “ఏరా!.. ఇక రేపట్నుండి మీ నాన్న సైకిలు మానేసి ఈ లారీపై వెళతాడా”, అని అందరం విరగబడి నవ్వుకున్నాం.., వాళ్ళనాన్న పాలవ్యాపారి మరి.

ఆ నవ్వులాటలో నా వాటర్ గేమ్ కాస్తా.. పక్కనున్న పంట బోదిలో పడిపోయింది.. “అయ్యో “,అన్నానో లేదో.. విజ్జిగాడు దూకి ఈతకొట్టి పట్టేసాడు..

మళ్ళీ అదేరోజు సాయంత్రం వెళ్ళేవాళ్ళం. చక్రంఆట, గుండాట, తెరసినిమాకోసం. చక్రంఆట దగ్గర పిల్లలు ఈగల్లా మూగేవారు. మేం గుండాటలో కాసేవాళ్ళం. ఏ అంకె వస్తే అన్ని రెట్లు ఇచ్చేవారు. సినిమా హీరోల బొమ్మలతో ఒక ఆట ఉండేది. వస్తే ఏబయ్ అరవై వచ్చేవి.. పోతే ఒక్కసారే పోయేవి డబ్బులంతా. ఒక్కోసారి పోలిసులొస్తున్నార్రోయ్ అనగానే బల్లమీద డబ్బులు లాక్కొని కొందరు, చెరువుల్లోకి దూకి కొందరు, కోళ్ళఫారాల్లోకి కొందరు, ఆకుమడులు తొక్కుకుంటూ కొందరు పారిపోయేవారు.

రాత్రి తెరసినిమా చూసి అదే పంట గట్టుపై , వెన్నెల కాంతిలో ఒకడి చొక్కాకొస ఒకడు పట్టుకుని లైనుగా నడుస్తూవచ్చేవాళ్ళం. “ఒరే!.. శ్రీదేవి , జయప్రద మీద ఏబయ్ సంపాదించా..రా!.. ఆ ఏన్టీవోడు మొత్తం పట్టుకుపోయాడ్రా.., లేకపోతేనా ఈ వారం అంతా గొల్లతాత కొట్టులో జీడ్లు పార్టీ నెనే చేసేవాడిని..”, అన్న మాలో ఒకడి మాటలకి నవ్వుకున్నాం. ఇంతలో వెనకాలున్న వాడు , “ఒరే!!.. చెరుకుతోటలో ఏదో చప్పుడైంది.. బాబోయ్ కొరివి దెయ్యమేమో”, అనగానే.. ఎవడికి తోచిన దారిలో వాళ్ళు పరుగులంకించాం.

ఇక మా ఊర్లో వేసే తెరసినిమాకైతే మా హడావుడి చూడాలి. అప్పుడు మా ఫేవరెట్ హీరో కృష్ణ, మిగతావాళ్ళూ, ఎన్టిఆర్, నాగార్జున, చిరంజీవి, బాలకృష్ణ అలా ఉండేవి. ఎవడి హీరో సినిమా ఐతే వాళ్ళ పక్కవూరెళ్ళి బుడగలు తెచ్చేవాళ్ళం. బుడగల్లో పువ్వులు నింపి… హీరో కనబడినంతసేపూ… తెరమీదకు ఎగరేసేవాళ్ళం ,తెరమీద నీడ పడి సినిమా కనబడడంలేదని పెద్దవాళ్ళు తిట్టినా లెక్కచేసేవాళ్ళంకాదు. ఈ లోపు మా హీరో అంటే పడనివాళ్ళ రబ్బరుబ్యాండుకు కాగితంముక్కలు సంధించి బుడగలు పేల్చేసేవాళ్ళు. “ఎవడ్రా పేల్చింది …”,అని పెద్దగొడవ.., కొట్లాటలతో చెరుకుతోటల్లోకో, బడివెనక్కో పెద్దొళ్ళకి కనబడకుండా వెళ్ళి కొట్టుకునేవాళ్ళం.

రోడ్డుపై తెరకట్టివేసేవారేమో సినిమా.. రోడ్డంతా ధియేటర్ లా ఉండేది.. ముందు వరుసకోసం ముందుగానే, గోనేసంచె లేదా చిన్న పీట వేసి రిజర్వ్ చేసుకోవాలి.. విజ్జగాడు ఇన్ప్లియన్స్ చేసి ముందు వరుసలో పట్టేవాడు సీటు.

కానీ ఒక్కొక్కసారి బాగోని సినిమాకైతే, ప్రొజెక్టర్ ఆపరేటర్ కి టీ తెచ్చి మంచి చేసుకుని, రీలు ఎలాపెడుతున్నాడో, చక్రం ఎలా తిరుగుతుందో లాంటి విషయాలు నోరు వదిలేసి విచిత్రంగా చూసేవాళ్ళం.

“ఒరే.. విజ్జిగా.. ఇందులో గొప్ప టెక్కునిక్కుందిరా..!, ఎప్పటికైనా సినిమాతీయ్యాల్రోయ్..”, అని నేనంటే.. “హా.. తీద్దాం రా.. తీద్దాం.. మన సూపర్ హీరోని పెట్టి తీద్దాం..”, అనేవాడు నాతో.

“ఎల్లి సినిమా చూడండ్రా కూకొని.. , సినిమా తీస్తాడంట.. సినిమా.. తెరకి అడ్డంగా నిలబడి చెబుతున్నాడు పెద్ద…“, అని ఇద్దరికి తలమీద ఒక్కటిచ్చేవాడు.. మా ఊరి మున్సీబు తాత. కాస్తా సీరియస్ గా ఆయన్ని చూసి తిట్లన్నీ మనసులోతిట్టేసుకుని.. కళ్ళనీళ్ళతో.. సినిమా చూసేవాళ్ళం.

వాడికినాకు పెద్ద గొడవలొచ్చిన సందర్బాలు తక్కువ. ఒకేఒకసారి వాడికి నాకు గొడవొచ్చి మాట్లాడుకోలేదు. ఒకరోజు పొద్దున్న నేను మంచంపైనుండిలేచి వంట గదిలోకొచ్చా.. “ఏరా!!.. పొద్దున్న ఎవరైనా ఇంట్లోకొచ్చారా..”, అని అమ్మ అడిగింది నన్ను.. “ఏమోనమ్మా.. తెలియదు.. నేను నిద్రపోతున్నా..”, అన్నానేను..ఆవులిస్తూ. “సరిగ్గా గుర్తుచేసుకో”, అంది అమ్మ మళ్ళీ. “హా.. విజ్జిగాడు పాలుతీసుకొచ్చి బల్లపై పెట్టాడు.. నన్ను లేపాడు కూడా.. ఇంకా నిద్రపోవాలిరా అంటే.. వెళ్ళిపోయాడు.. ఏ ఎందుకమ్మా?”, అని అడిగా అమ్మని.. “ఏమీలేదురా.. “,అని మాటదాటేసింది అమ్మ.


ఆరోజునుండి రెండురోజులు నాకు కనబడకుండా తిరిగాడు విజ్జిగాడు.. ఏమైందో తెలియదు.. అక్కని అడిగా.. కూరగాయలకోసం పెట్టిన పదిరూపాయలనోటు కనబడడంలేదని అమ్మవాడిని నిలదీసిందని.. నాన్న కూడా మావాడితో తిరిగి చెడగొడుతున్నావ్ వాడిని అని తిట్టార్రా, తరువాత పదిరూపాయల నోటు బల్లకింద కనపడిందిరా పాపం అని విషయం చెప్పింది అక్క.


అమ్మానాన్నా వాడిపై కక్ష కట్టారని తెలుసుకున్నా. వాడికోసం వెదికా.. సాయంత్రానికి దొరికాడు.. ఊరిచివర చింతచెట్టుక్రింద బండిపై ఆడుతూ., పలకరించా.. నావైపు కోపంగా చూసాడు.. “ఒరే..! నువ్వునాతో తిరక్కురా చెడిపోతావ్.. వెళ్ళి చదువుకో…, నేను దొంగతనం ఒకటిచేసాను ఈరోజు.. ఆ దొంగబుద్దులన్నీ నీక్కూడా అంటుకుంటాయ్ వెళ్ళరా.. “, అన్నాడు కోపంతో.. నాకు కన్నీళ్ళొచ్చాయి.. ఏడ్చేసాను..

మళ్ళీవాడే నన్ను దగ్గరకు వచ్చి ఊరుకోరా.. అంటూ ఓదార్చాడు.


ఇవన్నీ కాస్త చిన్నప్పుడు. నిక్కర్లు మాని ప్యాంట్లు వేసుకునే వయసులోనైతే చేసిన అల్లర్లు చెప్పనక్కర్లేదు. అంతా కలిసి సైకిళ్ళపై సెకండ్ షో సినిమాలు. అర్ధరాత్రి చెరకుతోటల్లో కూర్చుని చెరకుగడలు తింటూ సినిమా కబుర్లుచెప్పుకోవడం. ప్రక్కవూరి జాతర్లకు, రికార్డంగ్ డ్యాన్సులకు తిరగడం. నన్నైతే ఇంట్లో బయటకు పంపించేవారుకాదు.. వేసవికాలంలో అందరం డాబాపై పడుకునేవాళ్ళం.. కాబట్టి.. అందరూ పడుకున్నాకా నెమ్మదిగా ఎవరికీతెలియకుండా చెక్కేసి ఏటిగట్టువంతెన దగ్గర చీకట్లో ఎదురుచూసేవాళ్ళం మిగతావారికోసం.. అక్కడ అందరం కలుసుకుని.. ఏం చేయాలో ఆరోజు ప్లాన్ చేసేవాళ్ళం.


సంక్రాంతి బోగి పండుగ రేపనగా ముందు రోజు రాత్రి పదకొండింటికి మొదలయ్యేది మా పుల్లలూ, పిడకలూ వేట.. తరువాతరోజు బోగిమంటకోసం.. ఎవడైతే నాది ఇదిపోయింది, అదిపోయింది అని బాగా కేకలేసి తిడతాడో వాడింట్లోవే ఎక్కువ పట్టుకొచ్చేవాళ్ళం. తెల్లవారేసరికి ఏది కనబడకుండా కాల్చేసేవాళ్ళం. మేం ఆరోజు రిలీజుయైన కొత్తసినిమాలు చూడడానికి వెళ్ళి మళ్ళీ సాయంత్రానికి కనబడేవాళ్ళం.., వచ్చేసరికి తిట్లైపోయి.. అందరూ మర్చిపోయేవారు జరిగినవిషయాలు.

ఇక శ్రీరామనవమి కి ముందురోజు రాత్రి పందిర్లువేయడం, తోరణాలు కట్టడం, కొబ్బరాకులు జండాలతో అలంకరించడం అవీ చాలా పద్దతిగా చేసేవాళ్ళం.. ఈ పండుగల్లో చేసే తాళాల భజన, కోలాటాలు అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. కష్టపడి నేర్చుకున్నాం కూడా. రాత్రంతా భజనలు చేసి అలసిపోయి ఆకలేస్తే తోటల్లోకి పోయి తినిరావడమే పని మాకు.

విజ్జగాడు పూర్తిగా వ్యవసాయపనుల్లో పడ్డాడు. వాడు పడినంత కష్టం నేనెప్పుడూ పడలేదు. చాలా కష్టపడేవాడు.. వాడేకాదు మా ఊరిజనమంతా అంతే..వేసవి మండుటెండలో నడుంవొంచి ఐదారుగురు ఒక ఎకరం వరిపొలం కోయడం మాటలా?, నేనలా చేస్తే. కళ్ళుతిరిగి పడటమో లేక ఒక నెలరోజులు వొంగి నడవడమో చెస్తామేమో.. నేను చదువుకోవడం వలన చాలా సున్నితంగా పెరిగా..
ఎండలో అంతలా కష్టపడి పనిచేసినా పంటచేతికొచ్చే సమయంలో వర్షాలు వరదలూ వలన లాభం చేతికందేది కాదు. మామూలు రోజుల్లో విజ్జిగాడు రోజుకూలీ పనులు కూడా చేసేవాడు.

వాడు పొలంపనుల్లో, నేను చదువులో బిజీయై మా తిరగుళ్ళు కాస్త తగ్గాయి. ఇక రాత్రి సమయాల్లో పరిమితమైపోయాయి.

నాకు దూరంగా ఉద్యోగం వచ్చింది అప్పుడప్పుడూ ఇంటికి వెళ్ళేవాడిని.. ఇక వెళ్ళినప్పుడే కలుసుకునేవాళ్ళం. ఫోను వాడు చేసేవాడు కాదు. నేను ఇంటికి చేసినప్పుడు కూడా ఎప్పుడూ దొరికేవాడు కాదు. నేను ఇంటికి వచ్చినప్పుడు కూడా నాకు ఇష్టమైనవన్నీ తెచ్చి ఇవ్వడంలో బిజీయైపోయేవాడు విజ్జగాడు. కానీ నేను వాడికి ఏమి తీసుకెళ్ళాలా అని అలోచించేవాడిని.., వాడికి ఇష్టమైనవి ఏంటో కూడా సరిగ్గా తెలియదు నాకు, ఒకసారైతే.. వాడికోసం బట్టలు కొని తీసుకెళ్ళిచ్చా.. "ఏరా.. !, నాకూ టీషర్ట్ జీన్స్ తేవొచ్చుగా.. ఏ.. నేనేసుకోకూడదా.. ", అన్నాడు సరదాగా...,

"లేదురా!!.. మన ఊరిలో అవేసుకుంటే నవ్వుతారని ఇవే తెచ్చారా..", అన్నాను నేను. వాడికేది ఇష్టమో కూడా తెలుకులేకపోయా.. కానీ నాకేది ఇష్షమో అన్నీవాడికి తెలుసు.

వాడిదగ్గరున్నన్ని రోజులూ టీషర్ట్స్, జీన్స్, షూష్.. అవి వేయడం మానేసి సింపుల్ గా ఇంతకు ముందు ఎలా ఉండేవాడినో అలాగే ఉండేవాడిని వాడితో .. వాడెదురుగుండా సెల్ పోన్లో మాట్లేడేవాడిని కాదు.. ఇంగ్లీషులో మాట్లాడి కటింగులిస్తున్నట్లుంటుందని, కొలీగ్స్ ఫోన్ చేస్తారేమోనని సెల్ స్విచ్చాఫ్ చేసి ఇంటిలో పెట్టేసేవాడిని. ఎక్కడ తేడాగా ఉన్నావాడు నువ్వుమారిపోయావ్ రా అని అంటాడేమోనని, బాధపడతాడేమోనని మరి భయమేమోనాకు?.

సెలవులు ఎక్కువ దొరకక ఎన్నోరోజులుండేవాడిని కాదు ఇంట్లో, ఒకవేళ ఉన్నా ఒకటి రొండు రోజులు వాడితో కలిసినా, మిగతారోజులు చుట్లాలిల్లకి వెళ్ళడమే సరిపోయేది.

ఏదైనా ఇంతకుముందులా వాడితో మనసువిప్పిమాట్లాడలేకపోతున్నందుకు బాధగానే ఉంది..

*************************************************

ఎవరో తట్టినట్లు అనిపించి.. ఉలిక్కిపడి పుస్తకం మూసి చూసేసరికి పక్కన ఒక పెద్దాయన..."బాబూ.. నీది ఏ బెర్తు", అని అడిగారు శశిని. "మిడిల్ బెర్తండి", అన్నాడు శశి. "కాస్తా పై బెర్తులో సర్దుకుంటావా.. లేడీసు ఉన్నారు.. ", అని పెద్దాయని రిక్వెస్ట్ చేసాడు.. సరేనని.. పైబెర్తు ఎక్కి పడుకున్నాడు శశి.

ఇంటికి చేరుకున్నాడు.. స్టేషన్ నుండి ఆటోలో ప్రయాణించి. బ్యాగ్ మూలపడేసి.. బట్టలుమార్చుకున్నాడు స్నానంకోసం రడీఅవుతూ. "విజ్జిగాడేడమ్మా??", అని అమ్మని అడిగాడు శశి.

"అదేరా.. నువ్వొస్తున్నావని.. నీకిష్టమని చింతకాయ చిన్నచేపలు కూర చేయండి.. చేపలు తెస్తా.. అని వెళ్ళాడు.. మరి ఇంకా రాలేదు.. ఇప్పుడు ఆ నాగన్నచేత బలవంతంగా వల వేయించైనా చేపలు పట్టించి మరి తెస్తాడు నీ కోసం", అని నవ్వుతూ చెప్పింది అమ్మ. స్నానంచేసి రడీ అయ్యే సరికి విజ్జగాడు చేపల బుట్టతో వచ్చాడు.. శశిని చూసి, "ఏరా!.. ఎలా ఉన్నావ్, ప్రయాణం బాగా జరిగిందా.. ",అని పలకరిస్తూ చేపల బుట్ట అమ్మకి అందించాడు. బాగానే ఉన్నాన్రా.. నువ్వెలా ఉన్నావ్ రా.. అని కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నారిద్దరూ..

విజ్జిగాడికోసం తెచ్చిన టీషర్ట్ , జీన్చ్ ఇచ్చాడు శశి. టీ త్రాగి కాసేపు ఉన్నాకా.. బయటకు బయలుదేరారిద్దరూ.

"పనులెలా నడుస్తున్నాయ్ రా.. మనవాళ్ళంతా ఎలా ఉన్నారు.. నిన్ను నాతో తీసుకెళదామంటే.. అక్కడేముందిరా.. నువ్ చెయ్యడానికి.. నేను దగ్గరికొచ్చి సెటిలైపోయాకా.. ఏదైనా బిజినెస్ పెడదాం", అన్నాడు శశి..

"అవునురా.. చూడాలి.. వ్యవసాయం పనులు అసలు బాగోడంలేదు. కలిసిరావడంలేదురా.. మనోళ్ళంతా దుబాయ్.. పోతున్నారు. నేను కూడా చూస్తున్నా మరి ఏమైతుందో చూడాలి", అన్నాడు విజ్జగాడు.

"అదీ.. మంచిదేరా.. ప్రయత్నించు..", అని సలహా ఇచ్చాడు శశి.

వారంరోజులు ఒక్కరోజులా గడిచిపోయాయి.. ఒకేఒక్క సినిమాకి వెళ్లారు ఇద్దరూ కలిసి.

తిరుగుప్రయాణంతో బయలుదేరాడు శశి.. జోరున వర్షం మొదలయ్యింది.. తోడుగా వస్తాన్నాడు విజ్జగాడు స్టేషన్ వరకూ.. వద్దు వర్షం నేను ఆటోలో వెళ్ళిపోతా అన్నా వినకుండా కూడా వచ్చాడు.. గొడుగు చిన్నది కావడంతో విజ్జగాడు మొత్తం తడిసిపోయాడు..
స్టేషన్లో నిలబడ్డారిద్దరూ.. "మొత్తం తడిసిపోయావురా...", అని శశి అంటే.. "పర్లేదురా.. ఇంటికి వెళ్ళిపోతాగా.. పర్లేదు", అన్నాడు విజ్జిగాడు.

"ఎలా వెళతావ్ ఇంటికి.., వర్షంబాగా ఎక్కువగా ఉంది..?", అని అడిగాడు శశి
"ఆటోలో వెళతారా.. ", అన్నాడు విజ్జగాడు, "ఐతే.. ఇది ఉంచరా..", అని జేబులోనుండి.. ఒక వందనోటు తీసిచ్చాడు.. "వద్దురా.. వద్దు.. నాదగ్గరున్నాయ్.. ", అని ఎంత ప్రయత్నించినా తీసుకోలేదు డబ్బులు.. విజ్జిగాడు.. ఇంకా ఎక్కువ బలవంతపెడితే.. వాడెమైనా అనుకుంటాడేమోనని శశి ఏమీ మాట్లాడకుండా.. వందనోటు జేబులో పెట్టేసుకున్నాడు.

ట్రైన్ వచ్చింది.. విజ్జిగాడు.. గబగబా.. లగేజి లాక్కుని.. ఎక్కి అంతా సర్దేసాడు.. "జాగ్రత్తరా.. జాగ్రత్తగా ఉండు..", అని చెప్పాడు శశికి..

ట్రైన్ కదిలింది.. టాటా చెబుతూ ఫ్లాట్ ఫాం పై నిలబడ్డాడు విజ్జగాడు.., అలా టాటా చెబుతూనే.. విజ్జగాడికి దూరంగావెళుతున్నకొద్దీ శశి కంటినిండా కన్నీళ్ళు రాసాగాయి...

ఇప్పటికే.. నీకు నేను చాలా ఋణపడిపోయా..వచ్చిన ప్రతీసారి ఇంకా ఋణపడుతున్నా.. నేనేలా నీ ఋణంతీర్చుకోనురా.. , నీలాంటి స్నేహితుడు దొరకడం నిజంగా నా అదృష్టం...అని మనసులో అనుకున్నాడు శశి.