CRY

ఒకప్పుడు వెయ్యి రూపాయల్లోనే అన్ని ఖర్చులూ పోగా ఇంకా కొంత డబ్బు దాచుకునేవాడిని.. ఇప్పుడు ఎంత వస్తే అంత ఖర్చు అన్నట్లుంది.. అసలు చేతిలో పైసా ఉండడంలేదు. ఒక్కొక్కసారి అనుకునేవాళ్ళం ఫలానా అతనికి నెలకు ఇంత సంపాదిస్తున్నాడంట..!, అంత డబ్బు ఎలా దాస్తాడో అని.. కానీ ఇప్పుడిప్పుడే తెలుస్తుంది.. ఎంత సంపాదించాం, ఎలా సంపాదించాం అని కాదు.. సంపాదించినది ఎంత తెలివిగా ఖర్చుచేస్తున్నాం అన్నది ముఖ్యం అని.

వచ్చే డబ్బును బట్టి మన ఆలోచనలు కోరికలు ఉంటాయి. ఒకప్పటి రెండు రూపాయల బ్లేడు.. ఇప్పుడు రెండువందల రూపాయల జిల్లెట్ మ్యాక్ త్రీ షేవర్ అవుతుంది. మాములుగా తినే తిండి కాస్తా అనారోగ్యకరమైనదిగా తోస్తుంది.. చిన్న హొటల్స్ లో తిండి మాని కాస్ట్లీ రెస్టరెంట్ల మీద పడతాం. అందరూ త్రాగే మంచినీళ్ళు మంచివి కాదన్న అనుమానం మొలకెత్తి ఫిల్టర్డ్ వాటర్ బాటిల్స్ కొనుక్కుని త్రాగుతాం. కాస్త దూరానికే.. “ఆటో.. !”,అని చక్కగా.. కడుపులో చల్ల కదలకుండా.. పనులు కానిస్తాం. నాలుగేసి జతల బూట్లు, రకరకాల దుస్తులు.. నైట్ డ్రస్సులు, పార్టీ వేర్. షాపింగ్ వేర్.. మార్నింగ్ వేర్ ఇలా అన్నీ బ్రాండడ్ వాటిపై కన్ను పడుతుంది. చీప్ వాటిపై చీప్ లుక్స్ వేస్తాం.

అనవసరమైన షాపింగులు.. అవసరంలేకున్నా వస్తువులు వచ్చిపడతాయి ఇంటికి. మనకి ఇష్టముండక పోవచ్చు కానీ చూసే వాళ్ళకోసం ఈ ఖర్చులు అవీనూ.

ఇదే టాపిక్ వచ్చింది నా కొలీగ్ కి నాకు ఒకసారి.. అతని పుట్టిన రోజుకని బట్టలు తీసుకోవడానికి బయలుదేరాం. వెళ్ళి చూసాకా అన్నీ రెండువేలు మూడువేలూనూ.. నేనన్నా “నాకు ఊరికే డబ్బులు వచ్చినా ఇంత ఖరీదైనవి కొనబుద్దికాదు బాబు.. ”,అని..

“నేనూ అంతే…అలాగే అలోచిస్తా.. ఎంతైనా మిడిల్ క్లాసు మనస్తత్వాలుకదా!! “,అన్నాడు.. నవ్వుకున్నాం ఇద్దరూ. “కానీ ఆఫీసులో అందరూ కాస్ట్లీగా ఉంటున్నారు. నేను ఈసారి ట్రై చేద్దామని చూస్తున్నా ”,అని నాలుగువేలు పెట్టి కొనుక్కున్నాడు బట్టలు.

ఆరోజు చూసిన ఒక జీన్స్ భలే నచ్చింది నాకు.. ఒకసారి వేసి చూసుకున్నా.. చాలా బాగుంది.

ఎలాగైనా తరువాత సారి కొనుక్కోవాలని నిర్ణయించా. కానీ ఖరీదు ఆలోచిస్తే పదిహేనువందలు.. బ్రాండెడ్ మరి. అమ్మో అనిపించింది.. మనసుకి సర్ది చెప్పి ఈ సారికి ట్రై చేద్దాం అనిపించింది.

తరువాతనెల ఇంటికి పంపగా..., అన్ని ఖర్చులూ పోగా.. ఇంత, అనవసరపు ఖర్చులు మానేయాలి, మొత్తం ఇంత మిగల్చాలి అని లెక్కవ్రాసుకున్నా. మళ్ళీ ఒకసారి ఆలోచించా.. అంత డబ్బు ఎందుకూ అని.. మాములివి ఐతే.. అటువంటి జీన్స్.. రెండు ,మూడు దాకా కొనుక్కోవచ్చు.. వట్టి బ్రాండు కోసం అంత అవసరమా అనిపించింది. సరే ఈసారి ట్రై చేద్దాం ఇప్పుడు ఖర్చుచేయకపోతే మరి ఎప్పుడు చేస్తాం అని నిర్ణయం చేసేసా.



తరువాత రోజు ఉదయం ఆఫీసుకురాగానే చెప్పేసా కొలీగ్ కి.. ఈ రోజు సాయంత్రం నేరుగా షాపింగ్ కి వెళుతున్నాం అని. సరే అన్నాడు. సాయంత్రం అయ్యింది. అతనికి ఏదో పనితగిలింది.. నేను పోన్ చేస్తా అప్పుడు బయలుదేరదాం అన్నాడని నేను వెయిట్ చేస్తున్నా. ఫోన్ మ్రోగుతుంది.. హెడ్ పోన్స్ పెట్టుకుని లౌడ్ సౌండుతో పాటలు వినడం వలన నా ఫోన్ రింగు వినపడలేదు నాకు. నా ప్రక్క సీటతను నన్ను తట్టి , ఫోను అని సైగ చేసేసరికి ,తేరుకుని రిసీవర్ తీసా. ఏదో బ్యాంక్ క్రెడిట్ కార్డు కోసం అట నాకు వద్దు అని చిరాకుగా పెట్టేసా. మళ్ళీ కొంతసేపటికి ఇంకొక పోను. గోవా ట్రిప్ లక్కీ డ్రా తగిలింది మీకు ఫ్రీ టికెట్స్ ఇస్తున్నాం. కానీ కండీషన్ ఐతే మీరు మ్యారీడ్ అయ్యివుండాలి అని.. ఫ్రీ గోవా ట్రిప్ కోసం నేనెక్కడ పెళ్ళిచేసుకునేది అని, నో ,అన్నా. మళ్ళీ ఐదునిముషాల తరువాత మరొక ఫోను.. ఈ సారి చిరాకుగా తీసా రిసీవర్… “కెన్ ఐ స్పీక్ టు శ్రీనివాస్ ప్లీజ్ ”,అంది అవతలివైపు ఆడగొంతు. “యా స్పీకింగ్ ..”,అన్నా కాస్త సీరియస్ గా.. “సార్ వి ఆర్ ప్రమ్ CRY ”,అని అన్నది ఆమె. “నో ఐ డోంట్ వాంట్ టు టేక్ ఎనీ టైప్ ఆఫ్ క్రెడిట్ కార్డ్స్ ..”, అని.. పోన్ పెట్టేయబోతున్నా.

“నో సార్..”, అంటూ మొత్తం వివరంగా చెప్పింది. CRY అంటే "CHILD RIGHTS AND YOU" అని, డొనేషన్స్ కోసం ఫోన్ చేసాను అని. ఎనిమిది వందలు డొనేట్ చేస్తే.. ఒక పిల్లాడికి సంవత్సరం పాటు విద్యకోసం ఉపయోగిస్తారు అని.. ఇంకా రకరకాల విరాళాల వివరాలు చెప్పిందామె.
నేను సైట్ అడ్రస్, ఎలా పే చేయాలి.. అది కరెక్టుగా CRYకి చేరుతుందని నేను ఎలా నమ్మగలను లాంటి వివరాలు అడిగి తెలుసుకున్నా. కొద్దిరోజుల్లో మా ఏజంట్ వస్తాడు కంపెనీకి.. చెక్ ఇవ్వండి ఇంట్రస్ట్ ఉంటే అని అంది. సరే అని ఫోన్ పెట్టేసా.

షాపింగ్ కి బయలుదేరా.. ఆ కాస్ట్లీ షాప్ కి వెళ్ళలేదు.. వేరే దాంట్లో ట్రై చెద్దామన్నా.. “ఏ.. ఎదైనా ఖర్చులు తగిలాయా మళ్ళీ ”,అని నవ్వుతూ సరే! అన్నాడు మా కొలీగ్…

ఇక్కడ కూడా బ్రాండెడ్ లాంటి జీన్సే కొన్నా.. అదే పదిహేనువందలు పెట్టి.

కానీ ప్యాంటు ఖరీదు ఏడువందలు.. CRYకి ఎనిమిదివందలు చెక్ వ్రాసిచ్చా. నేను బ్రాండడ్ జీన్స్ వేసుకోకపోతే ఇప్పుడు దేశానికి వచ్చిన నష్టం ఏమీ లేదనిపించింది. కానీ ఆ డబ్బులు చిల్డ్రన్ ఫండ్ కి ఇచ్చి నేను CRY అనే బ్రాండడ్ కంపెనీ జీన్స్ వేసుకున్నట్లే ఫీలయ్యా.

వెల కట్టలేనిది విద్య అంటారు. చదువుకున్నవాడికి ఖచ్ఛితంగా చదువు విలువ తెలుసుంటుంది. దేశానికి ఎంతో చేయాలనుకుంటాం.. ఈ బిజీ జీవితంలో మనకు కావలసినవి కొన్ని మనం చేసుకోలేకే నలిగి పోతుంటాం. మన దగ్గరున్న విద్యను వేరొకనికి మనం ప్రత్యక్షంగా బోధించే సమయమూ వుండదు కూడా. అలా చేస్తున్న సంస్ధలకైనా చేయూతనిద్దాం. పరోక్షంగా చేస్తున్నందుకు తృప్తి పడదాం.

------------------------------------------------------------------------------------

ఇది చదివినవాళ్ళలో ఒక్కరైనా ఈ CRY బ్రాండు( ఆ పేరుమీద ఏ కంపెనీ లేదని మనవి, ఉన్నా దానికి ప్రమోషన్ మాత్రంకాదు) వస్తువులను వినియోగిస్తారని ఆశిస్తూ

పూర్తి వివరాలకు ఈ లింకు చూడండి.. Cry Donation

ఒక Project Manager

ఒక Project Manager పాటలు వింటుంటే...ఎలా ఉంటుందో తెలుసా?

(ప్రేమనగర్ సినిమాలో.. ఎవరికోసం ఎవరికోసం పాట వింటూ.. అతను మనసులో ఇలా అనుకుంటున్నాడు)

(Suggestion: Listen to the song while reading this...)

-----------------------------------------------


ఎవరికోసం.... ఎవరికోసం......

(ఛ... ఆపెహే..!, ఎదవ గోల.. ఎవరికోసమో తెలియకుండానే పాడెస్తున్నాడు వీడు..)

ఈ ప్రేమ మందిరం....
ఈ సూన్య నందనం... (ప్చ్..)
ఈ భగ్న హృదయం...
ఈ అగ్ని గుండం.... (ష్....,ACలో చెమట తుడుచుకుంటూ...),

ఎవరికోసం.. . ఎవరికోసం..... ఎవరికోసం... (మళ్ళీ Echo ఒకటి వీడికి.. )

ప్రేమ భిక్ష నువ్వే పెట్టి...
ఈ పేద హృదయం పగులగొట్టి... (హ .. హ .. పగిలిందా.. బాగా??)
పిచ్చివాడ్ని.. పాత్రలేని
బిచ్చగాడ్ని చేసావు...(మరి..!,లేకపోతే.. Bill Gates ని చేసుంటే.. ఈ పాట పాడేవాడివా?)

నువ్వివనిదీ దాచలేవు.. . (ఏంటబ్బా అది???)
ఇంకెవ్వరినీ అడుగలేను... (హా!!, అడుగు.. లాగి.. ఒకటిస్తారు..)

బ్రతుకు నీకు ఇచ్చాను... (ఎవడివ్వమన్నాడు. నిన్ను?)
చితిని నాకు పేర్చావు... ( పేర్చదేంటి..!,అన్నీ ఇచ్చేసి.. లోకువైపోతే.. ?)

ఎవరికోసం.... ఎవరికోసం......

ఈ ప్రేమ మందిరం....
ఈ సూన్య నందనం...
ఈ భగ్న హృదయం...
ఈ అగ్ని గుండం....

ఎవరికోసం.. . ఎవరికోసం..... ఎవరికోసం...(బాబోయ్.. మళ్ళీ Echo Effect)

ఓర్వలేని ఈ బ్రతుకే ప్రలయంగా మారనీ...
నా దేవి లేని ఈ కోవెల
తునాతునకలైపోనీ.... (ఛా!..., నీకు దక్కకపోతే.. మాకేంటి.. ,మమ్మల్ని కూడా చంపేసేలా ఉన్నావే?)

కూలిపోయి.. ధూళిలో కలిసిపోనీ....
సోలిపోయి... బూడిదే.. మిగలనీ... (కంగారు పడకు బాబూ.. చివరికి నీకు మిగిలేది అదే.. అడగక్కర్లేదు..!!)

ఎవరికోసం.... ఎవరికోసం......

ఈ ప్రేమ మందిరం....
ఈ సూన్య నందనం...
ఈ భగ్న హృదయం...
ఈ అగ్ని గుండం....

ఎవరికోసం.. . ఎవరికోసం..... ఎవరికోసం... (ఓయ్... ! ఇదే లాస్ట్ సారి నీకు.. ఇంకొకసారి.. ఈ ముక్క మళ్ళీ పాడితే.. ఆ బిల్డింగ్ పడకముందే..నిన్నునెనే ..చంపేస్తా!!)

మమత నింపమన్నాను... (అబ్బో!!)
మససు చంపుకున్నాను.. (ఇవన్నీ.. నాకు చెబుతాడేంట్రా??)

మధువు తాగనన్నాను...
విషం తాగమన్నావు... (హమ్మయ్య.... )

నీకు ప్రేమంటే.. నిజంకాదు.... (అది.. ప్రేమించక ముందు తెలియదా బాబూ..?)
నాకు చావంటే భయంలేదు.. (ఈ ఆవేశంలో ఇప్పుడిలాగే..అంటాడు!)

నీ విరహంలో బ్రతికాను...
ఈ విషం త్రాగి మరణిస్తాను.. ( త్వరగా కానియ్.. బాబు.. ఈ Echo Effectలు వినలేంకానీ)

హు హు.. హుహ్.. హు..... (హి హి హీ... ఐపోయాడు.. )

ఎవరికోసం.. . ఎవరికోసం..... (ష్....)

(హమ్మయ్యా!. చచ్చడ్రా.. దరిద్రం వదిలింది.. )

-----------------------------------------------

(అవును.. వీడికి ఇచ్చిన Work ఏం చేసాడో?, బాబోయ్.. ఇంకెంతో టైమ్ లేదు.. మళ్ళీ.. Client నుండి Call వచ్చేస్తుంది.. వాడొకడు.. వీడిలాంటివాడే.. )

Hello!!, what is the status..
(on phone.. “Sir!, Actually.. what happend.. is... “)

SStop!, I dont want any Actually sort of things..
I want Acutal result.. right now..



************************************************************

విలన్ మనోగతం

నమస్కారమండీ... నా పేరు తాజ్ బికారి..., అదేంటి!! పేరు అంత ఛండాలంగా ఉందీ అనుకుంటున్నారా.. అది అసలు పేరు కాదులేండి.. నా అసలు పేరు రామ్ పూజారి.. నా మొదటి సినిమా క్యారక్టర్ పేరే అసలు పేరుగా స్ధిరపడిపోయింది.

హిందీ సినిమాల్లో చిన్న చిన్న సైడ్ క్యారక్టర్లు చేసేవాడిని. నేను మంచి హైటు, కండలు తిరిగిన శరీరం, దొంగకోళ్ళు పట్టే వాడిలా మొహంతో.. విలన్ లా ఉండటం వలన ఇప్పుడు తెలుగు ఇండస్ట్రీలో చాన్సులొస్తున్నాయి.

కానీ తెలుగు సినిమాలకి రావటానికి ఎంతో కష్టపడ్డాను... అన్నిరకాల వాహనాలు నడపడం నేర్చుకోవాలి.... చివరికి విమానం.. హెలికాప్టర్ కూడా... !!, అదే హీరోగారికి రాదంటే.. కెమేరా ట్రిక్కో..లేక గ్రాఫిక్కో పెట్టి కానిచ్చేస్తారు షాట్.. మరి మాకలా కాదు.. మీరు చెబితే నమ్మరు. . తెలుగు కష్టపడి నేర్చుకున్నా తెలుసా?, హీరో గారు స్టైలిష్ ఇంగ్లీష్ లో మాట్లాడినా.. మేం మాత్రం తెలుగు నేర్చుకుని డైలాగులు చెప్పాలి... ఎందుకంటే.. మా తెలుగు డైలాగుల్లో విలనిజం పలుకుతుందంట ఏంటో మరది.. !!

జనరల్ గా హీరోని ఎన్నో కష్టాలు పెడతాం అవన్నీ తెరమీదే... తెరవెనుక మా కష్టాలు లైట్ బాయ్ కూడా చూడడు అంటే నమ్మరు.. మీరు నమ్ముతానంటే.. చెబుతా నిజాలు వినండి..



హీరోకి సినిమా సగంలో , గుండెల్లో..! బుల్లెట్ తగిలినా... అదే దెబ్బతో రక్తం కారేలా సినిమా లాస్ట్ వరకూ పోరాడతాడు..లేదా ఎవరొకరు హాస్పిటల్ లో జాయిన్ చేస్తారు.. కొంత సేపటికి బయట రెడ్ బల్బ్ వెలగడం.. ఆపరేషన్ సక్సస్ అంటాడు డాక్టరు.. మళ్ళీ వెంటనే మామీదకి యుద్దానికి పరుగెత్తుకు వస్తాడు... అదే మేమైతే... చిటికెన వేలికి బుల్లెట్ తగిలినా... ఒక్క డైలాగ్ కూడా లేకుండా చంపేస్తారు... మా క్యారెక్టర్ ని. ఒక్కడు కూడా జాలి చూపించి హాస్పిటల్ కి తీసుకువెళ్ళరు.

ఒక్క సినిమాలోనైనా హీరో చచ్చిపోవడం చూసారా?, మా విలన్లని ఎంతమందిని అర్ధాంతరంగా చంపేస్తాడు హీరో... !, మళ్ళీ ఆఖరున హింసంటే నాకు పడదు అని డైలాగులు చెప్పి హీరో మంచివాడైపోతాడు.. ఏదో హింసతోనే మా విలన్లు పుట్టినట్లు!.



హీరోలని వదిలేయండి.. హీరోయిన్లకు కూడా మేమంటే చిన్న చూపే... నలుగురు, ఐదుగురు ఉంటారు హీరోయిన్లు కొన్ని సినిమాల్లో.. అందరూ హీరోగారినే ప్రేమిస్తారు... ఒక్కరు విలన్ని ప్రేమించరు... హీరోగారు నాకన్నా ముసలివాళ్ళయినా మా వంక చూడనే చూడరు.., ఎంత దారుణం..!! అదీ కరెక్టేలేండి..!, మేమెప్పుడూ చిరిగిన, నలిగిపోయిన బట్టలు వేసుకుని వికారంగా వుంటాం.. ఆయనేమో.. చక్కగా ఫైట్ సీన్లలోనైనా, హాస్పిటల్ లో బెడ్ సీన్లలో నైనా కూడా నలగని తెల్ల బట్టలువేసుకుని, రక్తపు మరకలు అద్దుకుని, కాస్ట్లీ ఇంపోర్టెడ్ విగ్గు దరించి స్మార్ట్గ్ గా కనిపిస్తుంటారు.

ఫైట్ సీన్లలో మాకష్టం ఎంతుంటుందో తెలుసామీకు?, హీరో సార్ ఇలా చెయ్యి అంటే చాలు పదడుగులదూరం ఎగిరిపడాలి మేము. మేం వందమంది ఆయుధాలతో వున్నా ఒక్కొక్కళ్ళే వెళ్ళాలి..!, మళ్ళీ సార్ కి పొరపాటున చేయి తగిలినా.. ఇండస్ట్రీలో ఉండవ్ అంటారు. అసలు మేమేలేకపోతే.. వాళ్ళు ఇండస్ట్రీలో ఉండరన్నవిషయం తెలియదు పాపం వాళ్ళకి.

అమ్మో! వచ్చిన కొత్తలో ఐతే..!, తెలయక వందమంది ఒక్కొక్కరే వెళుతున్నా అవేశపడి పైట్ కి వెళ్ళిపోయి తిట్లు తినేవాడిని.. ఇప్పుడు కంట్రోల్ చేసుకోవడం అలవాటయిపోయింది.. మేం వెళతామన్నా డైరెక్టరు సార్ వెళ్ళనివ్వరులేండి!.

హీరో సార్ చేతిలో ఆయుధాలుండవ్.. పొరపాటున మేము ఇచ్చినా తీసుకోరు కూడా.... మేం మాత్రం ఆయిధాల భరువును మోస్తూ.. వెర్రివాళ్ళలాగా కొట్టండిసార్ అన్నట్లు నిలబడి చూస్తుండాలి,.. తప్పదు మరి.

మేం ఎంత ఎగిరి క్రింద పడి నడుములు విరగ్గొట్టుకున్నా.. అది తెరపైన కొన్ని సెకనుల పాటు చూపిస్తారు.. అదే ఆయన పొరపాటుగా ఏదైనా దుమ్మురేగేలా చేస్తే చాలు.., పది కెమేరాలు పెట్టి పదినిముషాలపాటు స్లో మోషన్లో మరీ చూపిస్తారు. జనాలు అంతేలెండి..!!, "అయ్య బాబోయ్! హీరో..నిజంగా చేసాడ్రా", అని చెప్పట్లు కొడతారు... అదే సినిమాలో అటువంటి ఫీట్లు మావి వందలకొద్దీ ఉంటాయ్ . ఒక్కరు నమ్మరు మా టాలెంటుని.

ఈ మధ్య నాకు వెధవ బీపీ ఎక్కవైపోయింది.. హీరోగారు చూస్తే.. నా మీద ఒక అడుగు పొట్టి..మీద ఉమ్ములు పడేలా పెద్ద పెద్ద డైలాగులు చెప్పి తొడలు కొడుతున్నా.. మేమేమో.. కండలుతిరిగి కొట్టగలిగినా.. ఏమీ మాట్లాడకుండా.. మిడిగుడ్లేసుకుని చూస్తూనిలబడాలి. ఒక్కొక్కసారి అనిపిస్తుంది.. పొట్టి హీరోని లాగి ఒక్కటివ్వాలని... కానీ తప్పదు కంట్రోల్ చేసుకోవాలి.. అలా కంట్రోల్ చేసుకుని.. ఈ బీపీ నాకు.

డైరెక్టర్ క్లోజప్ షాట్ అన్నాడంటే చాలు మాకు గుండెల్లో రాయి పడ్డట్లే... ఎందుకంటే.. క్లోజప్ లు అంటే ఖచ్ఛితంగా మామీదే వుంటాయి. హీరోగారిపై తీయరు.. తీస్తే ఆయన మొహంపై మడతలు, మేకప్ ట్రిక్కులు తెలిసిపోతాయని!. అందుకు ఆ క్లోజప్ లు అన్నీ మా పై తోసేస్తారు.. ఇంకా బాగారావాలి... ఇంకా బాగా రావాలి... అని చంపుతారు..., హీరో గారు ప్రక్కనుండి చిరాకుపడుతుంటారు.. "ఏక్టింగ్ సరిగా రానివాళ్ళందరినీ ఎక్కడినుండితెస్తారయ్యా", అంటూ అందరిన్నీ తిడుతుంటారు...ఆయనకి బాగోదని అవన్నీ మాపై తీస్తున్నారని తెలియదు పాపం.

ఆయనకన్నీ ఈజీ షాట్సే... కాళ్ళమధ్య, కాళ్ళక్రింద కెమేరాలు పెట్టడం.., వెనుకనుండి సడెన్ గా పైకి క్రిందికి కెమెరా తిప్పి మొహం కనబడనివ్వకుండా.. కాళ్ళదాకా తెచ్చి అప్పుడు మొహం చూపించే షాట్స్ తీసి... ఈ మధ్య టెక్నికల్ డైరెక్టర్స్ అని అనిపించేసుకుంటున్నారు డైరెక్టర్లు కూడా.. , ఏంటి సార్.. అని మా భాదలు డైరక్టర్లతో మొరపెట్టుకున్నాపోనీలేవయ్యా పెద్దాయన అని అంటున్నారు.. ఏంచేస్తాం!!.

ఈ తప్పంతా అసలు మా కూతుర్లది... ఎవడూ దొరకనట్లు ఈ హీరోలవెంట తిరగటం, ప్రేమించడం, మమ్మల్ని విలన్లను చేయడం...అదే లేకపోతే మాకు హీరోలతో గొడవలెందుకు పెట్టుకుంటాం.

హిందీ సినిమాలు వదిలేసి ఇక్కడికి రావడానికి చాలా కారణాలున్నాయి.. మా వాళ్ళు నా చిన్నప్పటి కధలనే పట్టుకుని వేళాడుతుంటారు.. లేదా ఏ తెలుగు కధో, తమిళకధో రీమేక్ చేస్తుంటారు.. అని తెలిసి ఇక్కడి కొచ్చా.. , అక్కడ ఇక్కడా కూడా చాన్సులుంటాయని ఆశతో... అదొక కారణమైతే.. ఇంకొకటి.. మంచి టేలెంటెడ్ టెక్నీషియన్స్ అంతా సౌత్ వాళ్ళే... వాళ్ళు మన టాలెంటుకి పదును పెట్టేస్తారని పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చా తెలుగిండస్ట్రీకి.. వచ్చాకా చాలా తెలిసాయి. ఇక్కడ హీరోల డామినేషన్.. మాకు అక్కడ ప్రొడ్యూసర్ల డామినేషన్ అని.

మొన్నెవరో చెప్పుకుంటుంటే విన్నాను..ఎవరో హీరో గారంట కధ చూశాకా.. సంతకాలు పెట్టే సమయంలో.. డాన్సులుంటాయా? అని అడిగారంట.. "లేవు సార్.. అసలుండవ్... హీరోయిన్, మిస్ ఇండియాని తీసుకొస్తున్నాం.., డాన్సునేర్పించి... ఆవిడే చేస్తుంది..డాన్సులన్నీ.. మీరు చుట్టూ చేతులూపుకుంటూ తిరిగితే చాలు", అన్నాకా సంతకం చేసారంట.. అది ఇప్పుడు షూటింగ్.. అందులో కూడా నేనే విలన్.

ఇంకో హీరోగారికి.. కనీసం రెండయినా హీరోయిన్ కో, లేక చెల్లి కేరెక్టర్ కో జడలు వేసే సీన్ కావాలన్నారంట.. అంతే.. కధలో ఇరింకిచేసారు.. అది ప్యామిలీ డ్రామాలేండి !,మా ప్యాక్షన్ విలన్స్ కి చాన్సులుండవులేండి అటువంటి కధలలోకి.

ఇవన్నీ ఏదో కడుపు రగిలి చెప్పేస్తున్నా.. ఇవన్నీ వ్రాయకండి సార్.. ఏదో మొట్టమొదటి సారిగా ఒక విలన్ తో ఇంటర్వుకి వచ్చారని.. అనందంలో నా భాదలు చెప్పుకున్నా.. ఇవి బయట తెలిస్తే నాకు కేరెక్టర్లుండవ్.. అప్పుడు నేను బటానీలు కూడా అమ్ముకోలేను... అందిరికీ తెలిసిన విలన్ ఫేసు కదా??, ఉద్యోగం కూడా దొరకదు..!



సరే! సార్.. ధ్యాంక్స్ ఫర్ ఇంటర్వూ..., .. నా షాట్ రడీ అంట..!, నేను వెళుతున్నా మరి...

--------

ఏమయ్యా!, డైరెక్టరు.. క్లోజప్ షాట్ కాదు కదా??,..... హమ్మయ్య.!!!,

ఛీ!, వెధవ బ్రతుకు వీళ్ల తాతకి నేనే విలన్.. వీళ్ళ నాన్నకి ఒకప్పుడు నేనే., ఇప్పుడు మనవడికి.. అంటే.. మూడోతరం.., నిక్కర్లేసుకోక ముందు తెలుసు.. ఈ హీరో... ఎన్ని తరాలు మారినా వాళ్ళు పిడికిళ్ళు బిగించి ఉమ్ములేస్తూ డైలాగులు చెబుతుంటే.. మేం అలా చూస్తూనే ఉండాలి... ఛీ.. జీవితం..!!!,

పద మొదలు పెట్టవయ్యా డైరెక్టరూ.. షాట్ మొదలు పెట్టు.. ఇంకా ఏంటి ఆలస్యం.?

ఆచార్యదేవోభవ….

---

ఏమైనా ఆ రోజులు ఆరోజులే మళ్ళీ తిరిగిరావు. చిన్నప్పటి చదువుకునే రోజులు. మాది చిన్నపల్లెటూరు, మా ఊరికి నాలుగు కిలోమీటర్లదూరంలో స్కూలు. ప్రతిరోజు రిక్షాలో వెళ్ళెవాళ్ళం. సన్నని రోడ్డు, చుట్టూ పంటపొలాలు, ఆ చక్కటి దృశ్యాలు ఇంకా కళ్ళముందు కదులుతున్నాయి. పాటలుపాడుతూ కేరింతలు కొడుతూ అల్లరితో బయలుదేరేవాళ్ళం. కాగితాలను చిన్నముక్కలుగా చించి, చల్లని పైరగాలికి ఎగరవేయడం. గాలి పంకాలు చేసి తిరుగుతుంటే, ఎవరిది వేగంగా తిరుగుతుందో పోటీపడటం. ఇవి చిన్న ఆనందాలే కావచ్చు, ఆ వయసుకు అవే ఎంతో గొప్ప ఆనందాలు.


టైముకి చేరుకోకపోతే గోడకూర్చీయో, స్కూలు బయట నిలబడడమో తప్పేది కాదు. లేటుమాది కాకపోయినా శిక్ష తప్పదు, కాని అదే సరదాగా ఉండేది. క్లాసు ఎగ్గొట్టడానికి ఒక్కొక్కసారి..


రోజూ ఉదయాన్నేరెండు గంటలపాటు, స్కూలుముందున్న ఖాళీ స్ఠలంలో ప్రార్ధనతో మెదలయ్యేది దినచర్య. అదీ ఎండలో, చెమటలు కక్కుతూ, వేడిమి తట్టుకోలేక కళ్ళుతేలేసే వారు కొందరైతే, ఆస్కార్ అవార్డ్ కోసంకాకపోయినా, ప్రార్ధన బారినుండి తప్పించుకోవడానికి కొందరు, పడ్డవాళ్ళని తీసుకెళ్ళే వంకతో కొందరు క్లాసురూమ్లలోకి వెళ్లిపోయేవారు.


ఇక గురువారం వస్తే, అందరూ తెల్లబట్టలు వేసుకుని రావాలి. షూ, సాక్స్ తో సహా అన్నీ తెలుపే. వారానికి ఒకసారే కాబట్టి స్కూలుమెత్తం మిలమిలమెరిసేది. సాయంత్రం కాగానే ఎర్రగా మారేవి మా బట్టలతో పాటు మెహాలు కూడా.., ఆటలతో బట్టలు మాసిపోయాయని అమ్మ తిట్టిన తిట్లకు.



ఐదో తరగతి వరకూ కొన్ని సబ్జక్ట్స్ లో అప్పుడప్పుడూ ఫస్ట్ వచ్చేవాడిని. చిన్న చిన్న ప్రైజులు కూడా వచ్చేవి, క్లాసుకి రెగ్యులర్ అని, ఇంగ్లీషులో ఫస్ట్ అని ఇలా.. మరి ఏమైందో తెలియదు కాని ఒక్కసారిగా చదువులో చురుకుతనం సన్నగిల్లింది. రాని సబ్జక్ట్ పై భయం మొదలయ్యింది. లెక్కల సబ్జక్ట్ అంటే చచ్చేంత భయం పట్టుకుంది. ఆ మాష్టారు పెద్ద పెద్ద కళ్ళతో దెయ్యంలా కనపడేవారు. ఇంటి దగ్గర ఎంత చదివినా, బాగా చేసినా ఆయన్ను చూడగానే అన్నీ హుష్ కాకి. మరి ఏంటో ఆయన్లో ఏముందో.


నన్నే ప్రత్యేకంగా బోర్డుపై లెక్కచేయమనేవారు. మనిషి కాస్త తెల్లగా, సరిపడ ఎత్తు, కోరపళ్ళు, గుబురుమీసాలు, కాస్త గూనిగా వంగి ఉన్నట్లు ఉండేవారు. ప్రత్యేకంగా చెక్కించిన వెదురు బెత్తంతో దిగేవారు క్లాసులోకి.

ఆయన క్లాసు వున్నన్ని రోజులూ నాకు యమగండంలా ఉండేది., దెబ్బలు తప్పేవి కావు. ఆ ఉదయం నిద్రలోంచి ఆయనచేత దెబ్బలు తింటున్నట్లు ఉలిక్కిపడి లేచేవాడిని.
బోర్డుపైన ఏ లెక్క ఇచ్చేవారో తెలిసేది కాదు. ఆయన చేతిలో చాక్ పీస్ తీసుకోగానే నా బుర్ర పనిచేయడం మానేసేది.

ఒక్కోసారి అయిదు అయిదులులాంటి చిన్నలెక్క కి కూడా ఆలోచించాల్సి వచ్చేది . రెండు అయిదులు పది, మూడు అయిదులు…ఆగిపోయేది..ఆయన కొట్టేదెబ్బకోసం. హమ్మయ్య ఒకటైపోయింది, ఇప్పుడు ఇంకొకటి పడబోతుంది, మళ్ళీ ఇంకొకటి.. ఇలా తరువాత కొట్టబోయే దెబ్బ ఎక్కడ పడబోతుందో లాంటి పరిజ్ఞానం పెరిగి , దెబ్బలు అలవాటైపోయాయి.

తరువాత తోటి స్నేహితుల ఓదార్పులు, భయాలు, వాళ్ళ వరుసక్రమం కోసం చూసే బెదురుచూపులు మామూలే రోజూ.


అలా ఎప్పుడూ ఒకరేకాకపోయినా మారిన ప్రతి మాష్టార్లతో నాకు తిప్పలు, దెబ్బలు తప్పేవికావు. ఒకాయన మా నాన్నగారికి బాగా తెలుసట, మావాడిని కాస్త జాగ్రత్తగా చూడండి అని చెప్పినందుకుగానూ అందరికన్నా రెండు దెబ్బలు ఎక్కువ పడేవి నా ప్రాణానికి. కానీ ఆయన మాములుగా కొట్టేవారుకాదు, కాలర్ పట్టుకుని పైకెత్తి చెంపమీద మాత్రమే కొట్టేవారు.
మా స్కూలు మేడపైన ఉన్న క్లాసురూములు కొన్ని తాటాకు పాకలు ఉండేవి. సరిగా చదవనివాళ్ళు గబ్బిళాల్లా పాక దూలాలకు వేళాడేవారు. కాలర్ పట్టుకుని ఎక్కించేసి వదిలేసేవారు ఆయన. పాపం ఏడుస్తూ ఒక అరగంట వేళాడేవాళ్ళు. నేను వేళాడినట్లు గుర్తులేదుకానీ, ఒకమ్మాయైతే రోజులో సగం వేళాడుతూ ఉండేది.

పోనీ ఇది చిన్నప్పుడు అనుకుందాం, తొమ్మిదో తరగతిలో వేరే మాష్టారుతో కూడా తప్పలేదు నాకు. స్కూలుకు ఒకచోట వెడల్పాటి చెక్కలతో గ్రిల్స్ ఉండేవి. అందులోంచి మంచి చెక్కనొకదానిని తెచ్చేవారు కొట్టడానికి. చేతికి తగిలి .. అంతలావు చెక్కకూడా విరిగిపోయేది.
ఆ చేయికి ఒక నాలుగురోజుల వరకూ స్పర్శ తేలిసేది కాదు, అయినా మా చదువులో మార్పురాలేదు.


మిగతా సబ్జక్ట్స్ లో అంత దిట్ట కాకపోయినా దెబ్బలు తినేవాడిని కాదు. తెలుగు పద్యం చదివి కంఠస్తపట్టడంలో మనకు మంచి పేరుండేది. ఒత్తులు ఉచ్చారణ, వ్రాయటంలో తెలుగుటీచరు నుండి మంచి మెప్పు, ప్రోత్సాహం ఉండేది.
కాని నా చేతివ్రాత ఒకటి బాగుండేది కాదు. చిన్నప్పటి నుండి పెయిటింగ్సు, డ్రాయింగ్సు వేయడం ఇష్టం, మంచి పేరుండేది కూడానూ. అవి చూసి మా తెలుగుటీచరు నన్ను ఆటపట్టించేవారు. డ్రాయింగ్ చేసేవాళ్ళ చేతివ్రాత కూడా బాగుంటుంది, కాని నీ చేతివ్రాత ఛంఢాలం అని అనేవారు.
తెలుగు కాపీ రైటింగు లు ఎన్ని వ్రాసినా లాభంలేకపోయింది.


ఇక హిందీ, నాకు బాగానే వచ్చు. టీచర్ కి భయపడైనా చదవటం, వ్రాయటం బాగానే నేర్చుకున్నా. సొంతంగా ఊహంచి వ్రాయలేకపోయినా, బట్టీకొట్టయినా మంచి మార్కులు తెచ్చుకునేవాడిని. హిందీ కాపీరైటింగు వ్రాయటం ప్రతిరోజూ చాలా పెద్దపని.


నాకు బాగా గుర్తు. ఒకరోజు కాపీరైటింగు వ్రాయలేదు . కానీ టీచర్ రాకముందే బల్లమీద పుస్తకాలు పెట్టుంచాలి. వ్రాయని వాళ్ళు బయటకు వెళ్ళి నిలబడాలి ,అది రూలు. ఎవరూ తప్పేవాళ్ళుకాదు. మా హిందీ టీచరు అంటే అంత భయం అందరికీ. ఆవిడరాగానే బయట నిలబడి ఉన్నవాళ్ళని కోపంగాచూసి, రెండు మూడు తిట్లు తిట్టాకే పాఠం మెదలుపెట్టేవారు. కాని నేను ఎందుకో వ్రాయలేదు. బయటకు వెళ్ళలేదు కూడానూ. మరి అంత ధైర్యం ఎలా వచ్చిందో తెలియదు.

ఆ రోజు నా టైము బాగాలేక, ఒకమ్మాయిని పిలిచి బల్లపై ఉన్నపుస్తకాల లెక్కసరిగా ఉన్నాయోలేదో చూడమని చెప్పారు. మధ్యలో ఒక వార్నింగు కూడా ఇచ్చారు. వ్రాయని వాళ్ళు ఇంకా వుంటే బయటకు వెళ్ళిపొండి, నేనేమీ అననని. ఇద్దరు లేచివెళ్ళిపోయారు. నేనే అనుకున్నా ఇంకా తోడుదొంగలున్నారన్నమాట అనిపించింది.
నేను లేవలేదు. వాళ్ళను ఏమీఅననన్నారుకానీ అవమానాలు తప్పలేదు పాపంవాళ్ళకి. రెండు, మూడు సార్లు అయ్యింది వార్నింగు ఇవ్వడం. కాళ్ళదగ్గరనుండి మెదలయ్యింది ఒణుకు నాకు, ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టాయి. మెదటి వార్నింగుకే లేవవలసింది అనిపించింది. టెన్సన్ తో మెహం ఎర్రగా కందిపోయింది.
టీచర్ నా వంక చూస్తే చాలు పుస్తకాల లెక్కకూడా అవసరంలేకుండా నేను వ్రాయలేదని చెప్పోచ్చు, అంతలా ఒణుకుతున్నా. పుస్తకాలూ, కుర్చున్నవాళ్ళనూ లెక్కపెట్టడం అయిపోయింది.. సరిపోయాయ్ టీచర్ అని చెప్పింది ఆ అమ్మాయి.


లెక్కపొరపాటు కానేకాదు, ఆ అమ్మాయి చాలా ఇంటలిజెంట్, నేననుకోవటం ఎంటంటే లెక్క తక్కువొచ్చినా సరిపోయిందని చెప్పుండొచ్చు. ఏదేతేనేమి ఆ అమ్మాయి సాయం మరిచిపోలేనిది, బ్రతికి తప్పించుకున్నా. నేను తరువాత ఎప్పుడూ కూడా అంత టెన్సన్ అనుభవించలేదు, ఆఖరికి ఇంటర్వూలో, జాబ్ లేకపోయినపుడు, సెలక్సన్ రిజల్ట్స్ వచ్చినప్పుడూ కూడా. ఆ వయసులో అదే పెద్ద టెన్సన్ పడే సమస్య మరి.


మా ఇంగ్లీష్ మాష్టారు కేరళనుండి వచ్చారు. తెలుగు అసలు వచ్చేది కాదు ఆయనకి. చాలా పొడవుగా ఉండేవారు. మాములుగా నిలబడి చేయిచాచి ఉంచితే ఆయన పొడవైన వేళ్ళమధ్య సరిపడమెడ అంత హైటులో ఉండేవాళ్ళంమేము.
ఏదైనా సరిగ్గా చెప్పకపోతే మెడచుట్టూ చెతితో పట్టుకుని, ముందుకూ, వెనకకూ ఊపుతూ ఇంగ్లీషులో ఉన్న తిట్లన్నీ వరుసపెట్టి తిట్టేవారు. తిట్టడం అవగానె చెయ్యి వదిలేసేవారు, అంతే మోకాళ్ళు కొట్టుకుపోయేలా అంత దూరానా క్రింద పడేవాళ్ళం.
ఇక సేడిస్టు పనులు చేసే సోషల్ టీచర్ ఒకరుండేవారు. ఆయనదీ కెరళనే. సూదుళ్ళా ఉండే డ్రాయింగు పరికరాలతో గుచ్చడానికి తీసి బెదిరించడం, మనిషిని ఒంగోమని ..వాడిపై కూర్చుని ..ఏడి వీడు .. ఎక్కడికి పోయాడు అని వెదుకుతూ కామెడీ చేయటం, బరువైన బ్యాగ్ ను మెడలో వేసుకోమని.. హార్మోనియంలా వాయిస్తూ క్లాసులో తిరగమని బెదరించడం. టేబుల్ క్రిందనుండి ప్రాక్కుంటూ రమ్మని చెప్పి...కర్రకు అందగానే.. వీపుపై ఒక్కటివ్వడం.. , నేను ఎప్పుడూ ఆయనకు దొరకలేదు .
అమ్మో.. ఆయన పిచ్చి చేష్టలతో హడలిపోయేది క్లాసంతా.. ఒక్కడు నవ్వేవాడు కాదు. కాని ఇప్పుటికీ మా ఫ్రెండ్స్ ని కలిసి నప్పుడు ఆ సన్నివేశాలు గుర్తొచ్చి పగలబడి నవ్వుకుంటాం.


ఇక సంస్కృతం మాష్టారు గురించి చెప్పాలి. ఆయన చెప్పిన పాఠాలు, ఇచ్చిన ప్రోత్సాహం.. చాలా ఉపయోగపడేవి. చదువును ఏవిధంగా చెప్పాలో ఆయనకు బాగా తెలుసు. పిల్లలకు బోర్ కొడుతుందనగానే టాపిక్ మార్చి ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళేవారు.

ప్రత్యేకంగా శోభన్ బాబులా మిమిక్రీ చేస్తూ ఆయన చెప్పే జోకులకి భలే నవ్వుకునేవాళ్ళం. ఆయనంటే పిల్లలందరికీ ఎంతో అభిమానం, ఎందరికోలాగా నాక్కూడా ఫేవరట్ టీచర్ ఆయన. అందులోనూ సంస్కృత పాఠాలన్నీ పురాణకధలేమో, అవి జనరల్ గా మన సినిమా కధలలాగా చెప్పి బుర్రలోకి ఎక్కించేవారు. ఒక్కసారి క్లాసు వింటే.. ఇక సొంతవాక్యాలతో పరీక్షలో వ్రాయటమే, బట్టీకొట్టేపనే ఉండేది కాదు.



నిజంగా ఈ ఉపాద్యాయులు, వాళ్ళ కాఠిన్యంతోనైనా, మంచితనంతోనైనా, వాళ్ళు చెప్పన మంచిమాటలు, ఇచ్చిన ప్రోత్సాహం ఇవన్నీ ఇప్పుడు ప్రతి నిముషం మనకు ఉపయోగపడుతున్నాయి. తెలుగు టీచరు అలా ఆ రోజు మా చేత చదివించి ఉండకపోయుంటే, నా మనసులో ఉన్నది నేను ఇలా పేపరుపై పెట్టి మీతో పంచుకోగలిగేవాడినా?. హిందీ టీచరు కఠినంగా ఉండకపోయుంటే, నాకు హిందీ చదవడం, వ్రాయడం రాక ఎంత ఇబ్బంది పడేవాడినో . ఎవరి భోధనా పద్దతులు వాళ్ళవైనా, వాళ్ళ చదువు అనే దీపాలతో మన జీవిత దీపాల్ని వెలిగించిన వాళ్ళకి ఏమిస్తే ఋణం తీరుతుంది చెప్పండి. తల్లిదండ్రుల తరువాత అంతటి వాళ్ళకు ఏమిచ్చినా తక్కువే.


కానీ ఒక్కటి నిజం, వాళ్ళని సంతోష పెట్టేది గురుదక్షిణ కాకపోయినా, మనం ఒక మంచి విజయాన్ని సాధించినపుడు మనం వాళ్ళను కలిసి ఆ ఆనందాన్ని పంచుకున్నప్పుడు వాళ్ళకళ్ళలో కి చేరిన ఆనందం కంటే మించిన గురుదక్షిణ ఏదీ మనం ఇవ్వలేం...


ఆచార్యదేవోభవ....

దయచేసి మన (తెలుగు) పరువు తీయకండి…

------------------------------------------------------------------


పద్దతులు పద్దతులు బాబు… పాటించాలి… తప్పదు.. అందులోనూ మనం చదువుకున్నవాళ్ళం.


ఈమాత్రం ఓర్పు నహనం లేకపోతే ఎలా?? మన రాజధని నగరంలో ఎలాగూ పాటించలేం…ఇంతకీ ఏంటంటారా..? అదే చెప్తా..

ముంబయి మహానగరంలో.. అన్నిటికి పద్దతులే… బస్సుఎక్కేటప్పుడు వరుసక్రమం… తప్పారో,

డైవరుతో సహా ఎవరూ వదలరు మిమ్మల్ని తిట్టకుండా…


బస్సులో 50 మంది పడితే..అంతే… ఇంక ఎక్కనివ్వరు… తరువాతబస్సు ఎక్కవలసిందే..!!!


అబ్బే!!! మనమెక్కడ పాటించగలం నిలబడగానే చేతులకి పనిచెప్తాం…
చెమటలు తుడుచుకోవడానికో..లేక, ఎదుటివాడిని


తొయ్యడానికో…


ఇక పది నిముషాలైతే…నోటికి పని.. తిట్లు.. వినలేకచావాలి.. పక్కవాళ్ళు..


అవును తిట్లు గురించి చెప్పాలి… ఇక్కడ…
డ్రైవర్ ని..కండక్టర్ ని..హోటల్ లో సర్వర్ ని.., ఆటోవాడిని.., రోడ్డుపై
నడిచేవాడిని.. అందరినీ తిట్టే..హక్కంది.. (తెలుగులో) ఇక్కడ..
అది మన తెలుగోడి పవరు..


ఇంకొకటి…చోద్యంలా అనిపంచవచ్చు… ఆటోకోసంకూడా.. వరుసక్రమమండోయ్… బాగుంది…కదా..
చక్కగా ఇలాఉంటే.. అందరికీ సీటు దొరుకుతుంది… పనులుకూడా సక్రమంగా జరుగుతాయి..


ఎవడైనా ఈ లైన్లు దగ్గర గొడవపెట్టుకున్నాడంటే… కచ్చితంగా.. తెలుగోడో.. తమిళోడో.. నో.. డవుట్..


బస్సులో వెనుకనుండి. ఎక్కడం ముందునుండి దిగడం.. రన్నింగ్ , జంపింగ్,హేంగింగ్.. బస్సులు లేవు… త్వరలో రాబోతున్నాయి..


కండక్టరుతో గొడవపెట్టుకుని మరీ.. మనవాళ్ళు కొత్తగా అలవాటు చేస్తున్నారులేండి..


ఈ మధ్య పాలిథీన్ కవర్లు నిషేధించడం జరిగింది… ఇక్కడివాళ్ళు చక్కగా పాటిస్తున్నారు.
ఎంత క్లాసుగా ఉన్నా.. పేపరులో

చుట్టుకునిమరీ తీసుకెళ్తున్నారు…
కావలసిన వస్తువు చేతితో తీసుకెళ్ళడానికి సిగ్గేంటండీ..??, వాడెవడో గంట దెబ్బలాడాడు..,

సరుకుకొంటే కవరు ఎందుకివ్వవని…
తీరాచూస్తే అతనూ తెలుగోడే.., ఆఖరికి సరుకుకొనలేదనుకోండి అది వేరే విషయం. పాపం

ప్లాస్టిక్ ఎందుకు నిషేధమొ తెలియకో లేక హిందీ అర్ధంకాకో…మరి.


ఇంక ఆఫీసులో ఎవడిస్టంవాడిది… అమ్మాయిలపై పచ్చి కామెంట్లు.
అబ్బాయిలు అమ్మాయిలూ పచ్చిబూతులు గట్టిగా

మాట్లాడుతుంటారు.. ఫోనులో.. ఎవడికీ తెలుగర్ధం కాదని ధైర్యం.


మీరు చెబితే నమ్మరు.. ఒక తెలుగువాడు సైలెంటుగా ఉన్నాడంటే… పక్కన ఎవడో పరిచయంలేని తెలుగోడు ఉన్నట్లు లెక్క.


ఒక విషయం చెప్పడం మరిచా… అచ్చతెలుగులో మట్లాడటం చాలా కష్టమండోయ్. మనం మాట్లాడే పదాల్లో నలబైశాతం ఆంగ్లపదాలే…!!


అవి రాకుండా, పక్కవాడికి అర్ధంకాకుండా.. మేనేజ్ చేయడం చాలా కష్టం సుమండీ…!!!, అది ఒక కళ కూడానూ..!! కొన్నిటికి

తెలుగుపదాలేలేవు మన వాడుకభాషలో..
ఈ పాపం ఎవరిది చెప్పండి. ఆ విషయానికే వద్దాం.


మొన్న మన ఆంధ్రరాజధాని నగరం వచ్చా…


తెలుగు దేశంలో ,తెలుగు రాష్ట్రంలో,తెలుగు నగరంలో, తెలుగు రాజధానిలో…తెలుగేలేదు..!!!
భలే విచిత్రం అంతా పోష్ ఇంగ్లీష్..

ఎక్కువైపోయింది ఎక్కడ చూసినా..
ఎంత అవమానకరం, ఎంత విచారకరం, మన మాతృభాషలో మాట్లాడటం.. నాకే సిగ్గేసింది..!!!

ఎక్కడ తెలుగు పేపర్ చదివితే తెలుగువాళ్ళమని తెలిసిపోతుందో అని, రాని ఇంగ్లీషు పేపరులో తలపెట్టి దాక్కుంటూ దొంగ చూపులు

చూసేవాళ్ళని ఎంతమందిని చూసానో..!!!


కానీ గవర్నమెంటు.. కొంత తెలుగును ప్రోత్సహిస్తున్నందుకు సంతోషపడ్డానండోయ్..
ఒక RTC బస్సులో చదివా…”ఈ బుస్సు

మనిందిరిదీ దీనిని పరింశుభ్రముగా ఉంచుందాం”,
ఏదో విషయం అర్ధంమయ్యిందిలేండి… అదేకదా భాష

ముఖ్యోద్దేశ్యం.
పాపం..!! ఈ అచ్చుతప్పుల్లో గవర్నమెంటును ఎలాతప్పుపట్టగలం చెప్పండి..


నాకు ఒక భయం పట్టుకుంది… మన తరంతోనే తెలుగుకి అంతం అని..


రేపు మా అబ్బాయొ, అమ్మాయొ.. “డాడీ.. వాటీజ్ టెల్గు… అంటే.. ఐ డోంట్ నో సన్” అనాలేమో అని…



ఇంకా భాషమీద అభిమానం పోకపోతే.. పిల్లలకి ట్యూషన్ చెప్పించైనా.. తెలుగు నేర్పిస్తామేమో… దానికన్నా అవమానం ఇంకేదీ

ఉండదేమో…???



-------------------------------------------------------------------


ఇందులోని పాత్రలూ నన్నివేశాలు…అందరినీ (నాతో కలుపుకుని) ఉద్దేశించి రాసినవే…


సాటి తెలుగువాడినై తెలుగువాళ్ళగురించి ఇలా రాయడం తప్పేనేమో…కూడా..


మన చెత్త, మన చెత్త అని ఇంట్లో పెట్టుకంటే… ఆ చేత్తతోపాటు మనం కూడా… కుళ్ళిపోవలసివస్తుంది.


పరాయి భాషలాగా, మాతృభాష బ్రతుకు తెరువుని చూపించలేక పోవచ్చుకాని… మాట్లాడటానికి… కూడా… అర్హతలేనిది కాదే..??


ఏ భాష నేర్చుకున్నా ,అన్ని భావాల్ని పలికించగలిగేది…మాతృభాషద్వారానే కదా..?,


ఏరుదాటినాకా తెప్పతగులపెట్టే చందాన, మరి అంత చులకన అవసరంలేదేమో అని నా ఉద్దేశ్యం..


ఇది రాస్తూ కూడా…ఎన్నో ఇంగ్లీషు పదాలు తెలుగులో తర్జుమా చేయవలసి వచ్చింది…
ఈ పాపం ఎవరిదంటారు..???

నా డైరీలో ఒక పేజీ...

---

ఎందుకో!! ఒక ప్రశ్న మనసులో వచ్చింది?,


నేను బ్రతకవలసిన విధంగానే బ్రతుకుతున్నానా? అని.
భారతీయుడినని…హిందువునని…చదువుకున్నవాడినని…సంస్కారముందని గర్వపడ్డానుకానీ!!...

మనిషి ఈలోకానికి రావడానికి కారణం “కర్తవ్యం నిర్వహిండడానికి”, అని అంటారు..? ఆ కర్తవ్యం నేను చేసానా?, ఇంకా చెయ్యాలా?? లేక ఎవరైనావచ్చి చెబుతారా చెయ్యమని?...


ఊహు!!.. సమాధానం దొరకలేదు…మళ్ళీ ఆలొచించాను…!!!


ఎవరినైనా అడుగుదామంటే, “వేదాంతం” అని ఎగతాళి చేస్తారని భయం వేసింది.

25-30 ఏళ్ళు వచ్చేవరకూ లోకమే తెలియదు…చదువుకే అంకితం…

తరువాత ఉద్యగం, ఆ తరువాత పెళ్ళి, భార్య,పిల్లలు.. తల్లిదండ్రుల బాగు…

అమ్మో!!!... ఇంకా ఎన్నో బాద్యతలు..


మరి నాకు సమయం ఎక్కడ దొరుకుతుంది.. కర్తవ్యం సాదిండానికి…

నా పిల్లలు, నా వాళ్ళు…నాజీవితం, నా కుటుంబం… నా…నా… ఏమిటి. ఈ “నా”?.. ఇదే’నా’ కర్తవ్యం లేకపోతే??...

‘నా’ కోసమేనా!!!


ఒక్కరే నా ప్రశ్నకు నమాధానం ఇవ్వగలరు అనిపించింది… ఆ భగవంతుడు!


అడిగాను, సూటిగా కాక పోయినా, అదే అర్దం వచ్చేలా…
”మనిషికి జంతువుకి తేడా ఏంటని?...”


"జంతువులు తమ బ్రతుకు బ్రతుకుతాయి, మనిషి అందరి మేలు కోరి బ్రతకాలని…,బ్రతుకునివ్వాలని” నమాధానం వచ్చింది.


మరి నేను అలా బ్రతుకుతున్నానా?... అని ఆలోచిస్తే నవ్వొచ్చింది కూడా?



ఒకరోజు నేను అలారోడ్డుపై వెళ్తున్నాను. దారిలో ఒక కుక్కకి దెబ్బతగిలి పడుంది.

నాకు పెంపుడు జంతువులు అంటే ఇష్టమే!.. అది చాలా బాధతో అరుస్తుంది.
నాకు జాలికలిగింది. అందరూ చూస్తున్నారు, కొందరు జాలి పడుతున్నారు. కాని ఎవరూ పట్టించుకోవడంలేదు!.


హాస్పిటల్ కి తిసుకెళదామని అనిపించింది.. అడుగు ముందుకు వేసాను.

ఎవరైనా, ఎమైనా అనుకుంటారెమోనని అనిపించింది…

నా బిజి లైఫ్ గుర్తుకు వచ్చింది…

నా నమయం వృధా చేసుకుంటున్నానేమొ అని అనిపించింది.

అడుగు వెనక్కి పడింది….



తరువాత ఏం జరిగిందో తెలియది?? …నేను దాటి వెళ్ళిపోయాను.




కాని రొండురోజులు మనసులో ఏదో వెలితి, తప్పుచేసానన్న భావన… చాలా డల్ గా అయిపోయా!!.

చాలా బాధ కలిగింది… ఇప్పుడు బాధపడడమేనా నేను చేయగలిగేది?.

అదే మనిషికి జరిగిఉంటే చేసేవాడినా??, …ఏమో తెలియదు?.


అక్కడే, అప్పుడే వస్తున్న పాట నన్ను ఎగతాళి చేస్తున్నట్లు అనిపించింది….!!!



"కరుణను మరపించేదా.. చదువూ సంస్కారం అంటే, గుండె బండగా మార్చేదా..? సాంప్రదాయమంటే… చుట్టూ పక్కల చూడరా.. చిన్నవాడా.."

(రుద్రవీణ సినిమాలోనిది.)



దేవుడినే అడిగా…”ఏమిటి స్వామీ!!, నేను నిజంగా సాయపడలేనా.." అని.


“ఈ జగమంతా, నీ కుటుంబమే అనుకో, సాయపడగలవు”, అని సమాధానం వచ్చింది.


అమ్మో!!!... ఈ జగమంతా నా కుటుంబమా?, కష్టం కదా?, నా కుటుంబం పోషించే స్థానానికి చేరే సరికి ఈ 25-30 ఏళ్ళు అయిపోయాయ్!

మరి ఈ జగమంతా?, అంత డబ్బు నేను సంపాదించగలనా?,

సంపాదించినా!, మనసు…, మనవాళ్ళు… అందరూ.. నాకు సాయపడాలి.. మరి ఎలా???



“సహాయం అంటే డబ్బే కదా!!”, అని చాలా పొరపాటు పడ్డా, తరువాత బాగా ఆలోచిస్తే తెలిసింది.

ఈ కుక్కకు దెబ్బ తగిలిన విషయంలో, నేను స్వయంగా వెళ్ళి సహాయపడకపోయినా,
ఒక ఫోను చేస్తే ఏ Blue Cross వాళ్ళో చేసుండే వాళ్ళు.


“సాయం అంటే, మాట కూడా అన్నమాట”.



*  “మనం చేసే ప్రతిపనిలోనూ.. న్యాయంగా ఉంటూ… ఏదైనా తెలియని వాళ్ళకు, విషయాన్ని తెలియచేస్తూ….”
ఉదాహరణకి..నేను ఉద్యోగం ప్రయత్నంలో పడ్డ కష్టాలు.. వేరొకరు ఉద్యోగ వేటలో..సమస్యకి పరిస్కారం కావచ్చు కదా!!.. ఇక్కడ నాకు ఏం పోతుంది… ఒక చిన్నమాట తప్ప.

*  “ప్రతిపనిలోనూ, ప్రతి మనిషిలోనూ…ఆ దేవుడున్నాడని నమ్మితే.. సాయపడడం కష్టంకాదు"


నెనొక్కడినే “జగమంత కుటుంబం నాది”, అని అనుకుంటే కష్టంకానీ!!

మనమంతా అలా అనుకుంటే కష్టమేమికాదు కదా!!!?.

---

యాంత్రిక తంత్రం...తాంత్రిక మంత్రం...

Life technical అయిపోయింది..అనటానికి ఇంకేంకావాలి చెప్పండి.

ఈ మధ్యనాలో మార్పు అలా అనిపించేలా చేస్తుంది.

Early morning news చదువుతున్నా, ఒక మంచి news కనబడితే, suddenగా ఏదో search చేయడం మొదలుపెట్టా. కొంత సేపటికి… ఏం వెతుకుతున్నానా?... అని ఆలోచిస్తే,

news paper లో matter ని copy చేసి save చేయడానికి Mouse కోసం వెదుకుతున్నా!!!, అని అర్ధమయ్యి నవ్వొచ్చింది.. సరే!!... అది వదిలేయండి.



Officeకి Auto పై బయలుదేరా.

వాడికి చిల్లర Purseలోంచి తీయబోతూ, “Wait Your Transaction is Being Processed,… 10% complete, …55% complete,.. 100% complete”, అని కొంత సేపు ఆగి డబ్బులిచ్చా!!!.

వాడు నన్ను పిచ్చివాడిని చూస్తున్నట్లు చూసాడు.




“అబ్బా!!.. ఈ రోజు Work Submission రా దేవుడా”, అని ఏడుపుమొహంతో, chatting start చేసా.


Collegue system నుండి కొంత data copy కావాల్సొచ్చింది. వాడేమో ఇంకా రాలేదు. Phone చేసి system password తీసుకున్నా కాని రెండుగంటలు కష్టపడినా Data copy చేయలేకపోయా. Collegue రానే వచ్చాడు. “ఒరే! PLవచ్చే time అయ్యిందిరా, ఇది నా systemకి copy చేసి పెట్టు “, అని అడిగా. నా desk దగ్గరకు వెళ్ళి మళ్ళి chatting మొదలుపెట్టా.


కొంతసేపటికి Mail వచ్చింది కావలసిన data తో. అది చూసి Yahoo messenger login అయ్యినప్పుడు smiley icon లా నా మొహం వెలిగిపోయింది. నేను ఎందుకు copy చేయలేకపోయానా, అని ఆలోచిస్తే. వాడి system లో copy అని నా system లో paste అంటున్నానని అప్పుడు తెలిసింది.




Collegue వచ్చి lunch అన్నాడు. అదేంటి one hour కూడా chat చేసినట్లు లేదు అప్పుడే lunch time అని నవ్వుకుంటూ canteenకి బయలుదేరాం. అక్కడ చిల్లర లెక్కకోసంకూడా Mobileలో calculator ఉపయెగించవలసి వచ్చింది.



కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనం మొదలుపెట్టాం. చండాలంగా ఉంది భోజనం, నాకు మండింది, canteen వాడిని పిలిచా. ఏంటీ భోజనం?, అప్పడంలో sound drivers install చెయ్యలేదు, ఈ colors ఏంటి, ఈ sweet size చూడు 12 pt కదా ఉండాలి, 10 pt కూడా లేదు. Alignments బాగాలేవు. ఎవడయ్యా coding చేసింది. పెద్దగా కేకలు పెట్టి తిట్టేసా. Canteen లో ఉన్న జనం అంతా pause button నొక్కినట్లు ఆగిపోయి నా వంకే చూస్తున్నారు. నాకు సిగ్గేసింది, కూర్చున్నాకా మళ్ళీ start button నొక్కనట్లు ఎవరి పనుల్లో వాళ్ళు మునిగిపోయారు. నేనేం మాట్లాడానో నాకే తెలియలేదు.



భోజనం అయ్యింది. బయట Gardenలో కూర్చున్నాం. Suddenగా phone vibrate అయ్యింది pant pokect లో, తీసి Hello!! అన్నా. ఎవరూ మాట్లాడటంలేదు. Hello!! Hello!! అని అరిచా…ఆశ్చర్యం!!! ఇంకా pant pokect లో vibrations వస్తూనే ఉంది.

కెవ్వున పెద్దకేకపెట్టి పరుగుతీసా.

Pant మీద బల్లి పాకుతుంది. అసలే భయంనాకు బల్లంటే.


ఇలా వింతచేష్టలు ఎక్కువైనాయి ఈమధ్య…



మళ్ళీ work, time చూస్తే నాలుగయ్యింది. ఆకలేస్తుంది...Domino’s కి phone చేసి Pizza order చేసా.

వాడు Address అడిగాడు. నా E-Mail Id చెప్పి… Time పట్టినా zip చేయకుండా Attachment పంపు, లేకపోతే Taste పోతుంది..అన్నా!!.

వాడు What!!! అనగానే నాలుక్కరుచుకుని ( System లో రెండుసార్లు Refresh button కొట్టి) Office address చెప్పా.



నాకు ఇప్పుడు Tension మొదలయ్యింది. రేపు Client Meeting ఉంది. అక్కడ ఏంచేస్తానో అని భయం.

వాళ్ళ Dress colors బాగాలేదని Right click > Apply New Theme అని ఏమైనా చేసానా…
అమ్మో!!.. వాళ్ళు లాగి ఒక్కటిస్తారు చెంపమీద , చుక్కలు కనిపించేలా… అమ్మో!!!.. చుక్కలు అంటే?? Flying stars Screensaver

---

                       (ఒక కల్పిత, వ్యంగ్య రచన)

చినుకు

చినుకు చినుకు చినుకులో.. ఎన్నివేళ చినుకులో..
తళుకు తళుకు మెరుపులో.. వజ్రమంటి తునకలో..

        గగనతలమునుండి రాలి...
        పుడమితల్లి ఎదను తాకి...
        స్వాతిముత్యమల్లె మారి...

చిలిపి నవ్వులో..
వాన చినుకులో..

        నేలపరిమళాల నీటిపువ్వులో..
        పరవశానపొంగే చిన్ని గువ్వలో..

కళ్ళలో తారలై ఈ సందేవేళలో..



ఇష్టమైన ఇసుకఇంటి గూటిలోన సూదిగుచ్చె చినుకులంటే కోపముందిలే

తనువుపైన మత్తుజల్లి తాపమంత ఎదనురేపు జల్లులిపుడు ఇష్టమాయలే

కాగితాల పడవతోటి నీటిబుడగలన్ని పేల్చి మరువలేని కేరింతలే

నేలపైన చెవినిఆన్చి చినుకు చేయు సవ్వడుల్ని విన్నక్షణము తీపిగురుతులే


నా చిన్ననటి జ్ఞపకాలు ఒక్కసారె నన్నుదోచి వయసుమరచి చేయతోచెలే

                    చినుకు చినుకు చినుకులో..

చల్లగాలితోటి వచ్చి నింగివైపు చూడనీని వర్షమంటె చిన్నచూపులే

మనసులోన దాగివున్న ఆశకేమొ రెక్కలొచ్చి రివ్వుమంటు ఎగురుతుందిలే

బాధలోన నవ్వులోన కనులవెంట చుక్కలోన భేదమిపుడులేనెలేదులే

కళ్ళలోన కడలినుండి బాధలన్ని నవ్వులయ్యి చిలిపిజల్లులీవానలే


నా చిన్ననటి జ్ఞపకాలు ఒక్కసారె నన్నుదోచి వయసుమరచి చేయతోచెలే

                    చినుకు చినుకు చినుకులో..

మనసులో..మాట.

---

“ఓ.. దేవుడా!!, అందరికి జాబ్స్ వస్తున్నాయి, మరి నాకెందుకు రావడం లేదు??


PG చేసాను, above average student ని.. బాగా చదువుతానని అందరూ అంటారు!!, మరి నాకెందుకు జాబ్ రావడం లేదు??”


(అని ఒక నిరుద్యోగి దేవునికి మెరపెట్టుకున్నాడు , వెంటనే దేవుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు)


“దేవుడా!! నాకు జాబ్ రావడంలేదు.. ఎన్నో ఇంటర్వూలకి వెళ్ళా, కష్టపడుతున్నా!! అయినా..ఏమిటి..పరీక్ష. నువ్వే ఏదోలా రికమెండేషన్ చేసి వచ్చేటట్లు చేయి…

చిన్నదైనా పర్వాలేదు.. ఒక 5000 ఇస్తె చాలు (అమ్మో ఇంత తక్కువ అడిగేసానేంటి!!..) కాదు కాదు… ఒక 10…15…18…20 వేలు వచ్చేటట్లు చూడు… నీకు కొంత కమీషన్ ఇచ్చుకుంటాలే!!!”


“ఆ… *#$$@”!!!!. , అని ఆశ్చర్యపడ్డ..దేవుడిలా..అన్నాడు


“సరే! జాబ్ ఎక్కడ వచ్చినా చేస్తావా?, ఎంత దూరమైనా వెళ్తావా?, ఎన్నికష్టాలొచ్చినా భరించాలి మరి… అలా ఐతే, ఇప్పిస్తాను”
“తరువాత, ఓరి దేవుడో!!!, ఎంత పని చేసావ్… అన్నావంటే..నన్ను తిట్టినట్లే”, అని మాట తీసుకున్నాడు..దేవుడు.


(ఎలాగైతేనె, నిరుద్యోగి, చిరుద్యోగి అయ్యాడు… ముంబయి రావాలన్నారు…ఆనందంతో, ముంబయి బయలుదేరాడు… అక్కడ అందమైన అమ్మాయిలు, సిటీ… చూసి…ఉబ్బితబ్బిబ్బై పోయాడు..)


“ఏంటి!!.. దేవుడు కష్టం అన్నాడు?, భలేగా ఎంజాయ్ చెయ్యోచ్చు.. 9-7, తరువాత, కాళీ, మిగిలిన టైము అంతా…ఓ.. భలే..”,అని నిరుద్యోగి (సారీ!!.. ఇప్పుడు ఉద్యోగి కదా?)చాలా ఆనందపడిపోయాడు..


(మొదటి రోజు ఆఫీసుకి బయలుదేరాడు… లోకల్ ట్రైన్ లో)


తోసుకుంటూ ఎక్కేసారు.., అసలు ఆ ట్రైనో కాదో.. తెలియదు…తోసిమరీ ఎక్కించేసారు..!! పాపం,

“ఆహా.. ఏమి స్పీడు”, అనేలోపే.. “ఏ చలో, భాయ్..ఆగే!!, ఉతరో జల్దీ.. “అని కేక పెట్టాడు..(అంటే, ఎంటో, మరి).
అంతే, ప్రవాహంలా.. దిగారు..జనం..

“అబ్బా, నాకాలురో..నీయబ్బా!! రే! “(వీడికి తెలుగర్దంకాదు, నాకు హిందీ రాదు.)

“అమ్మో.. బాబో.. చచ్చిపోయాన్రో.. “(ఇవన్నీ మనసులోనే, బయటకురావు, భాష ప్రోబ్లమ్.. హి.హి.)


హమ్మయ్య..ఒక స్టేషన్ వచ్చింది… బాబోయ్..ఇది చాలా పెద్ద స్టేషన్

“ఓరి దేవుడో..”(మనసులో)..
ఈ సారి ప్రత్యక్షం కాలేదు దేవుడు, కనిపించాడు..


(“ఏ, అప్పుడే ఓరి దేవుడో అంటున్నావ్..ఇంకా చాలా ఉంది…చూడు..!!”)


“సారీ, పైకి అనలేదుగా, మనసులోనే అనుకుంటున్నా, వదిలెయ్..ప్లీజ్…”,అని..దణ్ణం పెట్టుకున్నాడు..

స్టెషన్ నుండి బయటకు రాగానే వర్షం… అమ్మో.. వర్షం గురించి చెప్పడం నావల్లకాదు… ( TV9,Etv, Geminiలొ చూపించినంత కాదు కాని.. కొంచెం ఎక్కువే..).

ఇంత నీరు ఆకాశంలో ఎక్కడుందో..? అని డవుటు…

---

లైఫ్ లో కష్టాలు మాములే.. మరి తప్పవ్.. వాటిని కూడా ఆనందించాలి… అందరికి పంచుకుని.. ఇలా!!

స్నేహితం...

పరిమళాలనవ్వులు చల్లే పువ్వులతో…
పసిడి వన్నెకాంతుల చిందే ఆకులతో…

వయ్యారి వంపులున్న కొమ్మలతో…
ఒక అందమైన వృక్షం లాంటిది.. మన స్నేహం.

నవ్వేపువ్వుని కావాలని అడిగితే…
కోస్తున్నప్పుడు.. బాధను మరచి నవ్వుతూ..ఇస్తుంది.

ఒక ఎండుకొమ్మను అడిగితే…
జీవాన్ని వెలికి తీసి.. ఎండు కొమ్మగా. మార్చి.. ఇస్తుంది.

లోపలున్న వేరుని అడిగితే..;
తన స్థానం కదులునని తెలిసినా.. నీ కోసం తీసిస్తుంది.

నీకేం కావాలో నువ్వే కోరుకున్నావు.
నీతో ఎలా ఉండాలో నువ్వే చెప్పావు…నేస్తమా.!!

మన స్నేహమనే.. ఈ వృక్షాన్ని నిలుపుకోవడానికి..
నే..చేసే ప్రయత్నం.. తప్పా???

మువ్వల సవ్వడి..

మువ్వల చాటున సవ్వడి...
సవ్వడిలోన సందడి...
ఆ సందడి రేపే అలజడి...

అలజడి అలలజడి..

ఈ సంద్రం ఒడ్డున నువ్వోక అలలాకదులుతుంటే..

నా ఊపిరిని ఆపి..

నా హ్రుదయం చేసే సవ్వడిని..
ఈ సంద్రపు ఘోషతో పోలికను గమనిస్తున్నాను..

--- శ్రీ

స్నేహమైనా ఇంతే..

చంద్రునిలో మచ్చను చూసాను..
అసహ్యించుకున్నాను...

చండ్రుడే మచ్చ అన్నాను.. మచ్చే చంద్రుడు అన్నాను..

మచ్చని విడిచి మిగతా భాగం చూసా..
అందంగానే ఉంది అనిపించింది..

అంతా కలిపి చూస్తే.. మచ్చ కూడా అందం.. అనితోచింది.

అలా చూస్తూ వుంటే.. అసలు మచ్చే లేదనిపిస్తుంది..

ఎంత అందంగా ఉంది..

ఈ మార్పు చంద్రునిలోనా.. నా కళ్ళలోనా?

-- శ్రీ

నా చెలికి అందించనా..

కధలాగా నీ రూపం మిగిలినా..
కలలో రోజూ నిన్ను చూస్తూనే ఉన్నాను.
నీకు చెప్పాలనుకున్నప్పుడు మాటలు రాకపోయినా..
మదిలో ఉప్పొంగే భావాల్ని కవితలా వ్రాస్తూనే ఉన్నాను..

నన్ను విడిచి వెళ్ళావని బాధగా ఉన్నా..
నా ఊహల్లో.. ఇంకా దగ్గరయ్యావని మురిసిపొతున్నాను.


ఏమో! మరి ఏమైందో.. నేస్తం
నిన్న కలలో, మదిలో, ఊహల్లో ఎక్కడా నిన్ను కలవలేకపోయాను..
అందుకే ఇది చదువుతున్నాను.

-- శ్రీ

ఏమిటిది.?

ఏంటిది.? నేను నవ్వితే నవ్వుతుంది..
నా బాధను స్పష్టంగా చూపిస్తుంది..
నా లాగే.. నాపోలికనే కలిగి ఉంది..

ఇదివరలా లేదే ఇదీ.. అంతా వ్యతిరేకంగా ఉండేది..

ఓ నేను చూసేది అద్దంలోనా..? ఇది అద్దమా.. అర్దంకావడంలేదు!!
లేదు..!!
ఆలోచనలు కనిపిస్తున్నాయి.. మాటలు వినిపిస్తున్నాయి

ఆ..!! ఇప్పుడు అర్దమైంది.. ఇది నా మనస్సు అని.



--- శ్రీ

Intresting

Hi.. Friends.. Hope everyone is doing fine.

We have lot of Memorable events in our life.. When we share with our friends they become Happy moments.. I am requesting you to post the most memorable/Most enjoyable event in your life..

Thanks

West Godavari Walla..

Hi Friends.. I'm Srinivas.. I created my blog recently.. I'm basically from WestGodavari District.. which is a green bowl of Andhra pradesh..

Mana west godavari gurinchi.. ikkada manusulu, pradeshalu.. inka edaina.. Andhra gurinci.. everything can be invited..

with Best Regards..